Τυλιγμένος με νύχτα, σε ομίχλη καπνού και μουσικής κρυμμένος, πνιγμένος σε παραισθήσεις ανακατεμένες bourbon, με καρφωμένο ψεύτικο χαμόγελο στο πρόσωπο, ψεύτικο, ψεύτικο, να τραβάει την προσοχή πιο πολύ απ' το βλέμμα, το θολό βλέμμα, το υγρό βλέμμα, παράθυρο στον πυρήνα της πικραμένης, μοναχικής ψυχής, της προδομένης και φουρτουνιασμένης καρδιάς, των μελαγχολικών χτύπων της δέσμιος, χτύπων, χτύπων, ενενήντα, εκατό σφίξεις το λεπτό καμιά φορά, περιμένοντας τη στιγμή που το φιλί θα ξεχυθεί ατίθασο ν' αγγίξει το δέρμα, περιμένοντας, περιμένοντας την ώρα που το κορμί θα σπαρταράει ανεξέλεγκτο στην αγκαλιά, περιμένοντας παγερά το δευτερόλεπτο που θα λυγίσει παραδομένος στο πάθος, καθώς στην σκοτεινή γωνιά ένα σαξόφωνο γεμίζει ξυραφιές-συνθήματα το μέλλον, κι ένα βιολοντσέλο αφουγκράζεται τους βρυχηθμούς του θυμού του...
"Οι άνθρωποι σε αγαπάνε, τις πιο πολλές φορές, όχι γι' αυτό που είσαι, μα γι' αυτό που θα ήθελαν να είσαι..."
Σαν έτοιμος από καιρό να φύγει μακριά, να χαθεί ξανά, ξανά, ξανά, γνωρίζοντας πως όσο κι αν μπορεί τον κόσμο να αλλάξει, δεν μπορεί να αντισταθεί στην αγάπη του, αυτή την αγάπη που γίνεται εφιάλτης κι ανακατεύεται με πόνο, με αίμα, αίμα, αίμα που ξεπλένει με bourbon, τυλιγμένος με νύχτα, σε ομίχλη καπνού και μουσικής κρυμμένος...
Και δεν σε νοιάζει τίποτα, μονάχα μια γωνιά να σταθείς αποζητάς τώρα πια, με νεκρική ησυχία, απόλυτη σιγή που αναπλάθει λιωμένα κομμάτια, απέραντο σκοτάδι που χτίζει τη σκέψη απ' την αρχή.
Κοντοστάθηκε μια στιγμή.
-Σήκωσε το τηλέφωνο γαμώτο...
Ήταν η τελευταία φορά.
Music: Melody Gardot / Worrisome Heart
