Βαθιά Ανάσα

Έλαβα από τη φίλη Βαγγελιώ mail, (όχι από σένα Εβελίνα, άλλη είναι αυτή, οκ;), με μια απρόσμενη ερώτηση: "Γιατί χάθηκα" λέει "από το blogging".

"Κλίκαρα" στο , βρήκα πέντε-έξι σημεία ως αιτία.

Έγραψα για "τρέξιμο", "φόρτο δουλειάς", "προβλήματα", "ανάγκες", "το μωρό", "οι γέροι γονείς", "πότε το ένα, πότε το άλλο".

Όταν το ξαναδιάβασα γέλασα. Μα όλα αυτά είναι μέρος της ζωής, δεν λέω κάτι καινούργιο! Ο μέσος άνθρωπος καθημερινά έχει αυτά και άλλα χίλια να σκεφτεί! Τα "προβλήματα" διαστέλλονται, συστέλλονται, γεμίζοντας ή αδειάζοντας για λίγο το μπαλόνι του χρόνου που μας πιέζει ασφυχτικά. Κι εμείς αναζητάμε τα "κενά αέρος", να νιώσουμε λίγη ελευθερία από τα καθημερινά, να θυμηθούμε "ανεμελιά" τι σημαίνει, να τη βιώσουμε αχόρταγα μέχρι την επόμενη διαστολή.

Λίγο πριν τις διακοπές είμαι πολύ κουρασμένος, είναι αλήθεια, σωματικά και ψυχικά. Αν το παρατηρήσετε καλύτερα, όλοι τελικά την ίδια διάθεση "αποστασιοποίησης" έχουμε αυτή την περίοδο, αναζητώντας χαλάρωση, ηρεμία, ξεκούραση. Η διάθεση επαναστατεί. Τα τραπεζάκια στις πλατείες είναι γεμάτα τα βράδια, τα παιδιά τρέχουν φωνάζοντας, κατακλύζοντας κάθε ελεύθερο σημείο της πόλης, οι παρέες ξανασμίγουν σ' ένα ποτήρι μπύρας, ούζου, σε μια κουβέντα κάτω απ' τ' αστέρια, τα βουβά βράχια της θάλασσας αποκτούν ξαφνικά στολίδια-ανθρώπους, όλους εμάς που βρίσκουμε ευκαιρία να νιώσουμε ξανά μέρος του πλανήτη κι όχι απλά κάτοικοί του.

Διάβασα λοιπόν ξανά το μέιλ-απάντηση στη Βαγγελιώ με τις φθηνιάρικες δικαιολογίες, με "backspace" το έσβησα, λέξη λέξη. Στη λευκή σελίδα που απέμεινε είδα μπροστά μου την απάντηση, απλή, λιτή, ουσιαστική αυτή τη φορά. Χτύπησα τα πλήκτρα:

"Δεν χάθηκα, απλά, να...

...κοίτα γύρω σου. Φταίει που είναι Καλοκαίρι!"

Χωρίς άλλη σκέψη, παίρνω βαθιά ανάσα, "κλικάρω" στο ...



Photo by Aggelos Spyrou
Ακούστε στο Podcast: Oasis/ Don't look back in anger