Μικροί Συμβιβασμοί

Νύχτες πανσέληνες, απέριττες, ατόφιες, νύχτες καλοκαιριού…

Μεσούντος του καύσωνα, ημίγυμνα κορμιά απλωμένα κάτω απ’ των άστρων τη σιγαλιά, μοιάζουν να βρήκαν προορισμό. Αισθήσεις ριζωμένες, φύτρα σε όνειρα μεθυστικά, μπερδεμένες με καπνό και αλκοόλ, λουσμένες σε μπλουζ, σε ροκιές, σε φως κεριών, χορεύουν.

Κι όλοι οι μικροί «συμβιβασμοί», συσσωρευμένοι στα έγκατα του νου, όλες οι μηδαμινές «παραχωρήσεις» που κούραση γεμίζουν την ψυχή, απλά εξατμίζονται λίγο πριν τις διακοπές, λίγο πριν τα γυμνά πόδια μετακινηθούν απ’ το τσιμέντο στο χώμα, από το χώμα στη θάλασσα.

Όλες οι πληγές επουλώνονται σε ηλιοβασιλέματα καθημερινά που αναίσχυντα κλέβουν το βλέμμα.

Άνθρωποι είμαστε ανάμεσα σε ανθρώπους, αναμάρτητος κανείς, μα θαρρείς πως τούτο το ηλιοβασίλεμα κατάπιε τη μνησικακία, θαρρείς πως η καρδιά συγχώρεσε τις απουσίες, τις βίαιες παρουσίες, βρίσκοντας λύτρωση εδώ, στο κατώφλι των διακοπών.

Τούτη την εποχή ανακαλύπτεις απόλαυση σε πράγματα που το Χειμώνα προσπερνάς. Ένα παγωτό, ένα στριφτό τσιγάρο, ένα παγκάκι στη δροσιά του δέντρου, ένα τηλεφώνημα από φίλο, «να βγούμε;» ρωτά, «ναι!» αυθόρμητα απαντάς, συνάξεις το σούρουπο, ποτά, δροσιά λόγων, θέρμη αναπολήσεων, κι ο κουβάς να ανεβοκατεβαίνει γεμάτος κέρασμα απ’ τα σωθικά.

Ο χρόνος απλώνεται θαρρείς, περνάς περισσότερη ώρα με το παιδί σου, απίστευτες ώρες, πρώτα λογάκια-απίστευτο γέλιο, απίστευτο… Τα μάτια της συντρόφου σου κουρασμένα, αποζητούν αγκαλιά, να σφαλίσουν στον πιο ανέμελο ύπνο, ύπνο γλυκό, ύπνο μωρού παιδιού απενοχοποιημένο. Καταφύγιο η αγκαλιά του ενός για τον άλλο, απελευθέρωση τούτος ο βαθύς, αυθόρμητος αναστεναγμός, κι αν κάποτε είπα, έκανα κάτι, σε στεναχώρησα, απόψε όλα εξαχνώνονται μαζί με την πόλη, μαζί με τη σκέψη, μαζί με το Θεό...

Γεμάτοι δρόμοι, πλατείες, κόσμος παντού, γνωστοί, άγνωστοι, συγκάτοικοι στην ίδια πόλη, στην ίδια τρέλα, στην ίδια τηλεόραση θεατές τρομαγμένοι, με όμοια αισθήματα να αναβλύζουν σαν απελευθερωθούν τα κορμιά απ’ τις τεχνητές ανάγκες. Καρέκλες έξω, παντού ολόγυρα, ένα καρπούζι κομμένο στο τραπέζι φτάνει να δροσίσει όλη την παρέα, μια κιθάρα αρκεί ν' αποκαλύψει το μυστικό: «Πέτα ελεύθερα, μακριά, σε καλοκαίρι ατέλειωτο, κάνε την ελπίδα σου δροσιά και τ’ όνειρο πανί…».

Αυτό το διάστημα, το τελευταίο πριν την άδεια, είναι το καλύτερό μου. Ψάχνω τον τρόπο να το φυλακίσω, να απλώσω το χρόνο του σε όλη τη ζωή μου. Από τη σκέψη μου περνούν όσοι μ’ αγάπησαν, όσοι με πλήγωσαν, όσοι αγάπησα και δεν το κατάλαβαν ποτέ, δεν θέλησαν… Άνθρωποι παντού, φορείς αισθημάτων, που μια τηλεόραση κι ένα βραδινό δελτίο αρκούν να τους φοβίσουν, να τους αποξενώσουν, να τους σκλαβώσουν. Βλέπεις, ο τρόμος "της επιβίωσης" κι η κάλπικη "δόξα" είναι αρκετά για να τους κάνουν να γυρίσουν την πλάτη…

Κι όσο ανακαλύπτω πόσο αγαπώ κάποιους ανθρώπους, τόσο περισσότερο μου λείπουν…

Στο κατώφλι τον διακοπών, νιώθω έτοιμος να επαναστατήσω, να πετάξω ψηλά, μακριά, ανέμελα, ελεύθερα.

Είναι το κομμάτι του χρόνου που επιτέλους, νιώθω ζωντανός…



Photos by: Aggelos Spyrou
Ακούστε στο Podcast: Fly Away/ Lenny Kravitz