Σκόρπιες Εικόνες...

Σουρουπώνει…

Ο ήλιος στάθηκε τούτο το δειλινό, στο κόκκινο που τον κατάπιε, χαράζοντας τη μνήμη.

«Κρύβει πνεύματα η θάλασσα ή μονάχα ο ουρανός;»

Κίτρινος, ροζ, κόκκινος ορίζοντας, θάλασσα σκούρα σ’ εκείνο το αρμένισμα. Στην ψυχή του καλοκαιριού πρώτα νυχτώνει η θάλασσα, έπειτα ο ουρανός της.

Ο ήχος της μηχανής παράταιρος. Λαμπυρίσματα νερού, φωνή στοιχειού τον ταξιδιώτη καλεί με φεγγίσματα, αυτός απαντά με τα μάτια, πληρώνει ναύλο με ψυχής ευγνωμοσύνη.

Η βάρκα κυλά πληγώνοντας τα κύματα, η θάλασσα παφλάζει, βογκά, αφρίζει, σκίζεται μα γρήγορα επουλώνεται, λευκός αφρός απλώνεται να σημαδέψει πρόσκαιρα τα χνάρια σου στο νερό.

Νυχτώνει…

Τα φώτα άναψαν, κρυμμένα φώτα, δίνουν ζωή σε πέτρινους τοίχους, ξύλινα παράθυρα, στο μεγάλο βράχο, στο κάστρο, στην εκκλησιά.

Ηρεμία απλώνεται στην ακτή, γλιστράει στα πλακόστρωτα δρομάκια, φτάνει μέχρι τη μικρή πλατεία στην καρδιά της πόλης. Θαρρείς η ζωή χωράει καλύτερα στα στενά σοκάκια παρά στην πιο μεγάλη λεωφόρο.

Περασμένα μεσάνυχτα…

Στρίβω δεξιά. Ξέφωτο. Κόσμος πολύς απλωμένος κάτω από βουκαμβίλιες, σε σκαλάκια, πεζούλια, σε σκηνοθετικές καρέκλες καθισμένος, παρέες.

Μπαράκια καλοκαιρινά, μπαλκόνια στα όνειρά σου, ανοίγουν διάδρομο στον ουρανό μέχρι τ’ αστέρια. Οι ήχοι γνωστοί, οι γεύσεις το ίδιο, η ζάλη γλυκειά, τ' αρώματα μεθυστικά, παντρεύονται, χορεύουν στις χορδές μιας κιθάρας.

Το πνεύμα της θάλασσας βγήκε ξυπόλητο απόψε στη στεριά, να κυριέψει την ψυχή…

Κι εσύ απλόχερα κερνάς ανάσες ξεγνοιασιάς, λήθη, σε σκόρπιες εικόνες, σε ιστορίες πρόσκαιρες, που γράφονται μέσα στο καλοκαίρι.

Photos by Aggelos Spyrou
Ακούστε στο Podcast: Spirit of the sea/ Ritchie Blackmore