Χαμένος στον Ορίζοντα...

Κι εκεί που περίμενα να σημάνει η ώρα της πτήσης, παρκαρισμένος λίγο πριν το αεροδρόμιο του νησιού, στο χειμωνιάτικο ίσκιο δέντρου μοναχικού που αψηφώντας εποχές ατένιζε τη θάλασσα, μετρώντας κύματα, καΐκια, ηλιοβασιλέματα,

τράβηξα μια φωτογραφία.

Μια φωτογραφία που κοιτώ και δεν χορταίνω. Ίσως γιατί ζηλεύω κατά βάθος τη μοναξιά αυτού του δέντρου, την ελευθερία του, την καταδίκη του να χορταίνει ορίζοντα κι ας μη μπορεί να τον φτάσει ποτέ.

Άλλωστε ποιο έμβιο ον κατάφερε ν' αγγίξει τον ορίζοντα, να τον ξεπεράσει...

Έκανα λοιπόν τη φωτογραφία κομμάτι του blog, την κρέμασα στολίδι στον τίτλο, μέσα της να βλέπω μπερδεμένες εποχές, να ξεφεύγω, πριν επιστρέψω ξανά στα τσιμέντα που τη μοναξιά μας κρύβουν, που την ψυχή μας κοροϊδεύουν τάζοντας όνειρα...

Μια απλή φωτογραφία είναι, δίχως ανθρώπους, εικόνα γεμάτη αισθήματα που η Γη χαρίζει απλόχερα, μα προσπερνάμε βιαστικά.

Περιμένοντας μια πτήση ακόμα στη ζωή μου, μπόρεσα να ταξιδέψω στον πιο μακρινό μου εαυτό, εκεί, στην ακροθαλασσιά, σε ίσκιο χειμωνιάτικο, σε αλύτρωτα "θέλω". Ταξίδεψα στον "εαυτό" που όλοι στριμώχνουμε ανάμεσα σε λέξεις γραμμένες σκόρπια στο Filofax. Ένιωσα απόλυτα ελεύθερος για λίγα λεπτά. Πέρασαν γρήγορα αλήθεια...

Κι όπως τ' αεροπλάνο απογειωνόταν σκίζοντας τα σύννεφα, σε πορεία προς τη μεγάλη πόλη, χαζεύοντας τον κόσμο απ' το μικρό παράθυρο, ένιωσα πιο σκλαβωμένος από ποτέ.

Όχι απ' τον κόσμο, μα από εμένα τον ίδιο...

Λίγο αργότερα τραβούσα τις αποσκευές, σίγουρος ότι "κάποια μέρα θα αλλάξω τον κόσμο μου", ορκισμένος κάποτε να χαθώ για πάντα σ' εκείνον τον ορίζοντα που ελπίδα στάζει... 

Κάποιος μου είπε ότι "δεν σε φτάνει μια ζωή να το πετύχεις", μα άνθρωπος ήταν, σαν κι εμένα...

Photo by Aggelos Spyrou

Ακούστε στο Podcast: The Magic Numbers/ Forever Lost