Πέντε Λεπτά

Στρώνεις την ελπίδα μπροστά σου, δίχως να προβλέπεις μέλλον. Μα ξαφνικά, κάτι γίνεται. Και σου αλλάζει την ημέρα.

Σήμερα βρέθηκα κάπου βόρεια για δουλειά.

Όταν τέλειωσα είχε μεσημεριάσει. Καθώς προσπερνούσα ένα παλιό στέκι, κάτι με έσπρωξε να κάνω αναστροφή. Πάρκαρα. Μπήκα να πάρω καφέ, κάτι να φάω. Πες το συνήθεια, βλακεία, παιχνίδι, έκανα check in στο foursquare την τοποθεσία. Κάποιοι ενημερώθηκαν για το στίγμα μου...

Εντάξει, όποιος σε "ακολουθεί" σε κοινωνικά δίκτυα, δεν είναι απαραίτητα φίλος! Μα μήπως και όποιος είναι φίλος σε "ακολουθεί" στη ζωή καλύτερα;

Το σάντουιτς θυσιάστηκε στην πείνα μου. Γουλιά γουλιά ο καφές γέμιζε τις αισθήσεις μου. Διάβαζα τα νέα, καθισμένος στο παλιό τραπεζάκι με τις πρασινάδες ολόγυρα. Αφηρημένος περιπλανήθηκα, χάθηκα σε σκέψεις και εικόνες.

Κι εκεί, απρόσμενα, το σύμπαν συνωμότησε η ελπίδα με το συναίσθημα! Ότι θυμάμαι είναι να σηκώνω το κεφάλι και να βουτάω στο λαμπερό χαμόγελο, σε δυο λαμπερά μάτια!

- Την κοπάνησα για λίγο, να σε δω!
- Ναι ρε μαλάκα... Για όσο θες! Για όσο...

Ένας φίλος αψήφησε το χρόνο, βρέθηκε μπροστά μου χαμογελώντας, στη μέση του πουθενά, στη μέση του φθινοπώρου, στη μέση ενός μοναχικού καφέ. Κι όλα άλλαξαν. Θαρρείς και χρειάζεσαι μιαν αγκαλιά μονάχα για να απελευθερώσεις την πίεση της μέρας...

- Είμαι σκαστός απ' τη δουλειά. Είπα να σε δω για πέντε λεπτά.
- Πέντε λεπτά είναι πολύς χρόνος...
- Θα ξανασυναντηθούμε άλλη φορά, να έχουμε ώρα.
- Δεν θα είναι τόσο πολύτιμη η ώρα εκείνη όσο τα λεπτά αυτά...

Δεν μπορώ να περιγράψω πόσα είπαμε εκείνα τα πέντε λεπτά. Όχι με λέξεις μόνο, οι λέξεις καμιά φορά είναι ασήμαντες. Όταν οι άνθρωποι ενώνονται, ο χρόνος διαστέλλεται, να τους χωρέσει ολάκερους.

Πέντε λεπτά ελευθερίας είναι άπειρος χρόνος. Και χωράει μέσα όλη την ψυχή σου.

Χωρίσαμε. Χαμογελούσα μέχρι το βράδυ.

Σκεφτόμουν ότι θα ήθελα μια μέρα να πετάξουμε μαζί.

Music: The Divine Comedy / Tonight We Fly