The Bridge

Στη μέση του ονείρου, πετάχτηκα.

Κοίταξα γύρω σαστισμένος. Γύρισα στο παράθυρο. Η νύχτα με κοιτούσε, φώτα στολισμένη, πόθο λουσμένη στο γυμνό κορμί της.

Ακίνητος λέει, στη μέση γέφυρας στεκόμουν, μα για νερό κυλούσαν άνθρωποι, γυμνά κορμιά σε κοίτη μαγεμένη, ανάκατα, μπλεγμένα, ιδρώτα, αίμα, αφρούς και σπέρμα αλειμμένα. Και για βοή δεν άκουγες κελάρυσμα, ή παφλασμό, ή κύματα του Μπάτη, μα ουρλιαχτά, φωνές που πόνο σκόρπιζαν κι έσπερναν φόβο στους αγνούς, θανάτου ιαχές, πολέμου ανάσες, άνισης μάχης, αιώνιας. Ακίνητος λέει, στη μέση γέφυρας στεκόμουν, ισορροπώντας ανάμεσα σ' όσους στο κατόπι μου αγκομαχούσαν, σ' όσους απέναντι περίμεναν με ανοιχτή την αγκαλιά τους...

- Όνειρο ήταν... Πέρασε...

Περπάτησα ως την κουζίνα, λίγο νερό έβαλα, την πίκρα στο στόμα, τη δίψα να κερδίσω. Τέλεια σιγή. Περπάτησα ως το δωμάτιο του μικρού, έσκυψα πάνω του. Τον σκέπασα. Ανάσαινε ευτυχισμένα. Επέστρεψα στο κρεβάτι. Γύρισε η μισή ζωή μου, μ' αγκάλιασε, στον ύπνο βυθισμένη.

Η άλλη μισή ζωή μου ακροβατούσε ακόμη...

Ο ύπνος το 'σκασε, γαντζώθηκε στο ταβάνι.

Βρέθηκα πάλι στη γέφυρα, μα τώρα όμορφο ποτάμι κύλαγε στην κοίτη, κελάρυσμα και παφλασμοί και κελαηδήματα, δροσιά στο πρόσωπο μυρωμένη με δάσους άνεμο, με νοτισμένου χώματος αναπόληση, με ξερόφυλλων κιτρινισμένων θαλπωρή, με βράχων δύναμη, με ηχώ ζωής.

Κοίταξα πίσω μου. Κανείς.

Θαρρώ θρόισμα ήχησε απ' τις φυλλωσιές εμπρός μου. Θαρρώ είδα χαμόγελα. Θαρρώ ήλιος ξεμύτισε, αχτίδες έλουσαν χρυσά τα πρόσωπα, τα χέρια, τα μαλλιά, θαρρώ γαλήνεψε η ψυχή μου μετά από καιρό. Θαρρώ μου έγνεψες να περάσω...

Μπέρδεψα τη ζωή με τ' όνειρο, μπέρδεψα την αλήθεια με το ψέμα, μονάχα πίστεψα τη βροντερή φωνή στα σωθικά που χάραξε στη θέλησή μου δρόμο, που πρόσταξε το κορμί να μη διστάσει.

"Προχώρα μπροστά, με λησμονιά κι ελπίδα. Αδίσταχτα προχώρα κι αγκάλιασε το σύμπαν. Απέναντι σε περιμένουν."

Έμεινα άγρυπνος, ακροβατώντας.

Το πρωί με βρήκε απέναντι.

Music: Madrugada/ Move