30 Οκτωβρίου 2011

Our Mutual Friend*



Όσο κι αν προσπαθήσω,
δεν μπορώ να τη βγάλω από το μυαλό μου.
Κι όποτε κοιμάμαι, η εικόνα της έρχεται ξανά..

Την είδα πρώτη φορά στην Pub,
την γνώρισα αργότερα στο Nightclub.
Ένας κοινός φίλος μας σύστησε.

Μιλήσαμε για το θόρυβο που είχε,
πόσο δύσκολο ήταν να ακούσεις τη φωνή σου
πάνω από τα beat της μουσικής και το μπάσο.
Μιλούσαμε και μιλούσαμε για ώρες,
μιλούσαμε πίσω στο αυτοκίνητο του φίλου μας
καθώς όλοι μαζί μετά πήγαμε πίσω σπίτι του.

Στου φίλου μας τον καναπέ
μου είπε ότι στα αλήθεια της άρεσα.
Και είπα, "όμορφα, το συναίσθημα αυτό είναι αμοιβαίο".
Παίξαμε παλιά 45άρια δισκάκια,
είπα ότι έμοιαζε με soundtrack της ζωής μας,
κι εκείνη είπε: "αλήθεια, μου φαίνεται τόσο γνωστό".
Τότε χορέψαμε κρυφά,
δεν φαινόταν ότι θα καταφέρναμε να κρατήσουμε την ισορροπία μας,
μια μεθυσμένη ομίχλη μας είχε τυλίξει.
Βυθιστήκαμε κάτω, στο πάτωμα,
και τραγουδήσαμε ένα τραγούδι που δεν μπορώ να τραγουδήσω πια.
Και τότε φιληθήκαμε, μέχρι που μείναμε χωρίς αισθήσεις.

Ξύπνησα την επόμενη μέρα,
ολομόναχος, με τον πονοκέφαλο παρέα.
Σύρθηκα έξω απ' το δωμάτιο, να βρω το μπάνιο.

Μα ότι βρήκα ήταν εκείνη,
τυλιγμένη γύρω από έναν άλλον εραστή.

Κι από τότε έπαψε να είναι κοινός μας φίλος...


*Μετάφραση στίχων του κομματιού "Our Mutual Friend" από τους The Divine Comedy.




Ξύπνησα, Κυριακή πρωί, μ' ένα συναίσθημα, να μείνω μόνος, ίσως με ένα, δύο πρόσωπα αμίλητα δίπλα μου, να μείνω μόνος μου για λίγο, στην πλευρά του δρόμου που οδηγεί στο κύμα...



Music: Our Mutual Friend/ The Divine Comedy

4 πρόσθεσαν...:

Ανώνυμος είπε...

Poso zwntano se kanoun na niw8eis , o ponos, h thlipsh, o erwtas posooo??? Aperigrapta... Akoma k h apogohteush einai shmadi pws zeis, niw8eis, ais8anesai, eisai edw... Ta latreuw auta ta synais8hmata ths xarmoluphs niw8w oti kulaei pantou , sth psyxh k sthn kardia to aima zesto..

A.

ioli247 είπε...

Χαμένη στην μετάφραση

Ποιος το θύμα, ποιος ο θύτης;

Aggelos Spyrou είπε...

Ιόλη,

Μη μπερδεύεσαι. Μία ιστορία είναι. Με ένα θύτη κι ένα θύμα. Όπως υπάρχουν σε τόσες ιστορίες, κι ας μη μας αφορούν πάντα.


Α.,

Αργότερα στη ζωή σου αυτά τα συναισθήματα δεν θα έχουν διέξοδο και θα σε πνίγουν. Είναι όμως αναγκαίο αυτό το βήμα μέχρι την κατάκτηση της απόλυτης συνειδητοποίησης του «αγαπώ»...

sofi-k είπε...

Συμφωνώ τόσο μα τόσο με τον A! Λόγια που έχω πει κι εγώ και τα υποστηρίζω.

Δημοσίευση σχολίου