Εκείνο το βράδυ...

Στο τέλος της δουλειάς βρέθηκα να πίνω μόνος μου, με μύριες σκέψεις παρέα.

Γούσταρα πολύ.

Mου άρεσε να αναπολώ μια στάλα πριν επιστρέψω στη ζωή μου, για όσο το ποτό χρύσιζε στο ποτήρι. Κι όταν τέλειωνε, λίγο πριν πληρώσω και φύγω, στην τελευταία γουλιά, σχεδόν πάντα είχα γαληνέψει.

Χτύπησε το τηλέφωνο.

-Που είσαι;
-Είμαι μακριά ρε...
-Έρχομαι!

Κι ο χρόνος πήρε παράταση. Και το αλκοόλ πολλαπλασιάστηκε. Και η κουβέντα άναψε, ποιος είμαι εγώ, ποιος είσαι εσύ, οι φωτεινές, οι σκοτεινές πλευρές μας, όσα λένε οι άντρες μεταξύ τους, όσα νιώθουν, τα πιο δυνατά, τα πιο ελεύθερα, τα πιο στέρεα στο χρόνο.

-Έχετε άσπρη στο ψυγείο;
-Χμμμ... Δηλαδή;
-Υπάρχει τεκίλα;
-Ναι, αλλά όχι στο ψυγείο...
-Καλά, φέρτε δυο σφηνάκια ζεστή!
-Να βάλω και φέτα λεμόνι;
-Ε ναι... Τουλάχιστον...

Κάθε που συναντιόμασταν κατεβαίναμε ένα σκαλί εντός μας. Ένα ένα. Αργά. Προσεχτικά. Θαρρώ τώρα τα κατεβαίνουμε δυο δυο, πέντε πέντε, ανεξέλεγκτα, κουτρουβαλώντας, δίχως να μας νοιάζει, σαν ζεστή τεκίλα που καίει τον οισοφάγο μέχρι το στομάχι, μέχρι τον πυρήνα σου. Αγγίζω τη σκοτεινή πλευρά σου σχεδόν. Δεν φαντάζεσαι ακόμα πόσο σκοτάδι κρύβω. Σοβαρεύουμε. Γελάμε. Ανοιχτές αισθήσεις, χυμένες σε δυο καρέκλες, σε δυο ποτήρια, σε ιστορίες από τα παλιά με τίτλους παρόμοιους, "η ζωή μου", "η ζωή σου", "η ζωή που απλώνεται μπροστά..."

Όρια...

Τα σπάς. Κι όπου βγει...

Πέρασαν τρεις-τέσσερις ώρες έτσι.

Στην πόρτα σταθήκαμε. Τελευταίες λέξεις. Οι πιο σημαντικές. Αυτές που δηλώνουν την έγνοια. Το "νιώθω". Το "ξανά μια μέρα". Μια αγκαλιά.

Γύρισα σπίτι. Έστειλα ένα μήνυμα. Έλαβα μιαν απάντηση. Χαμογέλασα.

...

Στο τέλος της δουλειάς βρέθηκα να πίνω, με μύριες σκέψεις, μ' ένα φίλο παρέα.


Γούσταρα πολύ.

Music: Take a little bit of Me / Monika