Τρία Πνεύματα κι ένα Ξωτικό.

Το τζάκι κοντεύει να σβήσει. Σκαλίζω τα κάρβουνα, κόκκινα, πυρωμένα, καιρό τώρα. Κάπου πάει να ξεπηδήσει φλόγα, μα πάλι σβήνει. Σαν άνθρωπος. Σαν σχέση. Σαν έρωτας δίχως αύριο.

...

Έχει περάσει καιρός...

Ούτε κατάλαβα πως ξεκινήσαμε, πως βρεθήκαμε στο δρόμο, στη βροχή, εκείνα τα παλιά Χριστούγεννα, να τρέχουμε γελώντας, απόλυτα ελεύθεροι. Φάγαμε όρθιοι, φαγητό του δρόμου, μου σκούπιζες τη μουστάρδα στα χείλη κοροϊδεύοντας. Καταλήξαμε σπίτι μου, δίπλα στο πιο απλό συρμάτινο δέντρο, με άπειρα λαμπάκια δεμένα πάνω του να σε ζαλίζουν.

Μέρες γιορτινές, πιστεύεις, δεν πιστεύεις, παρασύρεσαι. Παραμύθια όμορφα. Μάτια λαμπερά. Πόθοι που συναντιούνται ανάμεσα σε στολίδια, φώτα, μουσική... Γλυκό μεθύσι... "Ψεύτικα όλα" έλεγες, "εσύ τους δίνεις ζωή, κι αυτό είναι όμορφο" σου απαντούσα. Και σ' άρεσε...

Ήπιαμε πολύ, κάναμε έρωτα, ξυπνήσαμε αγκαλιασμένοι. Και σαν μπήκε η Άνοιξη, άνοιξα τα μάτια μου ένα πρωινό, είδα να με κοιτάς χαμογελώντας. "Τι έπαθες ρε;" ρώτησα νυσταγμένος, "εσύ μου δίνεις ζωή κι αυτό είναι όμορφο" μου απάντησες.

Ορκιστήκαμε να μείνουμε για πάντα μαζί.

...

Πέρασε καιρός...

Βρεθήκαμε πρώτη φορά στον ήλιο. Με ήξερες καλά, σε ήξερα καλύτερα, έτσι νομίζαμε τουλάχιστον. Γίναμε φίλοι, κολλητοί, έμπνευση κάθε που το σκοτάδι έπνιγε τα χρώματα, γέλιο τ' ανέμελα σαββατοκύριακα, που η θάλασσα σύντροφος γινόταν.

Όνειρα πλάθαμε, μιλούσες, έγραφες, νόμιζα ότι καταλαβαίνω, μιλούσα, έγραφα, νόμιζες ότι καταλαβαίνεις, λάθος, σωστό, οι λέξεις πλέκουν τη δική τους ιστορία, μα οι άνθρωποι κατανοούν ότι φιλτράρει ο εγωισμός τους... Στη λύπη, στη χαρά, κομμάτια ζωής μοιραζόμασταν, "δεν ζούμε ρε όπως θέλουμε" έλεγα, "έλα να κυνηγήσουμε ένα όνειρο" απαντούσες. Και μου άρεσε...

Καλοκαίριασε απότομα εκείνη τη χρονιά κι ο ήλιος θαρρείς στέγνωσε την καρδιά σου. Πέρασα μέρες  πληγωμένες, γκρίζες λιακάδες, τότε που χάθηκες απότομα, καρφώνοντας λέξεις σκληρές να κουβαλάω στο στήθος μου, στη λογική, αβάσταχτες. Κι έκλαψα, δεν ντρέπομαι να το πω, κλαίνε οι άντρες ρε μαλάκα κι εξαγνίζουν την ψυχή τους. Κι όταν το καλοκαίρι σώθηκε, αραχνιασμένη η σκέψη σου κρεμόταν στον τοίχο μιας άδειας ψυχής. Μέχρι που μπήκε το Φθινόπωρο. Μέχρι εκείνο το ταξίδι στην κοινή σιωπή, που ξέσπασε η αλήθεια... Άραγε ήταν όλα παρεξήγηση, παιχνίδια του μυαλού; Δεν είχε σημασία πια.

Απόλυτα ελεύθεροι, η βάση μιας φιλίας, μιλούσαμε μέχρι το τέλος του δρόμου. Το "σ' αγαπάω" το είχα ξεστομίσει πρώτος, απ' τις αρχές ακόμα. Μπαίνοντας σπίτι το διάβασα σ' ένα μήνυμα, στο κινητό. Χαμογέλασα. "Εδώ είμαι..." μουρμούρισα, "εδώ θα είμαι..." κλείνοντας πίσω μου την πόρτα.

...

Ήταν λίγο καιρό νωρίτερα...

Εκείνο το απόγευμα εμφανίστηκε το Τρίτο Πνεύμα. Είχε ντυθεί Αλήθεια και Χαμόγελο, μιλούσε Ελεύθερα, δίχως Ντροπή ή Απόγνωση. Ένιωσα όλη μου τη Ζωή να αποστάζεται σ' ένα ποτήρι ρακόμελο, να Καίει τα σωθικά μου, θαρρείς ξεπήδησε από μέσα μου τούτο το Φωτεινό Πνεύμα, ζούσε για πάντα εκεί κρυμμένο. Το ήπια δίχως σκέψη. Και δεύτερο. Και τρίτο, και άλλο ακόμα, μέχρι που 'Εσβησαν οι Μνήμες κι ο δρόμος μπρος Φωτίστηκε.

Κι όπως συμβαίνει καμιά φορά στα παραμύθια, αγκαλιαστήκαμε στις θλίψεις μας, γελάσαμε για τα όμορφα της ζωής, αγγίξαμε κρυφές χορδές, που η μουσική τους πιότερο μας ένωνε. Φτάσαμε να μιλάμε για "αγάπη", άγουρη ίσως, μα σε καλό χωράφι φυτεμένη. Τρέχαμε στα καλέσματα ο ένας του άλλου, μια εκείνο στη μελαγχολία μου, μια εγώ στους φόβους του, "να είσαι καλά θέλω..." έλεγα, "ρε μαλάκα, θα δεις, όλα θα πάνε καλά..." μου έλεγε. Και δεν φοβήθηκα να περπατήσω παραπέρα, κι ας ένιωθα πως κάτι κρύβει, πως δεν μπορώ να το βοηθήσω όπως θα ήθελε, όταν συννέφιαζαν τα χρώματά του.

Κόντευε Χειμώνας ξανά, έπιασε κρύο απότομο. Βοριάς φύσηξε δυνατός, βίαια κρυστάλλωσε τα μάτια του. Γιορτές ζύγωναν, βγήκα να βρω ένα κούτσουρο, τη φλόγα να φουντώσω, μήπως περάσει από δω να ξαποστάσει, μήπως θελήσει να σταθεί, να ζεσταθεί. Μα έξαφνα, μπροστά μου, αντίκρισα το πρόσωπό του αλλαγμένο, πρόσωπο που δεν γνώριζα. Δεν ήξερα αν φταίω. "Δεν πειράζει, έτσι μεταμορφώνονται τα πνεύματα" σκέφτηκα, "πρέπει, πρέπει, πρέπει τα λόγια να κάνεις πράξη" άκουσα τη φωνή του μακρινή, σπέρνοντας απορία...

Κι εκεί, το "αγαπώ" με μαχαίρωσε, τα "α" με άρπαξαν απ' το γιακά, το "π" με πέταξε στον τοίχο δυνατά, το "γ" γέλασε κι η ηχώ του τρύπησε τ' αυτιά μου, το "ω" σήμανε την ώρα της μοναξιάς.

Ξέρεις, σαν ξεστομίσω αγάπη, φωτιά αιώνια ανάβει στην ψυχή.

Ευχόμουν, αλήθεια ευχόμουν, να μη χαθεί απότομα, όπως απότομα είχε φανερωθεί...
...

Πέρασαν μια-δυο μέρες...

Χτύπησε το τηλέφωνο. Ρίγησα στη βραχνή φωνή του Ξωτικού, του πιο δυνατού, του πιο πονεμένου, του Ξωτικού που χώρισε με τη Μοίρα, φτιάχνοντας άλλη, δική του, δυνατότερη, καλύτερη, χτίζοντας μέσα της αισθήματα κι υπομονή.

Άκουσα χίλια σ' αγαπώ, και άλλα τόσα να μου φωνάζει, "εντάξει, το καταλάβαμε!" γέλασα, "θέλω να στο πω πολλές φορές, μήπως αύριο χαθώ και δεν είναι αρκετές" απάντησε... Και δάκρυσα, μα το έκρυψα.

Κατάλαβε τι έχω. Δίχως να του πω. Κι όταν με ρώτησε λυτρωτικά "τι έχεις; τι αξίζεις να έχεις;" θαρρώ καθάρισαν όλα στο μυαλό μου.

"Αν αλλάξω, δεν θα είμαι αυτό που αγάπησες. Αν θες να με αλλάξεις, δεν είμαι αυτό που αγαπάς".

Σκάλισα με τη μασιά τη θράκα. Μια σταλιά φλόγα ξεπήδησε.

Ευχήθηκα να φουντώσει ξανά η φωτιά. Δεν χρειαζόμουν ξύλα τώρα πια. Έκαιγε μέσα μου δειλά, έτοιμη να ξεχυθεί, να ζεστάνει, να τη μοιραστώ με ανθρώπους.

Ήταν, θυμάμαι, απόλυτα σιωπηλή νύχτα, παραμονή Χριστουγέννων...

Music: Sinead o'connor/ Sacrifice