Frozen Night...

Εκείνο το παλιό συναίσθημα, με δάγκωσε ξανά απόψε.

Γύρισα σπίτι με χορτασμένη διάθεση. Στολίδια, λαμπιόνια, γιορτή παντού θύμιζαν οι τοίχοι, τα τζάμια, τα κάγκελα, τα πρόσωπα  των ανθρώπων. Μα όχι τα μάτια τους... 

Έβαλα κόκκινο κρασί. Σωριάστηκα στον καναπέ. Εκεί κατέρρευσε ο κόσμος μου, τα συναισθήματά μου, άδειασε σαν τελευταία γουλιά αυτό που λες "πονάω", "αγαπάω", "νοιάζομαι"...

"Δίνομαι"...

Για πρώτη φορά, μετά από καιρό, ένιωσα απίστευτα παγωμένη και σιωπηλή την ψυχή μου. 

Θυμήθηκα την εικόνα στο γύρισμα της ζωής μου, αυτή που έκλεισα σε μια σιωπηλή φωτογραφία, τότε που το σύμπαν ούρλιαξε: "πιο κάτω δεν πάει ρε, εδώ είναι το τέρμα", τότε που η μοίρα τυχαία με ταξίδεψε στον βόρειο παγωμένο ωκεανό, εκεί που ξεκινούσε η απέραντη σιωπή, εκεί που ο θάνατος ταυτιζόταν με την ελευθερία κι η επιβίωση με τον έρωτα.

Θυμήθηκα την εικόνα στο γύρισμα της ψυχής μου, τότε που για πρώτη φορά ένιωσα τον πιο βαθύ, τον πιο άδικο πόνο, τότε που η μοίρα μου έδειξε τον τόπο που γεννιέται η ευτυχία και κλείνεται σε ένα βλαστάρι χωμένου στον πάγο, με όλο το ρίσκο του "ζω" ή "πεθαίνω" διάχυτο στην ύπαρξή του, μα αποφασισμένο να παλέψει για λίγο ήλιο, λίγο νερό κι ένα σημάδι απ' του Θεού τη νύχτα...

Και ρίσκαρα. Και στάθηκα.

Δεν με έκαναν ποτέ τα λεφτά ευτυχισμένο. Ούτε τα στολίδια. Ούτε ακόμα η επιτυχία, η αναγνώριση.

Κι ότι με γέμιζε πάντα, κι ακόμα το κάνει, είναι το τηλεφώνημα τις μικρές ώρες που πνίγομαι στον καπνό, "μου λείπεις, σ' αγαπάω", είναι το απρόσμενο χαμόγελο κι η ανοιχτή, σφιχτή αγκαλιά, είναι η χαζοπαρέα που πίνει και γελάει μ' ανέμελα πειράγματα, είναι η απόλυτη σιωπή καθώς κοιτάς τη θάλασσα με ένα φίλο, είναι τα μάτια ενός παιδιού που λάμπουν, είσαι εσύ, ο καθένας, όποιος το θελήσει αληθινά...

Κι όλα δένονται, μελαγχολικά ευτυχισμένα, στο χειμωνιάτικο τσιγάρο στη βεράντα, στο ποτήρι του κρασιού που σώνεται παρέα με τη λογική.

Κάποτε πονούσα πολύ για τους ανθρώπους. Απόψε όμως η ψυχή μου είναι λευκή, παγωμένη, σε μια ευτυχία σιωπής, απόλυτα δικής μου. 

Ίσως περιμένοντας δυο λέξεις απ' την αρχή, μιαν αγκαλιά, αλήθεια, μόνο αλήθεια πια, να τη ζεστάνει ξανά...

Music: Etta James / Misty Blue