Going "Live"

>  PLAY BACK

- Πάμε;
- Μπα...
- Αύριο;
- Μπα...

Ήμουν πτώμα απ' την κούραση μόλις σκαρφάλωσα στη μπάρα. Λίγος κόσμος, παρέες. Αφηρημένα χάζευα το ποτήρι μου. Χρυσό. Με ένα κεράσι κόκκινο να πλέει στο κέντρο. Ακουμπούσε στον πάγο. Κι έλαμπε.

- Συγνώμη! Σας χτύπησα;
- Μπα...
- Έσκυψα να πιάσω την τσάντα. Συγνώμη!
- Δεν πειράζει, όλα καλά.

Ποτέ δεν κλείδωνα τις πόρτες. Ανοιχτές απ' την αρχή. Το ήξεραν όλοι, προλάβαινα να τους το δείξω πρώτος. Έμπαιναν, έβγαιναν, όποτε ήθελαν, δίχως να δώσουν εξήγηση. Δεν ζήτησα και ποτέ μου εξήγηση. Για τίποτα. Ούτε για τα "σ' αγαπάω" που άκουσα, ούτε για τα "άντε γαμήσου μαλάκα". Αιμορραγούσα κρυφά. Κατάλαβες τώρα γιατί μεθάω με τη σιωπή της νύχτας; Ακούω την καρδιά μου να μετράει λέξεις ανούσιες, σκληρές, υπερβολικές, άδικες... Και κλαίω βουβά.

- Έχετε ένα τσιγάρο;
- Καπνό μόνο.
- Να ζητήσω να στρίψω ένα;
- Φυσικά.
- Μα δεν τον έχεις ανοίξει...
- Πάρε εσύ την παρθενιά! Δεν αλλάζει κάτι.

Δεν έχω μεγαλώσει. Όχι. Έχω κολλήσει. Κολλάω εύκολα. Οι φίλοι μου δεν το ξέρουν. Τώρα που το καλοσκέφτομαι, δεν ξέρουν τίποτα για μένα, λίγα μόνο για όσα γίνονται έξω απ' το κορμί μου, όχι μέσα σ' αυτό. Ίσως ένας, δυο, να ξέρουν κάτι παραπάνω. Όσα αφήνω να ξεμυτίσουν. Σε αυτούς αφήνω να ξεχειλήσει  ο παραλογισμός του κενού εντός μου. Πάντα σε λάθος χρόνο. Το είχα αυτό το πρόβλημα με το χρόνο. Παλεύω με τη λογική κάθε μέρα. Ο χρόνος όμως δεν έχει λογική. Ούτε οι άνθρωποι τελικά. Πες με ηλίθιο, ότι θες, όμως οι άνθρωποι έχουν τη λογική του "εγώ". Κι εγώ το ίδιο ίσως... Μα βλέπεις, τίμια καρδιά είναι αυτή που κρατά αποτυπώματα. Που σε δέχεται δίχως να απαιτεί. Που σε αγκαλιάζει και εκείνη τη στιγμή νεκρώνει η σκέψη. Που δεν έχει άλλο σκοπό εκτός απ' την ελευθερία και την απόλυτη ταύτιση.

>  RECORDING LIVE

- Που είσαι;
- Μπαρότσαρκα.
- Μόνος;
- Ναι.
- Να έρθω;
- Θα χαλαστείς.
- Μα είμαι ήδη χαλασμένη!
- Τι να σου πω...
- Τίποτα να μη μου πεις, σου λέω εγώ: θα έρθω!

Μια φίλη στο τηλέφωνο. Θα έρθει είπε. Άντρες και γυναίκες. "Φίλοι". Παπάρια. Δεν υπάρχει φιλία αντιθέτων φύλων. Ξέρεις τι πιστεύω; Ότι αν μια γυναίκα μπει ανάμεσα σε δυο φίλους θα τους χωρίσει. Δεν μιλάω για ένα πουτανάκι, όχι, αυτό το πηδάνε μαζί στην τελική και προχωράνε. Μιλάω για τις άλλες, τις δήθεν, αυτές με τους κρυφούς πόθους, που μη μπορώντας να κατακτήσουν στα φανερά, το παλεύουν στα ύπουλα. Δεν έχω παράδειγμα να σου δώσω. Μπορεί και να κάνω λάθος. Για τους άλλους λάθος, όχι για μένα...

Αγκαλιά σφιχτή.

- Μου έλειψες ρε αρχιδάκο!
- Μίλα μωρή καλύτερα!
- Πάρε μου ποτό.
- Έλεγα να την περάσω μόνος απόψε.
- Πάλι πεσμένος είσαι; Καλά στο έχω πει ρε μαλάκα, μαζεύεις τα χαλασμένα γύρω σου! Σου είπα, πες και σε κανέναν "όχι"!
- Δεν γίνεται να μην ανταποδώσω σε κάποιον που μου δίνει.
- Ναι, όλοι σου δίνουν εσένα.
- Άννα... Πίνε!

Πίνει. Μιλάει χαρούμενη για σχέσεις, για τη δουλειά της, για τη μέρα της, για ένα ταξίδι που ετοιμάζει. Πίνουμε και δεύτερο. Και τρίτο. Κερδίζω, ένα ποτήρι μπροστά πάντα. Ζαλίστηκε! Να, χορεύει γύρω μου! Με αγγίζει, με αγκαλιάζει, γελάει με μισόκλειστα μάτια. Την κοροϊδεύω! Γελάει. "Είσαι φλώρος!" λέει και ξαναλέει γελώντας. Έρχεται πίσω μου, κολλάει το κορμί της στην πλάτη μου, πιάνει το χέρι μου, πίνει μια ρουφηξιά απ' το τσιγάρο που κρατάω. Μου σφηνώνει στο αυτί το "σ' αγαπώ" της πνιγμένο στον καπνό, αυτό που ξέρω ότι υπάρχει, αυτό που θα κρατήσει κρυμμένο για πάντα μέσα της, ανέκφραστο, μελαγχολικό, αιώνιο απωθημένο, το δικό της παράλογο κενό...

Το νιώθω. Το ξέρω.

- Ξέρω με ποιον θα ήθελες να είσαι απόψε.
- Άσε ρε Άννα... Με σένα θα ήθελα, αυτή τη στιγμή μόνο με σένα.
- Πάρτον τηλέφωνο.
- Κοιμάται.
- Φλώρος...
- Είναι αργά.
- Τα χαλασμένα μαζεύεις μαλάκαααα, στο είπαααα!
- Τα χαλασμένα κοιμούνται;
- Τα χαλασμένα προσποιούνται ότι μπορούν τα πάντα, μετά πνίγονται στο παραμύθι που έχουν πλάσει γύρω τους.
- Άννα, χέσε μας.
- Εγώ στο είπα!

Απομακρύνεται ξανά, συνεχίζει να χορεύει, πλησιάζει στο αυτί μου χαμογελαστή, "στο είπα!" ψιθυρίζει, απομακρύνεται πάλι. Δεν με νοιάζει τίποτα, αλήθεια. Είμαι ακριβώς εκεί που θέλω. Με όποιον θέλω. Δεν έχω σκοπό να κλείσω τις πόρτες, ποτέ δεν το έκανα. Κι είμαι δίπλα αν το ζητήσεις, μια στάλα άσφαλτο μακριά. Δεν ξέρω τον ορισμό του "φίλου", μα είμαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει ορισμός. Απλά υπάρχει. Φανερώνεται. Περνάει σαράντα κύματα. Ξεβράζεται στη γη της ειλικρίνειας, μεσοπέλαγα. Κι εκεί ολοκληρώνεται. Κι αν αυτό συμβεί, τότε λάμπει αιώνια, σ' αυτή τη ζωή μα και στην επόμενη, σε όλα τα σύμπαντα που στήνεις, σε όλα τα όνειρα και τις ελπίδες που κουβαλάς. Γιατί ο άντρας πρωτίστως έχει όνειρα. Κι ελπίδα. Και δεν ξεχνάει. Και μετράει πράξεις, όχι παιδιάστικες κουβέντες του αέρα. Και εκτιμά. Και νιώθει. Και νιώθει. Και νιώθει. Ελεύθερα. Νιώθει.

Δύσκολο ακούγεται...


- Τι κάνεις;
- Καλά... Πίνω...
- Μόνος ρε;
- Με μια φίλη.
- Καλή η φίλη;
- Σούπερ!
- Και δεν λες τίποτα ρε παπάρα;
- ...


- Να έρθω;

Music: Adele / Don't you remember