The Point of No Return

Έπαιζα με τις λέξεις, τα αισθήματα, πεντόβολα για "μεγάλους", στην απαρχή του χρόνου που όριζε τις νέες "σχέσεις".

Σκότωσα ένα κομμάτι μου, το δολοφόνησα κρυφά ένα βράδυ, σ' ένα μπαρ με κόκκινη επιγραφή, πνιγμένο στην ομίχλη του χειμώνα, κρυμμένος στον καπνό που θόλωνε τα πρόσωπα επίτηδες, να μοιάζουν ίδια.

Έπειτα έκλεισα τα μάτια, αφουγκράστηκα, μια λέξη στην απουσία πάλεψα ν' ακούσω. Θυμήθηκα την πιο παλιά ζωή μου, το "μάθημα", το μαστίγωμα δίχως κραυγή, το δάκρυ δίχως αποδέκτη, τον πόνο δίχως έγνοια...

- Είναι αμίλητη η απουσία, σαν θάνατος. Μα εσένα μια νύχτα δεν βρέθηκε να σε φοβίσει ακόμα... Θα σε φωνάζω "ακροβάτη". Σ' αρέσει; Ναι, ναι, έτσι θα σε φωνάζω.

Έπειτα χάθηκες στις μαύρες σκέψεις σου. Είπα δεν πειράζει, θα προσπαθήσω λίγο ακόμα, χαμογέλασα και άπλωσα το χέρι, "εδώ είμαι" έλεγα, "το ξέρω" απαντούσες. Στάθηκες αγέρωχη στο χρόνο, εκείνο το "σ' αγαπώ" που μου ψιθύρισες νίκησε το χρόνο, τα τόσα χρόνια, νίκησε ακόμα εκείνο το πρώτο σου το "σ' αγαπάω", που δυσκολεύομαι να θυμηθώ πια πολύ καθαρά... Μα το αγγίζω μέσα μου.

Υπάρχει μια ύστατη στιγμή, ένα όριο, ένα "τέλος δρόμου". Έτσι λένε. Όμως δεν τους πιστεύω.

Έβρεχε όταν βρήκα την απάντηση. "Χαμένοι στο μέλλον που έρχεται". Ναι, αυτό είμαστε. Οι περισσότεροι τουλάχιστον. Ακόμα κι αν λησμονήσουν οι άνθρωποι το παρελθόν, χάνονται στην αγωνία και το φόβο για την επόμενη Δευτέρα. Την Τρίτη. Την Τετάρτη... Ζωές που χωράνε σε μια μικρή ατζέντα, μικρές ζωές, άνθρωποι δούλοι του χρόνου, με γνώσεις και ταλέντα άχρηστα, με επίκτητους φόβους και πλαστά χαμόγελα. Άνθρωποι που κινούνται κυκλικά στις εποχές, κάνοντας τα ίδια, τα ίδια, τα ίδια... Άνθρωποι που αμφισβητούν την καρδιά τους, την καρδιά σου, λύνοντας εξισώσεις ύπαρξης με λογική, τρελό αλήθεια το απέραντο να παλεύεις να εξηγήσεις, παράλογο την έγνοια και τον έρωτα να καλουπώνεις, να παλεύεις να χωρέσεις σε έναν κουμπαρά, μαζί με κέρματα και βρωμερό χαρτί... Τελικό υπόλοιπο, το κενό.

Έβρεχε θυμάμαι, είχα μεθύσει μ' έρωτα και πόνο. Είχα παρκάρει λίγα μέτρα από τη θάλασσα.

Κι όλα όσα πόθησα κρεμάστηκαν σε μια κλωστή, κι επάνω ισορροπούσα, ακροβάτης στα όρια της λογικής... Κάποιος μου φώναξε να προσέξω, δεν υπάρχει λέει επιστροφή από ένα σημείο και μετά, μα πες μου αλήθεια ρε φίλε, απ' όσο μ' έχεις μάθει τώρα πια, πιστεύεις ότι με νοιάζει, ότι μ' ένοιαξε ποτέ να τσακιστώ;

Ρώτησα, μα απάντηση δεν πήρα. Ούτε τηλέφωνο. Ούτε αγκαλιά. Ούτε ακόμα σκέψη. 

Κι έτσι το έφερε η μοίρα, μια νύχτα να καβαλήσω την παντοτινή σιωπή.

Και να φύγω.

Music: The Devine Comedy / Note to Self