Still There...

Ξανά σ' αυτό το δρόμο. Ξανά.

Για την ακρίβεια δεν τον ξέχασα ποτέ. Τα πέτρινα πλακόστρωτα, τα φανάρια με το αμυδρό φως που σημαδεύουν τα όρια, τα φώτα στα παράθυρα, στο χρώμα της κάθε κουρτίνας, κατεβαίνουν το λόφο πέρα μακριά, μέχρι το ποτάμι. Το κόκκινο μικρό bistrot στη στροφή, ακόμα στην ίδια θέση, κάπου κάτω απ' τη μπάρα έχω χαράξει τα αρχικά μου. Κρυφά...

Ξανά ακούω τα βήματά μου να αντηχούν στους πετρόχτιστους τοίχους. Ζευγαράκια αγκαλιασμένα, σκιές στο σκοτάδι, κρύβονται, τρέχουν βιαστικά, να προλάβουν τον έρωτα, μικρή η ώρα μα ποιος νοιάζεται, χάνω την επαφή με το χρόνο, μισώ το χρόνο από τότε που σκότωσα ψυχρά τη λογική για να νικήσω το φόβο.

Πόσοι σε ξέρουν... Πόσοι αλήθεια νομίζουν πως σε ξέρουν...

Πόσοι σ' αγαπούν αληθινά...

Μια στάλα έσταξε φεγγάρι στα μαλλιά μου, στην κουπαστή ακούμπησα, στη γέφυρα. Ο αγέρας μύριζε χώμα, πέτρα και υγρασία, με μπερδεμένο κάποιο άρωμα φυτού απροσδιόριστου, χειμωνιάτικου.

Αν ήθελες... Αν ήξερες... Αν μου μιλούσες για όλα αυτά που σε φοβίζουν, μπορεί τη λύση να σου έβρισκα...

Κουράστηκα.

Βάδισα μέχρι την ανάμνηση, "ασυναίσθητα βρέθηκα μπροστά στο πέτρινο σπίτι" θα έλεγα ο ψεύτης. Χάιδεψα το κουδούνι. Ίδιο όνομα, παλιό παιχνίδι κι αυτό... "Corinne Mathieu". Ήταν αργά. Πολύ αργά για να χτυπήσω. Κοίταξα  μέσα από τα κάγκελα, τον κήπο. Τίποτα δεν αλλάζει από μόνο του στο λίγο που ζεις, εκτός αν έχεις εσύ άλλη γνώμη.

Γύρισα στο ξενοδοχείο. Έπεσα στο κρεβάτι με τα ρούχα, πάνω από τα σκεπάσματα. Άνοιξα την τηλεόραση σε τυχαίο κανάλι.

Και τι δεν έδινα να χτυπήσει το τηλέφωνο, ν' ακούσω τη φωνή σου.

 Αποκοιμήθηκα.

Με ξύπνησαν φωνές από το διπλανό δωμάτιο. Γαμήσι. Χαμογέλασα. Ζωή. Σηκώθηκα, περπάτησα μέχρι το παράθυρο.

Πάνω από τα φώτα της πόλης, πανσέληνος, καθρέφτης.

Έφυγα ακόμα πιο μακριά.

Ήταν η τελευταία φορά που θα με έβλεπε εκεί.

Music: Bang Bang/ Ania Dabrowska