AGGELOS SPYROU - Amateur...

Still There...

2012-01-27T20:56:00.000+02:00

Ξανά σ' αυτό το δρόμο. Ξανά.

Για την ακρίβεια δεν τον ξέχασα ποτέ. Τα πέτρινα πλακόστρωτα, τα φανάρια με το αμυδρό φως που σημαδεύουν τα όρια, τα φώτα στα παράθυρα, στο χρώμα της κάθε κουρτίνας, κατεβαίνουν το λόφο πέρα μακριά, μέχρι το ποτάμι. Το κόκκινο μικρό bistrot στη στροφή, ακόμα στην ίδια θέση, κάπου κάτω απ' τη μπάρα έχω χαράξει τα αρχικά μου. Κρυφά...

Ξανά ακούω τα βήματά μου να αντηχούν στους πετρόχτιστους τοίχους. Ζευγαράκια αγκαλιασμένα, σκιές στο σκοτάδι, κρύβονται, τρέχουν βιαστικά, να προλάβουν τον έρωτα, μικρή η ώρα μα ποιος νοιάζεται, χάνω την επαφή με το χρόνο, μισώ το χρόνο από τότε που σκότωσα ψυχρά τη λογική για να νικήσω το φόβο.

Πόσοι σε ξέρουν... Πόσοι αλήθεια νομίζουν πως σε ξέρουν...

Πόσοι σ' αγαπούν αληθινά...

Μια στάλα έσταξε φεγγάρι στα μαλλιά μου, στην κουπαστή ακούμπησα, στη γέφυρα. Ο αγέρας μύριζε χώμα, πέτρα και υγρασία, με μπερδεμένο κάποιο άρωμα φυτού απροσδιόριστου, χειμωνιάτικου.

Αν ήθελες... Αν ήξερες... Αν μου μιλούσες για όλα αυτά που σε φοβίζουν, μπορεί τη λύση να σου έβρισκα...

Κουράστηκα.

Βάδισα μέχρι την ανάμνηση, "ασυναίσθητα βρέθηκα μπροστά στο πέτρινο σπίτι" θα έλεγα ο ψεύτης. Χάιδεψα το κουδούνι. Ίδιο όνομα, παλιό παιχνίδι κι αυτό... "Corinne Mathieu". Ήταν αργά. Πολύ αργά για να χτυπήσω. Κοίταξα μέσα από τα κάγκελα, τον κήπο. Τίποτα δεν αλλάζει από μόνο του στο λίγο που ζεις, εκτός αν έχεις εσύ άλλη γνώμη.

Γύρισα στο ξενοδοχείο. Έπεσα στο κρεβάτι με τα ρούχα, πάνω από τα σκεπάσματα. Άνοιξα την τηλεόραση σε τυχαίο κανάλι.

Και τι δεν έδινα να χτυπήσει το τηλέφωνο, ν' ακούσω τη φωνή σου.

Αποκοιμήθηκα.

Με ξύπνησαν φωνές από το διπλανό δωμάτιο. Γαμήσι. Χαμογέλασα. Ζωή. Σηκώθηκα, περπάτησα μέχρι το παράθυρο.

Πάνω από τα φώτα της πόλης, πανσέληνος, καθρέφτης.

Έφυγα ακόμα πιο μακριά.

Ήταν η τελευταία φορά που θα με έβλεπε εκεί.

Music: Bang Bang/ Ania Dabrowska

Roads

2012-01-18T01:03:00.003+02:00

Ξέρεις, καμιά φορά τρως μια απρόσμενη μαχαιριά στο στήθος, εκεί που δεν το περιμένεις, από αυτές που δεν σε σκοτώνουν μα αφήνουν τραύμα που δεν επουλώνεται ποτέ.

Έπειτα μαζεύεις τα κομμάτια σου και περπατάς. Λες "θα πάρω το άλλο μονοπάτι, κι όπου βγει". Το λένε κι όνειρο αυτό, κι ελπίδα, κι αν δεν φοβάσαι το λες και ζωή.

Είναι όμορφη η νέα διαδρομή, γνωρίζεις ανθρώπους που μοιράζονται τα ίδια όνειρα με σένα, ερωτεύεσαι, γεμίζεις έμπνευση μυαλό και ψυχή. Είναι όμορφο, σε κάνει να βλέπεις με μια έκτη αίσθηση όσα οι άλλοι δεν μπορούν ούτε καν να αφουγκραστούν.

Μα πάλι, όπως έλεγε ένας φίλος παλιός, η ζωή είναι ένας κύκλος, μπρος, πίσω, ξανά μπρος. Νομοτελειακά έρχεται μια μαχαιριά ακόμα, στο στήθος, δίπλα στην προηγούμενη, ή πάνω της, να σου θυμίσει ότι πονάει ο έρωτας μάτια μου, πονάει η αγάπη όταν δεν μοιράζεται σε κομμάτια, να φαγωθούν φρέσκα, μένει και σαπίζει, στοιχειώνει το κουφάρι σου που πλέον έχει χάσει τη λαλιά.

Πόσες άραγε μαχαιριές αντέχει ετούτη η ψυχή, η αθάνατη;

Περασμένα μεσάνυχτα, χτυπώ πλήκτρα υπολογιστή. Θα 'θελα στο πιάνο να κάτσω, να σκαρώσω μια σύνθεση μινόρε, να κλείσω εκεί όσα απέμειναν, την τελευταία λιγοστή έμπνευση που μου έχει απομείνει εδώ, στις κρύες νύχτες του Γενάρη, τις βουβές. Μα κοιμούνται οι άνθρωποι ολόγυρα και ενοχλούνται... Ενοχλούνται, ταμπουρωμένοι στον αιώνιο, μάταιο ύπνο τους.

Κάποιοι νομίζουν ότι περνάω λούκι. Άλλοι νομίζουν ότι μου λείπουν πράγματα, άνθρωποι. Άλλοι με κατηγορούν για τον υπέρμετρο εγωισμό μου και χάνονται μακριά. Άλλοι μου μιλούν για αδιαφορία, ότι τους παραμελώ και δεν νοιάζομαι.

Όμως θα στο πω αλήθεια, όλους αυτούς τους κουβαλάω μέσα μου. Ήταν φωτιές που μ' έκαψαν στα χρόνια που περπάτησα, έκαναν στάχτη την ύπαρξή μου, είναι άνεμος που κρύβεται στο στήθος, που με κάνει να ανασαίνω. Σκότωσα πολλά κομμάτια μου, καθάρισα άλλα τόσα, καβουρνιασμένα, μου απέμεινε ένα επίπεδο συναίσθημα, σημάδι ότι επίκειται μια μεγάλη αλλαγή εμπρός, πολύ κοντά μου.

Μου λείπει η έμπνευση, μα δεν απογοητεύομαι. Κάποιο μονοπάτι θα βρεθεί απρόσμενο, φωτεινό, να περπατήσω αύριο.

Κι αν είσαι μαζί μου, αν σε βρω εκεί ή αν με ακολουθήσεις, να ξέρεις, θα είναι η μεγαλύτερή μου ευτυχία.

Music: Bryan Ferry / Will you still love me tomorrow

The Point of No Return

2012-01-09T01:22:00.000+02:00

Έπαιζα με τις λέξεις, τα αισθήματα, πεντόβολα για "μεγάλους", στην απαρχή του χρόνου που όριζε τις νέες "σχέσεις".

Σκότωσα ένα κομμάτι μου, το δολοφόνησα κρυφά ένα βράδυ, σ' ένα μπαρ με κόκκινη επιγραφή, πνιγμένο στην ομίχλη του χειμώνα, κρυμμένος στον καπνό που θόλωνε τα πρόσωπα επίτηδες, να μοιάζουν ίδια.

Έπειτα έκλεισα τα μάτια, αφουγκράστηκα, μια λέξη στην απουσία πάλεψα ν' ακούσω. Θυμήθηκα την πιο παλιά ζωή μου, το "μάθημα", το μαστίγωμα δίχως κραυγή, το δάκρυ δίχως αποδέκτη, τον πόνο δίχως έγνοια...

- Είναι αμίλητη η απουσία, σαν θάνατος. Μα εσένα μια νύχτα δεν βρέθηκε να σε φοβίσει ακόμα... Θα σε φωνάζω "ακροβάτη". Σ' αρέσει; Ναι, ναι, έτσι θα σε φωνάζω.

Έπειτα χάθηκες στις μαύρες σκέψεις σου. Είπα δεν πειράζει, θα προσπαθήσω λίγο ακόμα, χαμογέλασα και άπλωσα το χέρι, "εδώ είμαι" έλεγα, "το ξέρω" απαντούσες. Στάθηκες αγέρωχη στο χρόνο, εκείνο το "σ' αγαπώ" που μου ψιθύρισες νίκησε το χρόνο, τα τόσα χρόνια, νίκησε ακόμα εκείνο το πρώτο σου το "σ' αγαπάω", που δυσκολεύομαι να θυμηθώ πια πολύ καθαρά... Μα το αγγίζω μέσα μου.

Υπάρχει μια ύστατη στιγμή, ένα όριο, ένα "τέλος δρόμου". Έτσι λένε. Όμως δεν τους πιστεύω.

Έβρεχε όταν βρήκα την απάντηση. "Χαμένοι στο μέλλον που έρχεται". Ναι, αυτό είμαστε. Οι περισσότεροι τουλάχιστον. Ακόμα κι αν λησμονήσουν οι άνθρωποι το παρελθόν, χάνονται στην αγωνία και το φόβο για την επόμενη Δευτέρα. Την Τρίτη. Την Τετάρτη... Ζωές που χωράνε σε μια μικρή ατζέντα, μικρές ζωές, άνθρωποι δούλοι του χρόνου, με γνώσεις και ταλέντα άχρηστα, με επίκτητους φόβους και πλαστά χαμόγελα. Άνθρωποι που κινούνται κυκλικά στις εποχές, κάνοντας τα ίδια, τα ίδια, τα ίδια... Άνθρωποι που αμφισβητούν την καρδιά τους, την καρδιά σου, λύνοντας εξισώσεις ύπαρξης με λογική, τρελό αλήθεια το απέραντο να παλεύεις να εξηγήσεις, παράλογο την έγνοια και τον έρωτα να καλουπώνεις, να παλεύεις να χωρέσεις σε έναν κουμπαρά, μαζί με κέρματα και βρωμερό χαρτί... Τελικό υπόλοιπο, το κενό.

Έβρεχε θυμάμαι, είχα μεθύσει μ' έρωτα και πόνο. Είχα παρκάρει λίγα μέτρα από τη θάλασσα.

Κι όλα όσα πόθησα κρεμάστηκαν σε μια κλωστή, κι επάνω ισορροπούσα, ακροβάτης στα όρια της λογικής... Κάποιος μου φώναξε να προσέξω, δεν υπάρχει λέει επιστροφή από ένα σημείο και μετά, μα πες μου αλήθεια ρε φίλε, απ' όσο μ' έχεις μάθει τώρα πια, πιστεύεις ότι με νοιάζει, ότι μ' ένοιαξε ποτέ να τσακιστώ;

Ρώτησα, μα απάντηση δεν πήρα. Ούτε τηλέφωνο. Ούτε αγκαλιά. Ούτε ακόμα σκέψη.

Κι έτσι το έφερε η μοίρα, μια νύχτα να καβαλήσω την παντοτινή σιωπή.

Και να φύγω.

Music: The Devine Comedy / Note to Self

Year and Fear

2012-01-02T23:10:00.000+02:00

- Καληνύχτα! Καλή Χρονιά!"
- Καλημέρα εννοείς! Σε λίγο ξημερώνει...
- Ας είναι κι έτσι.
- Να έρθω επάνω;

Τον φίλησε στο μάγουλο. Κάτι πήγε να πει αυτός, του χαμογέλασε, τέντωσε το χέρι της σπρώχνοντας τον απαλά. Αργά ανέβηκε τα σκαλιά, γύρισε το κλειδί, έγινε σκιά στα μάτια του, χάθηκε στο σκοτεινό διάδρομο πίσω από το τζάμι.

Πέταξε το παλτό της στο κρεβάτι, έβγαλε τις γόβες στην κουζίνα, έριξε το φόρεμα στο πάτωμα του μπάνιου. Πάτησε "play", ξέπλυνε τη ζάλη της στο ντους, έκλεισε τα μάτια, φαντασιώθηκε έρωτα στο άγγιγμα του νερού, αγκαλιά στο τύλιγμα της πετσέτας γύρω απ' το κορμί της, πάτησε ξυπόλυτη στο κόκκινο χαλί του σαλονιού, ντύθηκε μουσική. Γλυκιά ζάλη, αυτά τα πάρτι πάντα τέλειωναν με ζάλη. Έβαλε ένα ποτό, τελευταίο, δικό της μόνο. "Πόσοι μαλάκες", σκεφτόταν, "πόσοι δήθεν, για ένα γαμήσι πόσο γελοίος γίνεται ο άνθρωπος, για ένα γαμήσι σαν μαλακία, στα γρήγορα, αγχωμένα, να δει ένα βυζί ακόμα, για την καύλα των πέντε λεπτών, όσο κρατάει το τσιγάρο". Έπειτα τα έβαλε με τον εαυτό της. "Άντε γαμήσου κι εσύ μαλάκω, κομπλεξικιά, που δεν σου αρέσει κι όλας, μια τα βλέπεις έτσι, μια αλλιώς, θα ήσουν μαζί του τώρα, θα είχες μια αγκαλιά, ας ήταν και πρόσκαιρη, τι έγινε, ζωή είναι γαμώτη σου, αλλά εκεί εσύ, κολλημένη... Θα σε φάνε οι δεύτερες κι οι τρίτες σκέψεις σου... Στερείς τις ευκαιρίες στους ανθρώπους... Και σε σένα... Μείνε τώρα μόνη ξανά... ".

Άναψε τσιγάρο. Έκατσε στο πάτωμα. Δίπλα στη μπαλκονόπορτα. Ένα δάκρυ πήγε να ξεχειλίσει, απ' τον καπνό, απ' το μεθύσι της, λες και γιγαντώθηκε αυτή η πόλη, να την πνίξει, λες και μίκρυνε ο εαυτός της, να χωρέσει σ' ένα σπιρτόκουτο.

Κατά βάθος της άρεσε η περίεργη σιωπή της μοναξιάς μα απόψε...

- Είμαι μεθυσμένη. Δεν εξηγείται τόσο συναίσθημα ξαφνικά.

Είπε, κοίταξε τον ουρανό, μισό φεγγάρι μοναχικό αποζητούσε φως, να φανεί ολόκληρο ξανά. Θόλωσε το βλέμμα της, μπλέχτηκε με όνειρα κι αστέρια, σαμπάνια γιορτινή που κατέβαινε από τον ουρανό και την έλουζε.

Η πρώτη μέρα του χρόνου την βρήκε να κοιμάται γλυκά, αγκαλιά με το μαξιλάρι. Κόντευε μεσημέρι όταν ξύπνησε.

Έφτιαξε καφέ. Σκεφτόταν. Της πήρε καμιά ώρα να το αποφασίσει.

- Είσαι καλά;
- Ναι. Εσύ; Ανησύχησα λίγο χθες βράδυ που σε άφησα ζαλισμένη σπίτι.
- Όχι καλά ήμουνα. Κοιμήθηκα.
- Τι θα κάνεις;
- Θα έρθεις από δω;
- Με θες για ποδαρικό;
- Σε θέλω να έρθεις.
- Κάπως αλλιώς σε ακούω. Όλα καλά; Σίγουρα;
- Ναι ρε. Απλά να, το σκέφτηκα.
- Τι σκέφτηκες;
- Πως είναι Πρωτοχρονιά, και θέλω να την περάσω μαζί σου.
- Ξέρεις τι λένε ε;
- Για πες.
- Πως ό,τι κάνεις την πρώτη μέρα του χρόνου, το κάνεις όλη τη χρονιά μετά!

Κοίταξε έξω από τη μπαλκονόπορτα την πόλη. Θαρρείς κι ήταν δική της σήμερα. Χαμογέλασε. Αισθάνθηκε την ανάσα του στο ακουστικό.

- Το ξέρω. Σε περιμένω. Μην αργήσεις.

Είπε, και χωρίς δεύτερη σκέψη απελευθέρωσε την ψυχή της.

Music: Tom Waits / Drunk on the Moon

Τρία Πνεύματα κι ένα Ξωτικό.

2011-12-25T01:28:00.000+02:00

Το τζάκι κοντεύει να σβήσει. Σκαλίζω τα κάρβουνα, κόκκινα, πυρωμένα, καιρό τώρα. Κάπου πάει να ξεπηδήσει φλόγα, μα πάλι σβήνει. Σαν άνθρωπος. Σαν σχέση. Σαν έρωτας δίχως αύριο.

...

Έχει περάσει καιρός...

Ούτε κατάλαβα πως ξεκινήσαμε, πως βρεθήκαμε στο δρόμο, στη βροχή, εκείνα τα παλιά Χριστούγεννα, να τρέχουμε γελώντας, απόλυτα ελεύθεροι. Φάγαμε όρθιοι, φαγητό του δρόμου, μου σκούπιζες τη μουστάρδα στα χείλη κοροϊδεύοντας. Καταλήξαμε σπίτι μου, δίπλα στο πιο απλό συρμάτινο δέντρο, με άπειρα λαμπάκια δεμένα πάνω του να σε ζαλίζουν.

Μέρες γιορτινές, πιστεύεις, δεν πιστεύεις, παρασύρεσαι. Παραμύθια όμορφα. Μάτια λαμπερά. Πόθοι που συναντιούνται ανάμεσα σε στολίδια, φώτα, μουσική... Γλυκό μεθύσι... "Ψεύτικα όλα" έλεγες, "εσύ τους δίνεις ζωή, κι αυτό είναι όμορφο" σου απαντούσα. Και σ' άρεσε...

Ήπιαμε πολύ, κάναμε έρωτα, ξυπνήσαμε αγκαλιασμένοι. Και σαν μπήκε η Άνοιξη, άνοιξα τα μάτια μου ένα πρωινό, είδα να με κοιτάς χαμογελώντας. "Τι έπαθες ρε;" ρώτησα νυσταγμένος, "εσύ μου δίνεις ζωή κι αυτό είναι όμορφο" μου απάντησες.

Ορκιστήκαμε να μείνουμε για πάντα μαζί.

...

Πέρασε καιρός...

Βρεθήκαμε πρώτη φορά στον ήλιο. Με ήξερες καλά, σε ήξερα καλύτερα, έτσι νομίζαμε τουλάχιστον. Γίναμε φίλοι, κολλητοί, έμπνευση κάθε που το σκοτάδι έπνιγε τα χρώματα, γέλιο τ' ανέμελα σαββατοκύριακα, που η θάλασσα σύντροφος γινόταν.

Όνειρα πλάθαμε, μιλούσες, έγραφες, νόμιζα ότι καταλαβαίνω, μιλούσα, έγραφα, νόμιζες ότι καταλαβαίνεις, λάθος, σωστό, οι λέξεις πλέκουν τη δική τους ιστορία, μα οι άνθρωποι κατανοούν ότι φιλτράρει ο εγωισμός τους... Στη λύπη, στη χαρά, κομμάτια ζωής μοιραζόμασταν, "δεν ζούμε ρε όπως θέλουμε" έλεγα, "έλα να κυνηγήσουμε ένα όνειρο" απαντούσες. Και μου άρεσε...

Καλοκαίριασε απότομα εκείνη τη χρονιά κι ο ήλιος θαρρείς στέγνωσε την καρδιά σου. Πέρασα μέρες πληγωμένες, γκρίζες λιακάδες, τότε που χάθηκες απότομα, καρφώνοντας λέξεις σκληρές να κουβαλάω στο στήθος μου, στη λογική, αβάσταχτες. Κι έκλαψα, δεν ντρέπομαι να το πω, κλαίνε οι άντρες ρε μαλάκα κι εξαγνίζουν την ψυχή τους. Κι όταν το καλοκαίρι σώθηκε, αραχνιασμένη η σκέψη σου κρεμόταν στον τοίχο μιας άδειας ψυχής. Μέχρι που μπήκε το Φθινόπωρο. Μέχρι εκείνο το ταξίδι στην κοινή σιωπή, που ξέσπασε η αλήθεια... Άραγε ήταν όλα παρεξήγηση, παιχνίδια του μυαλού; Δεν είχε σημασία πια.

Απόλυτα ελεύθεροι, η βάση μιας φιλίας, μιλούσαμε μέχρι το τέλος του δρόμου. Το "σ' αγαπάω" το είχα ξεστομίσει πρώτος, απ' τις αρχές ακόμα. Μπαίνοντας σπίτι το διάβασα σ' ένα μήνυμα, στο κινητό. Χαμογέλασα. "Εδώ είμαι..." μουρμούρισα, "εδώ θα είμαι..." κλείνοντας πίσω μου την πόρτα.

...

Ήταν λίγο καιρό νωρίτερα...

Εκείνο το απόγευμα εμφανίστηκε το Τρίτο Πνεύμα. Είχε ντυθεί Αλήθεια και Χαμόγελο, μιλούσε Ελεύθερα, δίχως Ντροπή ή Απόγνωση. Ένιωσα όλη μου τη Ζωή να αποστάζεται σ' ένα ποτήρι ρακόμελο, να Καίει τα σωθικά μου, θαρρείς ξεπήδησε από μέσα μου τούτο το Φωτεινό Πνεύμα, ζούσε για πάντα εκεί κρυμμένο. Το ήπια δίχως σκέψη. Και δεύτερο. Και τρίτο, και άλλο ακόμα, μέχρι που 'Εσβησαν οι Μνήμες κι ο δρόμος μπρος Φωτίστηκε.

Κι όπως συμβαίνει καμιά φορά στα παραμύθια, αγκαλιαστήκαμε στις θλίψεις μας, γελάσαμε για τα όμορφα της ζωής, αγγίξαμε κρυφές χορδές, που η μουσική τους πιότερο μας ένωνε. Φτάσαμε να μιλάμε για "αγάπη", άγουρη ίσως, μα σε καλό χωράφι φυτεμένη. Τρέχαμε στα καλέσματα ο ένας του άλλου, μια εκείνο στη μελαγχολία μου, μια εγώ στους φόβους του, "να είσαι καλά θέλω..." έλεγα, "ρε μαλάκα, θα δεις, όλα θα πάνε καλά..." μου έλεγε. Και δεν φοβήθηκα να περπατήσω παραπέρα, κι ας ένιωθα πως κάτι κρύβει, πως δεν μπορώ να το βοηθήσω όπως θα ήθελε, όταν συννέφιαζαν τα χρώματά του.

Κόντευε Χειμώνας ξανά, έπιασε κρύο απότομο. Βοριάς φύσηξε δυνατός, βίαια κρυστάλλωσε τα μάτια του. Γιορτές ζύγωναν, βγήκα να βρω ένα κούτσουρο, τη φλόγα να φουντώσω, μήπως περάσει από δω να ξαποστάσει, μήπως θελήσει να σταθεί, να ζεσταθεί. Μα έξαφνα, μπροστά μου, αντίκρισα το πρόσωπό του αλλαγμένο, πρόσωπο που δεν γνώριζα. Δεν ήξερα αν φταίω. "Δεν πειράζει, έτσι μεταμορφώνονται τα πνεύματα" σκέφτηκα, "πρέπει, πρέπει, πρέπει τα λόγια να κάνεις πράξη" άκουσα τη φωνή του μακρινή, σπέρνοντας απορία...

Κι εκεί, το "αγαπώ" με μαχαίρωσε, τα "α" με άρπαξαν απ' το γιακά, το "π" με πέταξε στον τοίχο δυνατά, το "γ" γέλασε κι η ηχώ του τρύπησε τ' αυτιά μου, το "ω" σήμανε την ώρα της μοναξιάς.

Ξέρεις, σαν ξεστομίσω αγάπη, φωτιά αιώνια ανάβει στην ψυχή.

Ευχόμουν, αλήθεια ευχόμουν, να μη χαθεί απότομα, όπως απότομα είχε φανερωθεί...
...

Πέρασαν μια-δυο μέρες...

Χτύπησε το τηλέφωνο. Ρίγησα στη βραχνή φωνή του Ξωτικού, του πιο δυνατού, του πιο πονεμένου, του Ξωτικού που χώρισε με τη Μοίρα, φτιάχνοντας άλλη, δική του, δυνατότερη, καλύτερη, χτίζοντας μέσα της αισθήματα κι υπομονή.

Άκουσα χίλια σ' αγαπώ, και άλλα τόσα να μου φωνάζει, "εντάξει, το καταλάβαμε!" γέλασα, "θέλω να στο πω πολλές φορές, μήπως αύριο χαθώ και δεν είναι αρκετές" απάντησε... Και δάκρυσα, μα το έκρυψα.

Κατάλαβε τι έχω. Δίχως να του πω. Κι όταν με ρώτησε λυτρωτικά "τι έχεις; τι αξίζεις να έχεις;" θαρρώ καθάρισαν όλα στο μυαλό μου.

"Αν αλλάξω, δεν θα είμαι αυτό που αγάπησες. Αν θες να με αλλάξεις, δεν είμαι αυτό που αγαπάς".

Σκάλισα με τη μασιά τη θράκα. Μια σταλιά φλόγα ξεπήδησε.

Ευχήθηκα να φουντώσει ξανά η φωτιά. Δεν χρειαζόμουν ξύλα τώρα πια. Έκαιγε μέσα μου δειλά, έτοιμη να ξεχυθεί, να ζεστάνει, να τη μοιραστώ με ανθρώπους.

Ήταν, θυμάμαι, απόλυτα σιωπηλή νύχτα, παραμονή Χριστουγέννων...

Music: Sinead o'connor/ Sacrifice

Going "Live"

2011-12-20T23:18:00.000+02:00

> PLAY BACK

- Πάμε;
- Μπα...
- Αύριο;
- Μπα...

Ήμουν πτώμα απ' την κούραση μόλις σκαρφάλωσα στη μπάρα. Λίγος κόσμος, παρέες. Αφηρημένα χάζευα το ποτήρι μου. Χρυσό. Με ένα κεράσι κόκκινο να πλέει στο κέντρο. Ακουμπούσε στον πάγο. Κι έλαμπε.

- Συγνώμη! Σας χτύπησα;
- Μπα...
- Έσκυψα να πιάσω την τσάντα. Συγνώμη!
- Δεν πειράζει, όλα καλά.

Ποτέ δεν κλείδωνα τις πόρτες. Ανοιχτές απ' την αρχή. Το ήξεραν όλοι, προλάβαινα να τους το δείξω πρώτος. Έμπαιναν, έβγαιναν, όποτε ήθελαν, δίχως να δώσουν εξήγηση. Δεν ζήτησα και ποτέ μου εξήγηση. Για τίποτα. Ούτε για τα "σ' αγαπάω" που άκουσα, ούτε για τα "άντε γαμήσου μαλάκα". Αιμορραγούσα κρυφά. Κατάλαβες τώρα γιατί μεθάω με τη σιωπή της νύχτας; Ακούω την καρδιά μου να μετράει λέξεις ανούσιες, σκληρές, υπερβολικές, άδικες... Και κλαίω βουβά.

- Έχετε ένα τσιγάρο;
- Καπνό μόνο.
- Να ζητήσω να στρίψω ένα;
- Φυσικά.
- Μα δεν τον έχεις ανοίξει...
- Πάρε εσύ την παρθενιά! Δεν αλλάζει κάτι.

Δεν έχω μεγαλώσει. Όχι. Έχω κολλήσει. Κολλάω εύκολα. Οι φίλοι μου δεν το ξέρουν. Τώρα που το καλοσκέφτομαι, δεν ξέρουν τίποτα για μένα, λίγα μόνο για όσα γίνονται έξω απ' το κορμί μου, όχι μέσα σ' αυτό. Ίσως ένας, δυο, να ξέρουν κάτι παραπάνω. Όσα αφήνω να ξεμυτίσουν. Σε αυτούς αφήνω να ξεχειλήσει ο παραλογισμός του κενού εντός μου. Πάντα σε λάθος χρόνο. Το είχα αυτό το πρόβλημα με το χρόνο. Παλεύω με τη λογική κάθε μέρα. Ο χρόνος όμως δεν έχει λογική. Ούτε οι άνθρωποι τελικά. Πες με ηλίθιο, ότι θες, όμως οι άνθρωποι έχουν τη λογική του "εγώ". Κι εγώ το ίδιο ίσως... Μα βλέπεις, τίμια καρδιά είναι αυτή που κρατά αποτυπώματα. Που σε δέχεται δίχως να απαιτεί. Που σε αγκαλιάζει και εκείνη τη στιγμή νεκρώνει η σκέψη. Που δεν έχει άλλο σκοπό εκτός απ' την ελευθερία και την απόλυτη ταύτιση.

> RECORDING LIVE

- Που είσαι;
- Μπαρότσαρκα.
- Μόνος;
- Ναι.
- Να έρθω;
- Θα χαλαστείς.
- Μα είμαι ήδη χαλασμένη!
- Τι να σου πω...
- Τίποτα να μη μου πεις, σου λέω εγώ: θα έρθω!

Μια φίλη στο τηλέφωνο. Θα έρθει είπε. Άντρες και γυναίκες. "Φίλοι". Παπάρια. Δεν υπάρχει φιλία αντιθέτων φύλων. Ξέρεις τι πιστεύω; Ότι αν μια γυναίκα μπει ανάμεσα σε δυο φίλους θα τους χωρίσει. Δεν μιλάω για ένα πουτανάκι, όχι, αυτό το πηδάνε μαζί στην τελική και προχωράνε. Μιλάω για τις άλλες, τις δήθεν, αυτές με τους κρυφούς πόθους, που μη μπορώντας να κατακτήσουν στα φανερά, το παλεύουν στα ύπουλα. Δεν έχω παράδειγμα να σου δώσω. Μπορεί και να κάνω λάθος. Για τους άλλους λάθος, όχι για μένα...

Αγκαλιά σφιχτή.

- Μου έλειψες ρε αρχιδάκο!
- Μίλα μωρή καλύτερα!
- Πάρε μου ποτό.
- Έλεγα να την περάσω μόνος απόψε.
- Πάλι πεσμένος είσαι; Καλά στο έχω πει ρε μαλάκα, μαζεύεις τα χαλασμένα γύρω σου! Σου είπα, πες και σε κανέναν "όχι"!
- Δεν γίνεται να μην ανταποδώσω σε κάποιον που μου δίνει.
- Ναι, όλοι σου δίνουν εσένα.
- Άννα... Πίνε!

Πίνει. Μιλάει χαρούμενη για σχέσεις, για τη δουλειά της, για τη μέρα της, για ένα ταξίδι που ετοιμάζει. Πίνουμε και δεύτερο. Και τρίτο. Κερδίζω, ένα ποτήρι μπροστά πάντα. Ζαλίστηκε! Να, χορεύει γύρω μου! Με αγγίζει, με αγκαλιάζει, γελάει με μισόκλειστα μάτια. Την κοροϊδεύω! Γελάει. "Είσαι φλώρος!" λέει και ξαναλέει γελώντας. Έρχεται πίσω μου, κολλάει το κορμί της στην πλάτη μου, πιάνει το χέρι μου, πίνει μια ρουφηξιά απ' το τσιγάρο που κρατάω. Μου σφηνώνει στο αυτί το "σ' αγαπώ" της πνιγμένο στον καπνό, αυτό που ξέρω ότι υπάρχει, αυτό που θα κρατήσει κρυμμένο για πάντα μέσα της, ανέκφραστο, μελαγχολικό, αιώνιο απωθημένο, το δικό της παράλογο κενό...

Το νιώθω. Το ξέρω.

- Ξέρω με ποιον θα ήθελες να είσαι απόψε.
- Άσε ρε Άννα... Με σένα θα ήθελα, αυτή τη στιγμή μόνο με σένα.
- Πάρτον τηλέφωνο.
- Κοιμάται.
- Φλώρος...
- Είναι αργά.
- Τα χαλασμένα μαζεύεις μαλάκαααα, στο είπαααα!
- Τα χαλασμένα κοιμούνται;
- Τα χαλασμένα προσποιούνται ότι μπορούν τα πάντα, μετά πνίγονται στο παραμύθι που έχουν πλάσει γύρω τους.
- Άννα, χέσε μας.
- Εγώ στο είπα!

Απομακρύνεται ξανά, συνεχίζει να χορεύει, πλησιάζει στο αυτί μου χαμογελαστή, "στο είπα!" ψιθυρίζει, απομακρύνεται πάλι. Δεν με νοιάζει τίποτα, αλήθεια. Είμαι ακριβώς εκεί που θέλω. Με όποιον θέλω. Δεν έχω σκοπό να κλείσω τις πόρτες, ποτέ δεν το έκανα. Κι είμαι δίπλα αν το ζητήσεις, μια στάλα άσφαλτο μακριά. Δεν ξέρω τον ορισμό του "φίλου", μα είμαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει ορισμός. Απλά υπάρχει. Φανερώνεται. Περνάει σαράντα κύματα. Ξεβράζεται στη γη της ειλικρίνειας, μεσοπέλαγα. Κι εκεί ολοκληρώνεται. Κι αν αυτό συμβεί, τότε λάμπει αιώνια, σ' αυτή τη ζωή μα και στην επόμενη, σε όλα τα σύμπαντα που στήνεις, σε όλα τα όνειρα και τις ελπίδες που κουβαλάς. Γιατί ο άντρας πρωτίστως έχει όνειρα. Κι ελπίδα. Και δεν ξεχνάει. Και μετράει πράξεις, όχι παιδιάστικες κουβέντες του αέρα. Και εκτιμά. Και νιώθει. Και νιώθει. Και νιώθει. Ελεύθερα. Νιώθει.

Δύσκολο ακούγεται...

- Τι κάνεις;
- Καλά... Πίνω...
- Μόνος ρε;
- Με μια φίλη.
- Καλή η φίλη;
- Σούπερ!
- Και δεν λες τίποτα ρε παπάρα;
- ...

- Να έρθω;

Music: Adele / Don't you remember

Frozen Night...

2011-12-17T21:31:00.000+02:00

Εκείνο το παλιό συναίσθημα, με δάγκωσε ξανά απόψε.

Γύρισα σπίτι με χορτασμένη διάθεση. Στολίδια, λαμπιόνια, γιορτή παντού θύμιζαν οι τοίχοι, τα τζάμια, τα κάγκελα, τα πρόσωπα των ανθρώπων. Μα όχι τα μάτια τους...

Έβαλα κόκκινο κρασί. Σωριάστηκα στον καναπέ. Εκεί κατέρρευσε ο κόσμος μου, τα συναισθήματά μου, άδειασε σαν τελευταία γουλιά αυτό που λες "πονάω", "αγαπάω", "νοιάζομαι"...

"Δίνομαι"...

Για πρώτη φορά, μετά από καιρό, ένιωσα απίστευτα παγωμένη και σιωπηλή την ψυχή μου.

Θυμήθηκα την εικόνα στο γύρισμα της ζωής μου, αυτή που έκλεισα σε μια σιωπηλή φωτογραφία, τότε που το σύμπαν ούρλιαξε: "πιο κάτω δεν πάει ρε, εδώ είναι το τέρμα", τότε που η μοίρα τυχαία με ταξίδεψε στον βόρειο παγωμένο ωκεανό, εκεί που ξεκινούσε η απέραντη σιωπή, εκεί που ο θάνατος ταυτιζόταν με την ελευθερία κι η επιβίωση με τον έρωτα.

Θυμήθηκα την εικόνα στο γύρισμα της ψυχής μου, τότε που για πρώτη φορά ένιωσα τον πιο βαθύ, τον πιο άδικο πόνο, τότε που η μοίρα μου έδειξε τον τόπο που γεννιέται η ευτυχία και κλείνεται σε ένα βλαστάρι χωμένου στον πάγο, με όλο το ρίσκο του "ζω" ή "πεθαίνω" διάχυτο στην ύπαρξή του, μα αποφασισμένο να παλέψει για λίγο ήλιο, λίγο νερό κι ένα σημάδι απ' του Θεού τη νύχτα...

Και ρίσκαρα. Και στάθηκα.

Δεν με έκαναν ποτέ τα λεφτά ευτυχισμένο. Ούτε τα στολίδια. Ούτε ακόμα η επιτυχία, η αναγνώριση.

Κι ότι με γέμιζε πάντα, κι ακόμα το κάνει, είναι το τηλεφώνημα τις μικρές ώρες που πνίγομαι στον καπνό, "μου λείπεις, σ' αγαπάω", είναι το απρόσμενο χαμόγελο κι η ανοιχτή, σφιχτή αγκαλιά, είναι η χαζοπαρέα που πίνει και γελάει μ' ανέμελα πειράγματα, είναι η απόλυτη σιωπή καθώς κοιτάς τη θάλασσα με ένα φίλο, είναι τα μάτια ενός παιδιού που λάμπουν, είσαι εσύ, ο καθένας, όποιος το θελήσει αληθινά...

Κι όλα δένονται, μελαγχολικά ευτυχισμένα, στο χειμωνιάτικο τσιγάρο στη βεράντα, στο ποτήρι του κρασιού που σώνεται παρέα με τη λογική.

Κάποτε πονούσα πολύ για τους ανθρώπους. Απόψε όμως η ψυχή μου είναι λευκή, παγωμένη, σε μια ευτυχία σιωπής, απόλυτα δικής μου.

Ίσως περιμένοντας δυο λέξεις απ' την αρχή, μιαν αγκαλιά, αλήθεια, μόνο αλήθεια πια, να τη ζεστάνει ξανά...

Music: Etta James / Misty Blue

Just for...

2011-12-12T00:30:00.000+02:00

Ξημερώνει Δευτέρα.

Πεθαμένη ανάμνηση, σαν χαρτάκι μηνύματος κλεισμένο σε μπουκάλι, ξεβρασμένο σε μακρινή στεριά, ακατοίκητη, δίχως ελπίδα να το διαβάσει ποτέ κανείς. Βουβοί Παράδεισοι, αληθινοί, άπιαστοι, εντός μου...

Κάτω απ' το δέντρο, σκιές, πολύχρωμα λαμπιόνια, το δωμάτιο αναβοσβήνει στο ρυθμό τους, θαρρείς χορεύουν οι τοίχοι, τα κάδρα, τα έπιπλα... Μα εσύ, ακίνητη...

Ότι σκέφτεσαι, ότι πονάς, ότι αγαπάς, άνθρωποι, άνθρωποι, άνθρωποι σωρό, σκορπισμένοι στους κόσμους της λογικής τους. Ότι νιώθεις έρωτας, μοναξιά κι έρωτας, ελπίδα, ελπίδα, ελπίδα πως μια μέρα θα ανοίξεις τα μάτια, γιορτές θα κοντεύουν, ο καναπές σου αγκαλιά έξαφνα θα γενεί, το στήθος σου προσκεφάλι, τα χείλη σου πηγή...

Ρε φίλε, την έχω συνέχεια μέσα μου, εικόνα, σάρκα, ψυχή, αλήθεια την κουβαλάω, από εκείνα τα Χριστούγεννα ακόμα που πρωτόνιωσα την ύπαρξή της, από εκείνη τη γιορτή που κόκκινο πίναμε κρασί μονάχοι στο δωμάτιο, που αναβόσβηνε στο ρυθμό της ταμπέλας του απέναντι φθηνού ξενοδοχείου, βάφοντάς με στο κόκκινο του "neon"...

Το ίδιο εκείνο βράδυ, περπατήσαμε στο δρόμο οι δυο μας. Ορκίστηκα να μην προδώσω ποτέ, ορκίστηκε να μην προδώσει ποτέ, δέσαμε το μυστικό με πόνο, ορθώσαμε φράχτη καγκελένιο, τυλιγμένο περικοκλάδες, σαν τις σχέσεις που κάναμε, σαν αυτούς που αγαπήσαμε, σαν όσους έρωτα έκαναν στο κορμί μας. Πνιγμένοι απ' το ξημέρωμα που μπλεγμένους μας έβρισκε σε οργασμούς και ηδονές, παραδομένοι στης θάλασσας την ελευθερία, γεμάτοι ελπίδα και προσμονή, γίναμε ένα σώμα, για μια στιγμή μονάχα, την ώρα που πετούσαμε το σφραγισμένο μπουκάλι, με το μυστικό κλεισμένο.

Κοιτάζαμε για ώρα τα φώτα της στολισμένης πόλης απ' την ψηλή γέφυρα του ποταμού. Έπειτα περάσαμε υγρά, σκοτεινά σοκάκια, βαδίσαμε τη λεωφόρο με τα μαγαζιά και τα μυριάδες σπάταλα φώτα, μέχρι να επιστρέψουμε στο μικρό δωμάτιο, εκεί που όλα ξεκινούσαν, εκεί που όλα τελείωναν πάντα.

Ήταν η πρώτη φορά που άκουγα τόσο καθαρά τη φωνή της:

"Χρόνια πολλά... Θα είμαι πάντα το μυστικό σου..."

Ήταν σαν σήμερα θυμάμαι.

Γιόρταζα...

Music: Tracey Chapman / Broken

Soul Shelter

2011-12-05T23:27:00.001+02:00

Υπάρχει ένα καταφύγιο. Εκεί κρύβομαι καμιά φορά. Μου αρέσει η θέα από το παράθυρο την ώρα που σουρουπώνει. Η νύχτα εδώ δεν κρατάει πολύ. Για λίγο. Μέχρι να χτυπήσει η πόρτα ξανά.

Γιατί είναι νομοτελειακό, όποιος γουστάρει την αλήθειά σου, όποιος σ' αγαπάει και σε νοιάζεται, έχει το μαγικό χάρτη, ξέρει το δρόμο για να σε βρει. Όπου κι αν κρυφτείς.

Κι εκείνο το "μου έλειψες" που θα σου ψιθυρίσει, είναι κομμάτι της πραγματικής ευτυχίας.

Music: Damien Rice / Look at Me

Τα Τρία Στοιχειά

2011-11-27T23:21:00.001+02:00

Έγειρε στον καναπέ, δίπλα στο τζάκι. Ζαλισμένος.
Έκλεισε τα μάτια.

...

"Εγώ είμαι εδώ".
"Σ' αγαπάω, μα φοβάμαι".
"Εγώ είμαι εδώ, μη σε νοιάζει τίποτα".
"Το μυαλό μου θα εκραγεί".
"Έλα δω".

Αγκαλιά. Ενωμένα κορμιά σφιχτά. Η ανάσες στ' αυτιά τους. Ρυθμικές.
Τα χέρια στις πλάτες. Χάδια στοργικά.

Έμειναν έτσι πέντε λεπτά. Αμίλητοι.Ακίνητοι.

Έκαναν έρωτα.

...

Ξύπνησε.

Θράκα, κόκκινες πινελιές στο γκρι, δυο γουλιές ζεσταμένες.
Γύρισε ανάσκελα. Έπιασε το μέτωπό του.

"Γαμώ τον πονοκέφαλο γαμώ..."

Έμεινε έτσι λίγο. Παγωμένη καρδιά. Παγωμένη ψυχή. Κουβάρι.
Έπιασε το κινητό, κοίταξε την ώρα. Κόντευε τέσσερις.

"Πρέπει να πάψεις να με φοβάσαι. Πρέπει να μιλήσουμε. Από κοντά. Έχουμε πολλά να πούμε.." Αποστολή.

Τον τρόμαξε η απάντηση. "Νέο Μήνυμα". Δεν το περίμενε.

"Σύντομα θα τα πούμε, στο υπόσχομαι".

Το αρχειοθέτησε. Μέτρησε καμιά δεκαριά υποσχέσεις μαζεμένες. Υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν ποτέ. Υποσχέσεις που στοίχειωσαν. Υποσχέσεις που δύσκολα πίστευε πια.

Από όλους.

...

Άδειασε την τελευταία ζεστή γουλιά στο λαρύγγι του. Ανατρίχιασε το κορμί του, η ψυχή του βγήκε σεργιάνι στο σκοτάδι.

Άκουσε χτύπους στην πόρτα. Έρχονταν από το βάθος λέει, περπάτησε να ανοίξει.
Φοβόταν.

"Ποιος είναι;" ρώτησε. Σιωπή.
Αφουγκράστηκε.
Σιωπή.

Έκανε να γυρίσει, να επιστρέψει στον καναπέ. Πάγωσε.
Τον κοιτούσε στα μάτια.
Μισός φωτιά, μισός κάρβουνο.

Τραβήχτηκε πίσω απότομα, ακούμπησε στον τοίχο.
Το στοιχειό τον κοιτούσε θλιμμένο.
Ήξερε αυτό το βλέμμα. Δεν χρειάστηκε να ακούσει λέξεις. Δεν χρειάστηκε να πει.

"Σε ξέρω" είπε. Πλησίασε. "Ναι, ναι, σε ξέρω καλά. Σε ξέρω. Είσαι βγαλμένος από μέσα μου. Τώρα σε βλέπω καθαρά..."
Χαμογέλασε. Πλησίασε κι άλλο. Ένιωθε την απόγνωση, τη θλίψη, την παράνοια. Έβλεπε τη θέληση, την ελπίδα, τη δύναμη.

"Αδικείς τον εαυτό σου. Αδικείς το χρόνο. Αδικείς αυτό που είσαι... Μα η γιατρειά είναι εύκολη. Την ξέρω. Ξέρεις ότι την ξέρω. Η γιατρεία είναι ο άνθρωπος. Και η αγάπη. Σε αυτόν τον πλανήτη, η γιατρειά είναι ο άνθρωπος και η αγάπη".

Δίχως άλλη σκέψη πλησίασε το στοιχειό. Εκείνο παραπάτησε προς τα πίσω...

"Δεν φοβάσαι μην καείς;". Η φωνή του τρύπησε τους τοίχους.

Έγνεψε αρνητικά. Έπεσε πάνω του. Το αγκάλιασε. Το φίλησε στα μάγουλα, γέμισε μουτζούρες, καψάλισε λίγο το πρόσωπό του. Μα έπειτα, θαρρείς έγιναν ένα.

...

Έμενε καμιά ώρα για το ξημέρωμα. Κοιμήθηκαν μαζί, αγκαλιασμένοι.
Το πρωί ξύπνησε μόνος. Κοίταξε γύρω του. Το τζάκι είχε σβήσει.

...

Ένιωθε τρία στοιχειά να ζούνε μέσα του.

Χωρίς εκπλήξεις πια.

Music: Malia / No Surprises

"Αγάπη μόνο..."

2011-11-20T22:59:00.001+02:00

Δίχως λέξεις. Δεν χρειάζονται λέξεις μεταξύ μας.

Βλέμματα. Αγγίγματα. Κρυφές σκέψεις μοιρασμένες στα δυο.
Αγκαλιά, αθώα. Ζεστή.

"Αγάπη μόνο;"

Ναι, δεν λέω.
Μα ποιος σου είπε πως κι αυτή είναι αρκετή;

Άνθρωποι/ κρυμμένοι/ σ' ένα "εγώ" σαπισμένο/ δικό τους/ που δεν με αφορά πια/ άνθρωποι/ που σπάνια έρχονται/ στην καύλα παραδομένοι/ στην ανάγκη/ στη ντροπή/ στην ανασφάλεια/ φίλοι/ φίλους τους λέω ακόμα/ κανόνες έβαλαν στον έρωτα/ και στην αγάπη/ και στη ζωή μου/ και στα όνειρά μου/ άνθρωποι/ που πριν ακόμα μου μιλήσουν/ είπαν ότι με γνώριζαν/ και "πρέπει" έσπειραν στις πράξεις μου/ και λόγια/ "θα έρθω όταν θέλω εγώ"/ "θα μιλήσω όταν θέλω εγώ"/ "θα κάνω ότι θέλω εγώ"/ "θα φύγω όταν θέλω εγώ"/ άνθρωποι/ χαμένοι σ' αυτό που βάφτισαν ζωή/ αρρωστημένα έβαψαν τους τοίχους/ με αίμα ψεύτικο/ αυτούς που όρθωσαν/ αυτούς που δεν γκρέμισαν ποτέ/ κι ότι κράτησαν από μένα/ ήταν κομμάτια ξεσκισμένα της καρδιάς/ μικρά/ ασήμαντα δικά μου/ που το κορμί ξανάπλασε/ επουλώνοντας τις πληγές.

Δίχως υποσχέσεις. Αρκεί το τσούγκρισμα στα ποτήρια.

Γέλιο. Ελεύθερες ανάσες. Αυθόρμητα λόγια μοιρασμένα στα δυο.
Όνειρα, ελπίδες. Ταύτιση.

"Αγάπη μόνο;"

Ναι, δεν λέω.
Μα νιώθω αυτή τη φορά, πως όρια δεν υπάρχουν τελικά...

Music: Nick Cave / Are the one i've been waiting for

The Black Beach In Me...

2011-11-13T19:43:00.001+02:00

- Μια μέρα θα επιστρέψεις εδώ, μα δεν θα θα είσαι ίδιος.
- Έγινες προφήτης τώρα;
- Δεν έχεις καταλάβει τίποτα ρε μαλάκα... Είμαι μέσα σου...

Κάθε άνθρωπος έχει μια φωτεινή και μια σκοτεινή πλευρά. Το λέγαμε συχνά ο ένας στον άλλον, σε συζητήσεις που έφταναν κοντά στα ξημερώματα. Το αναλύαμε πολύ, μα κανείς δεν είχε πλησιάσει την τελευταία πόρτα στο σκοτεινό διάδρομο της ψυχής. Ίσως να ήταν νωρίς ακόμα, ίσως να είχαμε χάσει το κλειδί, ίσως να μας καθήλωνε ο φόβος, πως μετά από κει δεν υπάρχει επιστροφή.

Μας άρεσε η θάλασσα.

Κάθε φορά που συναντιόμασταν η πρώτη αγκαλιά ήταν όλο και πιο σφιχτή. Την τελευταία φορά πιο σφιχτή απ' όλες...

Χθες βράδυ ονειρεύτηκα τη σκοτεινή, τη μαύρη παραλία που με στοίχειωνε. Φυσούσε βοριάς, θυμάμαι κρύωνα. Εκτός ελέγχου τα κύματα αγκομαχούσαν αγριεμένα κι η ανάσα λαχανιασμένη έπινε τον άνεμο παγώνοντας τα σωθικά. Ξέρεις κάτι, νομίζω ότι πίσω από την τελευταία πόρτα στο δικό μου σκοτεινό διάδρομο, κρύβεται μια άγρια, νυχτωμένη, μαύρη παραλία. Εδώ και καιρό νομίζω ακούω τη βοή της κάθε που άυπνος στριφογυρίζω στο κρεβάτι, ιδρωμένος, τυλιγμένος μ' αλμύρα που ξεγλίστρησε απ' τις χαραμάδες...

Κοίταξα ολόγυρα, θυμάμαι, μα το σκοτάδι δεν άφηνε να δω καθαρά, να σου περιγράψω τι άλλο υπάρχει εκεί.

Στο βάθος ακουγόταν μουσική.

"Shake my body - release my soul
Punish my senses - lose control
This body is young but my spirit's old
Scatter my ashes let my feeling go

Where is the love
Where is the love
Where is the love
That anyone is dreaming of " ...

Έξαφνα, άκουσα να χτυπούν δυνατά την πόρτα...

Music: James/ Losing Control

Αχιλλέας και Πάτροκλος

2011-11-09T15:32:00.000+02:00

Στο προσκεφάλι, φιλί ο κόσμος.

Γονατιστός.

Ο κόσμος μου...

Δεν ζει ο έρωτας, μήτε η αγάπη, μήτε η ελπίδα στην πλάση ετούτη.

Μόνο της θλίψης διακυμάνσεις...

Ένα χαμόγελο αιώνιο, να σε στοιχειώνει.

Music: Monika / Fraud
Picture: Patroclus / JLDavid

Tell Me Lies

2011-11-05T21:48:00.003+02:00

Πες μου, εδώ που στάθηκες σιμά μου,
γι' αυτά που κρύβεις μέσα σου.

Για τον θλιμμένο πόνο, κάθε που νομίζεις πως με χάνεις,
για τον ανείπωτο έρωτα, κάθε που νυχτώνει και θεριεύει,
ματώνοντας τα σπλάχνα,
σε μουσικές πνιγμένος.

Ένα τσιγάρο χρόνος, άπειρος, τρεις λέξεις, τέσσερις, αρκούν...

Πες μου, τώρα που νύχτωσε και γδύνεσαι αργά,
για ότι καίει το κορμί σου.

Για την παράνοια του εγωισμού που σε μαστίγωνε,
για την ανάγκη να σαρώνεις τις ψυχές, να παίρνεις,
έπειτα να χάνεσαι -σιωπή θανάτου.

...

Ποτέ δεν έμαθες στο τελευταίο καλοκαίρι πόσο έκλαψα...

...

Πες μου απόψε ένα "αγαπώ" αλήθεια.
Κι ας είναι ψέμματα...

Music: My Friends The Ghosts / Porcelain Raft

Fly with Me

2011-11-04T18:14:00.000+02:00

Κάποιος έλεγε ότι πρέπει να ξέρεις πότε να αρχίσεις.
Και που να σταματάς.
Μα αυτό δεν μ' ένοιαξε ποτέ.

Μια πτήση ακόμα.
Κι άλλη μια.

Πολύ ψηλά,
βουτιά,
σχεδόν αγγίζεις κύματα,
κλείνεις τα μάτια,
κλαις.

Γελάς...

Μη φοβηθείς την πτήση,
κάνε τη νύχτα σύντροφο,
ερωμένη.

Πάνω σου έχει ουρανό,
κάτω η θάλασσα απλωμένη,
κι έχεις την πολυτέλεια να τα λατρεύεις και τα δυο,
όποια τροχιά κι αν πάρεις.

Φίλοι διαμάντια... Άνθρωποι λέω,
άνθρωποι φοβισμένοι,
σκλαβωμένοι,
θαμμένοι στο χώμα,
περιμένοντας λευτεριά νύχτες ατέλειωτες...

Την αξία στα διαμάντια,
τη δίνει αυτός που τα κατακτά.

Τα πιο πολύτιμα κλεισμένα μέσα σου υπάρχουν,
φυλαγμένα,
ίσως κρυφά απ' το μυαλό σου
μα όχι απ' την ψυχή.

Μονάχα ο χρόνος αντιστέκεται,
ατίθασα τρέχει ολόγυρά σου,
μα πάλι εσύ είσαι ο νικητής,
εσύ είσαι η καρδιά του, που αξία του χαρίζει.

Νιώσε σαν χρόνος που αβίαστα κυλά.
Κατακτημένος.

Τότε μόνο θα καταλάβεις πραγματική ελευθερία τι σημαίνει.

Λίγο ρακόμελο στις πληγές,
ένα χαμόγελο ακόμα,
μια αγκαλιά στο αύριο.

Πετάμε...

Music: Lenny Kravitz / Fly Away

Εκείνο το βράδυ...

2011-11-02T14:13:00.002+02:00

Στο τέλος της δουλειάς βρέθηκα να πίνω μόνος μου, με μύριες σκέψεις παρέα.

Γούσταρα πολύ.

Mου άρεσε να αναπολώ μια στάλα πριν επιστρέψω στη ζωή μου, για όσο το ποτό χρύσιζε στο ποτήρι. Κι όταν τέλειωνε, λίγο πριν πληρώσω και φύγω, στην τελευταία γουλιά, σχεδόν πάντα είχα γαληνέψει.

Χτύπησε το τηλέφωνο.

-Που είσαι;
-Είμαι μακριά ρε...
-Έρχομαι!

Κι ο χρόνος πήρε παράταση. Και το αλκοόλ πολλαπλασιάστηκε. Και η κουβέντα άναψε, ποιος είμαι εγώ, ποιος είσαι εσύ, οι φωτεινές, οι σκοτεινές πλευρές μας, όσα λένε οι άντρες μεταξύ τους, όσα νιώθουν, τα πιο δυνατά, τα πιο ελεύθερα, τα πιο στέρεα στο χρόνο.

-Έχετε άσπρη στο ψυγείο;
-Χμμμ... Δηλαδή;
-Υπάρχει τεκίλα;
-Ναι, αλλά όχι στο ψυγείο...
-Καλά, φέρτε δυο σφηνάκια ζεστή!
-Να βάλω και φέτα λεμόνι;
-Ε ναι... Τουλάχιστον...

Κάθε που συναντιόμασταν κατεβαίναμε ένα σκαλί εντός μας. Ένα ένα. Αργά. Προσεχτικά. Θαρρώ τώρα τα κατεβαίνουμε δυο δυο, πέντε πέντε, ανεξέλεγκτα, κουτρουβαλώντας, δίχως να μας νοιάζει, σαν ζεστή τεκίλα που καίει τον οισοφάγο μέχρι το στομάχι, μέχρι τον πυρήνα σου. Αγγίζω τη σκοτεινή πλευρά σου σχεδόν. Δεν φαντάζεσαι ακόμα πόσο σκοτάδι κρύβω. Σοβαρεύουμε. Γελάμε. Ανοιχτές αισθήσεις, χυμένες σε δυο καρέκλες, σε δυο ποτήρια, σε ιστορίες από τα παλιά με τίτλους παρόμοιους, "η ζωή μου", "η ζωή σου", "η ζωή που απλώνεται μπροστά..."

Όρια...

Τα σπάς. Κι όπου βγει...

Πέρασαν τρεις-τέσσερις ώρες έτσι.

Στην πόρτα σταθήκαμε. Τελευταίες λέξεις. Οι πιο σημαντικές. Αυτές που δηλώνουν την έγνοια. Το "νιώθω". Το "ξανά μια μέρα". Μια αγκαλιά.

Γύρισα σπίτι. Έστειλα ένα μήνυμα. Έλαβα μιαν απάντηση. Χαμογέλασα.

...

Στο τέλος της δουλειάς βρέθηκα να πίνω, με μύριες σκέψεις, μ' ένα φίλο παρέα.

Γούσταρα πολύ.

Music: Take a little bit of Me / Monika

Our Mutual Friend*

2011-10-30T10:00:00.000+02:00

Όσο κι αν προσπαθήσω,
δεν μπορώ να τη βγάλω από το μυαλό μου.
Κι όποτε κοιμάμαι, η εικόνα της έρχεται ξανά..

Την είδα πρώτη φορά στην Pub,
την γνώρισα αργότερα στο Nightclub.
Ένας κοινός φίλος μας σύστησε.

Μιλήσαμε για το θόρυβο που είχε,
πόσο δύσκολο ήταν να ακούσεις τη φωνή σου
πάνω από τα beat της μουσικής και το μπάσο.
Μιλούσαμε και μιλούσαμε για ώρες,
μιλούσαμε πίσω στο αυτοκίνητο του φίλου μας
καθώς όλοι μαζί μετά πήγαμε πίσω σπίτι του.

Στου φίλου μας τον καναπέ
μου είπε ότι στα αλήθεια της άρεσα.
Και είπα, "όμορφα, το συναίσθημα αυτό είναι αμοιβαίο".
Παίξαμε παλιά 45άρια δισκάκια,
είπα ότι έμοιαζε με soundtrack της ζωής μας,
κι εκείνη είπε: "αλήθεια, μου φαίνεται τόσο γνωστό".
Τότε χορέψαμε κρυφά,
δεν φαινόταν ότι θα καταφέρναμε να κρατήσουμε την ισορροπία μας,
μια μεθυσμένη ομίχλη μας είχε τυλίξει.
Βυθιστήκαμε κάτω, στο πάτωμα,
και τραγουδήσαμε ένα τραγούδι που δεν μπορώ να τραγουδήσω πια.
Και τότε φιληθήκαμε, μέχρι που μείναμε χωρίς αισθήσεις.

Ξύπνησα την επόμενη μέρα,
ολομόναχος, με τον πονοκέφαλο παρέα.
Σύρθηκα έξω απ' το δωμάτιο, να βρω το μπάνιο.

Μα ότι βρήκα ήταν εκείνη,
τυλιγμένη γύρω από έναν άλλον εραστή.

Κι από τότε έπαψε να είναι κοινός μας φίλος...

*Μετάφραση στίχων του κομματιού "Our Mutual Friend" από τους The Divine Comedy.

Ξύπνησα, Κυριακή πρωί, μ' ένα συναίσθημα, να μείνω μόνος, ίσως με ένα, δύο πρόσωπα αμίλητα δίπλα μου, να μείνω μόνος μου για λίγο, στην πλευρά του δρόμου που οδηγεί στο κύμα...

Music: Our Mutual Friend/ The Divine Comedy

Πέντε Λεπτά

2011-10-27T19:38:00.000+03:00

Στρώνεις την ελπίδα μπροστά σου, δίχως να προβλέπεις μέλλον. Μα ξαφνικά, κάτι γίνεται. Και σου αλλάζει την ημέρα.

Σήμερα βρέθηκα κάπου βόρεια για δουλειά.

Όταν τέλειωσα είχε μεσημεριάσει. Καθώς προσπερνούσα ένα παλιό στέκι, κάτι με έσπρωξε να κάνω αναστροφή. Πάρκαρα. Μπήκα να πάρω καφέ, κάτι να φάω. Πες το συνήθεια, βλακεία, παιχνίδι, έκανα check in στο foursquare την τοποθεσία. Κάποιοι ενημερώθηκαν για το στίγμα μου...

Εντάξει, όποιος σε "ακολουθεί" σε κοινωνικά δίκτυα, δεν είναι απαραίτητα φίλος! Μα μήπως και όποιος είναι φίλος σε "ακολουθεί" στη ζωή καλύτερα;

Το σάντουιτς θυσιάστηκε στην πείνα μου. Γουλιά γουλιά ο καφές γέμιζε τις αισθήσεις μου. Διάβαζα τα νέα, καθισμένος στο παλιό τραπεζάκι με τις πρασινάδες ολόγυρα. Αφηρημένος περιπλανήθηκα, χάθηκα σε σκέψεις και εικόνες.

Κι εκεί, απρόσμενα, ~~το σύμπαν~~ συνωμότησε η ελπίδα με το συναίσθημα! Ότι θυμάμαι είναι να σηκώνω το κεφάλι και να βουτάω στο λαμπερό χαμόγελο, σε δυο λαμπερά μάτια!

- Την κοπάνησα για λίγο, να σε δω!
- Ναι ρε μαλάκα... Για όσο θες! Για όσο...

Ένας φίλος αψήφησε το χρόνο, βρέθηκε μπροστά μου χαμογελώντας, στη μέση του πουθενά, στη μέση του φθινοπώρου, στη μέση ενός μοναχικού καφέ. Κι όλα άλλαξαν. Θαρρείς και χρειάζεσαι μιαν αγκαλιά μονάχα για να απελευθερώσεις την πίεση της μέρας...

- Είμαι σκαστός απ' τη δουλειά. Είπα να σε δω για πέντε λεπτά.
- Πέντε λεπτά είναι πολύς χρόνος...
- Θα ξανασυναντηθούμε άλλη φορά, να έχουμε ώρα.
- Δεν θα είναι τόσο πολύτιμη η ώρα εκείνη όσο τα λεπτά αυτά...

Δεν μπορώ να περιγράψω πόσα είπαμε εκείνα τα πέντε λεπτά. Όχι με λέξεις μόνο, οι λέξεις καμιά φορά είναι ασήμαντες. Όταν οι άνθρωποι ενώνονται, ο χρόνος διαστέλλεται, να τους χωρέσει ολάκερους.

Πέντε λεπτά ελευθερίας είναι άπειρος χρόνος. Και χωράει μέσα όλη την ψυχή σου.

Χωρίσαμε. Χαμογελούσα μέχρι το βράδυ.

Σκεφτόμουν ότι θα ήθελα μια μέρα να πετάξουμε μαζί.

Music: The Divine Comedy / Tonight We Fly

The Bridge

2011-10-25T22:53:00.000+03:00

Στη μέση του ονείρου, πετάχτηκα.

Κοίταξα γύρω σαστισμένος. Γύρισα στο παράθυρο. Η νύχτα με κοιτούσε, φώτα στολισμένη, πόθο λουσμένη στο γυμνό κορμί της.

Ακίνητος λέει, στη μέση γέφυρας στεκόμουν, μα για νερό κυλούσαν άνθρωποι, γυμνά κορμιά σε κοίτη μαγεμένη, ανάκατα, μπλεγμένα, ιδρώτα, αίμα, αφρούς και σπέρμα αλειμμένα. Και για βοή δεν άκουγες κελάρυσμα, ή παφλασμό, ή κύματα του Μπάτη, μα ουρλιαχτά, φωνές που πόνο σκόρπιζαν κι έσπερναν φόβο στους αγνούς, θανάτου ιαχές, πολέμου ανάσες, άνισης μάχης, αιώνιας. Ακίνητος λέει, στη μέση γέφυρας στεκόμουν, ισορροπώντας ανάμεσα σ' όσους στο κατόπι μου αγκομαχούσαν, σ' όσους απέναντι περίμεναν με ανοιχτή την αγκαλιά τους...

- Όνειρο ήταν... Πέρασε...

Περπάτησα ως την κουζίνα, λίγο νερό έβαλα, την πίκρα στο στόμα, τη δίψα να κερδίσω. Τέλεια σιγή. Περπάτησα ως το δωμάτιο του μικρού, έσκυψα πάνω του. Τον σκέπασα. Ανάσαινε ευτυχισμένα. Επέστρεψα στο κρεβάτι. Γύρισε η μισή ζωή μου, μ' αγκάλιασε, στον ύπνο βυθισμένη.

Η άλλη μισή ζωή μου ακροβατούσε ακόμη...

Ο ύπνος το 'σκασε, γαντζώθηκε στο ταβάνι.

Βρέθηκα πάλι στη γέφυρα, μα τώρα όμορφο ποτάμι κύλαγε στην κοίτη, κελάρυσμα και παφλασμοί και κελαηδήματα, δροσιά στο πρόσωπο μυρωμένη με δάσους άνεμο, με νοτισμένου χώματος αναπόληση, με ξερόφυλλων κιτρινισμένων θαλπωρή, με βράχων δύναμη, με ηχώ ζωής.

Κοίταξα πίσω μου. Κανείς.

Θαρρώ θρόισμα ήχησε απ' τις φυλλωσιές εμπρός μου. Θαρρώ είδα χαμόγελα. Θαρρώ ήλιος ξεμύτισε, αχτίδες έλουσαν χρυσά τα πρόσωπα, τα χέρια, τα μαλλιά, θαρρώ γαλήνεψε η ψυχή μου μετά από καιρό. Θαρρώ μου έγνεψες να περάσω...

Μπέρδεψα τη ζωή με τ' όνειρο, μπέρδεψα την αλήθεια με το ψέμα, μονάχα πίστεψα τη βροντερή φωνή στα σωθικά που χάραξε στη θέλησή μου δρόμο, που πρόσταξε το κορμί να μη διστάσει.

"Προχώρα μπροστά, με λησμονιά κι ελπίδα. Αδίσταχτα προχώρα κι αγκάλιασε το σύμπαν. Απέναντι σε περιμένουν."

Έμεινα άγρυπνος, ακροβατώντας.

Το πρωί με βρήκε απέναντι.

Music: Madrugada/ Move

Inside Out

2011-10-23T01:59:00.000+03:00

Είχα ξεχάσει τη θάλασσα.
Θυμάσαι;

Τη σιωπή, πόσα σου έλεγε, πόσα μου λέει ακόμα...

Πόσες διαδρομές κάνουμε, πόσους συναντάμε, πόσους αγκαλιάζουμε, πόσοι ακούνε, πόσοι, πόσοι, πόσοι γαμώ το κέρατό μου, πόσοι μαλάκα μου έχουν τη δύναμη ν' ακούσουν τη σιωπή στα σωθικά σου...

Αξημέρωτες νύχτες, περιμένοντας μιαν αυγή, τυλιγμένος στο μαύρο μπουφάν, βηματίζεις αργά στην άμμο, χαμένος στην παράλογη ευτυχία, την αφορισμένη από τη λογική και τον κόσμο, αξημέρωτες νύχτες, νύχτες, νύχτες, στο δωμάτιο με το κρυφό φως και τη φωτιά, σκαλίζοντας στο ξύλο το πρώτο όνειρο, το τελευταίο, χαράζοντας στο ατσάλι την πιο γλυκιά ευχή, την πιο πικρή, αξημέρωτες νύχτες, αξημέρωτες, αναμονής, ελπίδας, φόβου, πάθους ανεκμυστήρευτου κι έρωτα πιότερο του μυαλού, λιγότερο του κορμιού, καυτού και άκαρδου, πονεμένου, πονεμένου, πονεμένου, αφόρητα παραδομένου στην παρουσία, στη λέξη, στο φιλί, στο άγγιγμα, στο γαμήσι, στο τσιγάρο, αξημέρωτες νύχτες, νύχτες, νύχτες, νύχτες ελπίδας για κείνο το πρωί που έλεγες "θα ξημερώσει", μα άργησε να έρθει...

Κι η αγκαλιά βάλσαμο στερημένο, και η σιωπή ευτυχία ανείπωτη, και το τραγούδι ατμός στο σύμπαν σου, και η μορφή σε μια γωνιά με βλέμμα υγρό, σαν αίμα που έτρεξε απ' τις φλέβες, να πήξει στην πληγή, να επουλώσει, να σώσει την άνοιξη στα μάτια σου, την ηδονή που συνταράζει ότι απέμεινε από σένα.

Ο έρωτας σ' αναστολή...

Είχα ξεχάσει τη θάλασσα.
Θυμάσαι;

Θύμηση έμεινε... Πίσω δεν έχει γυρισμό. Θέριεψε η θάλασσα στον άνεμο, τα χνάρια έσβησε, το δρόμο να μη βρω επιστροφής, φώναζε "εμπρός!" και τρόμαζα, μα περπατούσα ακόμα, στη νύχτα, στη νύχτα, στη νύχτα, νύχτα σου λέω ακόμα ήταν όταν τα λόγια σου ακούστηκαν ξανά από μακριά, θαρρώ εκεί κοντά περπάταγες κι εσύ, μα δεν μπορούσα να σε δω, πηχτό σκοτάδι, βαθιά ανάσα δρόμος...

Ποιος έχει δίκιο, ποιος άδικο... Ποιος ονειρεύεται ουράνια τόξα την αυγή...

Είχα ξεχάσει τη θάλασσα, με μάγεψε ο πόνος, δικό του με έκανε, κατάδικό του, με γάμαγε αλύπητα, αλύπητα, αλύπητα, την άνοιξη, όλο το καλοκαίρι, άνθρωπος πουθενά, συντέλεια δεν θα ζήσει χειρότερη τούτος ο άνθρωπος χειρότερη απ' τη μοναξιά. Μα στις αρχές του φθινοπώρου θαρρείς και άλλαξε φορά ο χρόνος...

Θυμήθηκα τη θάλασσα. Και γύρισα εκεί που κάποτε τον εαυτό μου έστρωνα τραπέζι, φαγητό να φας, νερό να πιεις, να ξεδιψάσεις.

Κι η μοίρα κύλησε ξανά, η ώρα σήμανε τέσσερις το ξημέρωμα, έπειτα πέντε, κι ο ουρανός μου γέλασε σε μιαν αυγή κόκκινη σαν τα χείλη, πλατιά σαν μπράτσα δυνατά που σε χωρούν ολάκερο.

Ήταν νωρίς για να μιλήσω, αργά να κλάψω, το μόνο που μπόρεσα ν' αγγίξω ήταν το ξεχασμένο όνειρο, στις μαζεμένες ξαπλώστρες δίπλα αφημένο.

Μπορεί να το φαντάστηκα όλο αυτό, δε λέω, μα εκείνη η φωνή απ' τον ορίζοντα, του τελευταίου αστεριού βροχή, έλουσε τα μαλλιά μου.

"Μη φοβηθείς, βγάλε έξω το μέσα σου, μόνο αυτό μετράει. Μη φοβηθείς σου λέω, είναι αθώος όποιος ακόμα μπορεί να ονειρεύεται".

Πέταξα το μπουφάν.

Ξημέρωνε...

Music: Tom Waits/ You're Innocent When you Dream

Μεταξύ Αντρών...

2011-10-20T00:53:00.001+03:00

Η συγκυρία μας έστειλε, δυο φίλους εν τη γενέσει, στη μπάρα ενός μικρού μαγαζιού, χωρίς πολλή σκέψη. Άλλωστε τα καλύτερα ξεπηδούν από αυθόρμητες αποφάσεις.

Μιλούσαμε όλο το βράδυ. Είναι συναρπαστικό να γνωρίζεις ανθρώπους, ειδικά αυτούς που η ψυχή καθρεφτίζεται στα μάτια τους. Νιώθεις την ηδονή του εξερευνητή σε κάθε καινούργιο μονοπάτι που ανοίγει ανάμεσά σας. Βήμα ο ένας, βήμα ο άλλος, αργά, σταμάτημα, ξεκίνημα πάλι.

"Θα πιούμε μια μπύρα ακόμα;"
"Ναι ρε μαλάκα! Πάρε!"

Δεν σταματούσαμε να γελάμε! Πρώτα με παλιά παθήματα. Έτσι είναι, στην αρχή μιλάς για τα περασμένα, αποζητάς κοινές εμπειρίες ή μάλλον κοινές αντιδράσεις πάνω στις ξεχωριστές εμπειρίες που έχει ο καθένας. Μετά η σχέση περνάει στο παρόν, σχολιασμός των θαμώνων, του μαγαζιού, γέλιο ξανά, θάψιμο του τύπου με το πεταχτό μαλλί, του άλλου με το μούσι, της κοπελιάς που σε φωνάζει "Τζόνι" γιατί είναι τύφλα... Τα γκομενοσεξουαλικά είναι στην ημερήσια διάταξη επίσης στις συζητήσεις αυτές μεταξύ αντρών. Το μέλλον όμως δεν το ακουμπάς ακόμα...

"Κοίτα τώρα εδώ μήνυμα που έστειλε η άλλη..."
"Είσαι σοβαρός ρε; Αυτή καίγεται μαλάκα!"

Αρχίσαμε να σκαλίζουμε ψυχές. Αυτές τις ψυχές που αφήσαμε πίσω, αυτές που μας περιστοιχίζουν κάθε μέρα, αυτές που μας στοιχειώνουν. Ο ένας βοηθούσε τον άλλον, δύσκολη κουβέντα αλήθεια αυτή. Όχι, όχι, δεν υπάρχει σωστό η λάθος σε αυτές τις συζητήσεις. Υπάρχει το "νιώθω", "σε εμπιστεύομαι", "πες μου". Μιλάς για μια γκόμενα, για ένα φίλο, για μια πίκρα που ήπιες, για ένα φιλί που στέρησες, για έναν έρωτα που έσβησε, για έναν πόθο που σιγοκαίει. Δεν μπορείς να καταλάβεις, αλήθεια δεν μπορείς, αν δεν το έχεις ζήσει, πόση αγαλλίαση γεμίζει η καρδιά σου, αυτό το γαργάλημα στο στομάχι το απερίγραπτο, όταν ανοίγεσαι άνευ όρων σε έναν άνθρωπο που κάνει το ίδιο για σένα. Και μαθαίνεις. Και καταλαβαίνεις. Και μαλακώνει το σκληροτράχηλο "εγώ" σου. Και ξεχνάς όσους ξεκινούν φράσεις με το "εγώ" και σου απαριθμούν επιτεύγματα. Και παύεις να είσαι οπαδός, απλά γλυκαίνεις, έτοιμος να αποδεχθείς μια νέα φιλία.

"Πάρε, πιες, άσπρο πάτο!"
"Κανόνισε να επιστρέψουμε μάγκα!"
"Πιες ρε μαλάκα, ένα σφηνάκι για μια ζωή..."

Ο μόνος που δεν μεθάει είναι ο χρόνος. Αναπόφευκτα θα σου μικρύνει τη νύχτα, θα σε γυρίσει πίσω εκεί που ξεκίνησες. Μείναμε λίγο ακόμα στο αυτοκίνητο, δεν θυμάμαι γιατί γελούσαμε. Αποχαιρετιστήκαμε. Ξέρεις, όταν οι άνθρωποι αποχωρίζονται και νιώθουν ότι έχουν αφήσει όλα τα θέματα ανοιχτά, αυτό είναι καλό... Αυτή είναι η πόρτα στο μέλλον. Το μέλλον που θα αγγίξεις στην επόμενη συνάντηση. Εκεί που ίσως χτιστεί το πρώτο κοινό όνειρο. Εκεί που ίσως μπει το πρώτο θεμέλιο, η επιβεβαίωση της λέξης "φίλος". Γρήγορο είναι, θα πεις, σε δυο τρεις συναντήσεις να ορίσεις έναν άγνωστο φίλο. Εντάξει, ναι, ο χρόνος ψήνει και δοκιμάζει τις σχέσεις. Όμως κι από αυτούς που "έψησε" ο χρόνος, πόσοι αλήθεια σε κάνουν να γελάς, πόσοι στέκονται δίπλα σου, πόσοι σε αποζητούν για παρέα, πόσοι σε νοιάζονται, πόσοι θα σε σκεφτούν για ένα δευτερόλεπτο μονάχα στην πολυάσχολη μέρα τους;

Πλέον, εμπιστεύομαι το ένστικτό μου. Εμπιστεύομαι τα μάτια απέναντι. Οδήγησα στη νύχτα με χαμόγελο, όχι γιατί είχα περάσει καλά και χαλαρά, αλλά επειδή για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου, χωρίς όρια, χωρίς περιορισμούς, κανόνες και ορισμούς. Ένιωθα ελεύθερος και το καλύτερο ήταν ότι το ένιωθα αμοιβαίο.

"Καλό βράδυ. Να προσέχεις ρε..."
"Κι εσύ. Θα σε πάρω τηλέφωνο να πάμε για μπύρες".
"Δεν σε φτάνουν όσες ήπιες;"
"Έχουμε αφήσει θέματα ανοιχτά ρε... Πρέπει να τα συζητήσουμε!"
"Ναι! Ναι! Όμως ξεκινήσαμε ανάποδα νομίζω... Κλείσαμε θέμα που έπρεπε να το αφήσουμε ανοιχτό ακόμα."
"Ποιο ρε μαλάκα;"

"Θα υπάρχει πάντα μια αγκαλιά εδώ για σένα... Ότι ώρα. Ότι μέρα. Όποια στιγμή..."

Music: Duke Ellington/ I got it bad and that ain't good

hUg

2011-10-17T01:44:00.000+03:00

Μιλούσα με τον ουρανό απόψε, τον καθαρό απ' το βοριά, το σκοτεινό σαν την ψυχή μου, εδώ στη γη που περπατώ αναζητώντας άνθρωπο, το φίλο εκείνον που με τις χούφτες του νερό θα με κεράσει, εκείνον που αίμα της καρδιάς μου θα του δώσω φυλαχτό, αιώνιος λυτρωμός, πόσο γλυκός αλήθεια...

Ξεστράτισε η λογική και αψηφά τους νόμους, τους κανόνες. Μα έτσι η ζωή λογίζεται ελεύθερη, δίχως ντροπή το αύριο να αντικρίζεις, δίχως τα λόγια να κρατάς φυλακισμένα, μα ελεύθερα τα αισθήματα να ξεστομίζεις.

"Σ' αγαπάω".
"Μην το λες αυτό..."
"Έτσι νιώθω".
"Τι περιμένεις από μένα;"
"Τίποτα ρε πούστη μου, τίποτα... Ξεκόλλα..."

Ήταν της Κυριακής απόγευμα όταν τσαλάκωσα σ' ένα χαρτί τα περασμένα, τα πέταξα σ' έναν τενεκέ. Έβρεχε σιγανά θυμάμαι, περπάταγα αργά, δίχως φόβο κι έγνοια, φορώντας το πορτοκαλί μπουφάν, επίτηδες, αντίθεση να κάνω με το γκρίζο. Κατάλαβα ότι αρκεί μια στάλα συναίσθημα να σε αγγίξει όσο δεν μπορούν χιλιάδες λέξεις, χιλιάδες πράξεις. Γεμίζουμε το χρόνο μας με ανθρωπάκια κι αναλωνόμαστε σε ανούσιες κουβέντες, εξηγήσεις, κομπλεξικές αυτάρεσκες δηλώσεις, συναίσθημα ξύλινο, που σαπίζει στο νερό, καίγεται στη φωτιά, γκρεμίζεται στον δυνατό αγέρα...

Είναι ξημέρωμα Δευτέρας που γράφω ξεγυμνώνοντας το κορμί μου. Μετρώ γυναίκες, αγάπες κι έρωτες, νιώθω ότι μέχρι σήμερα όσες αγκαλιές κι αν ζήλεψα τις είχα, όσες κι αν πόθησα τις κατέκτησα. Κι ο πιο τρανός μου πόθος, η αγκαλιά γυναίκας που θέλησα πιότερο να έχω, βρίσκεται δίπλα μου, την βλέπω, την ακούω ν' ανασαίνει, κοιμάται γλυκά...

Μετρώ ανθρώπους κι άλλους, φίλους, γνωστούς, περαστικούς για λίγο... Βγαίνει αριθμός μεγάλος, μα όταν ψάχνω πόσους στην αγκαλιά μου έσφιξα, είδα στη νύχτα την απάντηση, σκοτάδι, απόλυτο κενό...

Είναι αργά και γράφω, εδώ, σ' ένα δωμάτιο με φως χαμηλωμένο, στης νύχτας την απόλυτη σιωπή, που οι ανάσες του κόσμου συγχρονίζονται σε τούτη την πλευρά του πλανήτη. Κολλάει το μυαλό, "τι λέω", "που το πάω τούτο το γραπτό", μα με διακόπτει ένα μήνυμα στο κινητό.

- Είσαι καλά ρε φίλε;
- Ας τα λέμε... Είχα ανάγκη να βγω για ποτό, μα δυο-τρεις φίλοι που δοκίμασα είχαν άλλες δουλειές...
- Έπρεπε να με πάρεις... Έπρεπε να έρθεις να με βρεις.
- Φοβήθηκα ότι θα έχεις δουλειά, δεν ξέρω πως περνάς τα βράδια σου, δεν έχουμε προλάβει να πούμε πολλά για μας...
- Μην είσαι μαλάκας ρε, δεν έχω το αυτοκίνητο εδώ αλλιώς θα ερχόμουν τώρα.
- ...
- Ξέρουμε να νιώθουμε ρε φίλε, το ξέρουμε κι οι δυο, κι αν κάποιος δεν το καταλαβαίνει, ας πάει να γαμηθεί με την ζωή του.
- Μερικές φορές ξέρεις, νιώθω τόσο κοντά σου, όμως το "σ' αγαπώ" μεταξύ αντρών δεν είναι τόσο δόκιμο να λέγεται.
- Μην είσαι μαλάκας ρε, το "σ' αγαπάω" μεταξύ φίλων είναι το δυνατότερο συναίσθημα, πιο δυνατό κι από τον έρωτα.
- Δεν θα σε πιστέψει κανείς.
- Εσύ με πιστεύεις;
- Ναι...
- Γράφ' τους τότε στ' αρχίδια σου.

Δεν έχω τι άλλο να γράψω. Χαμογελάω. Όλο το κείμενο καταλήγει ξανά ανούσιο, δίχως ειρμό και νόημα. Αφήνω στην άκρη το κινητό, κλείνω το φως στο κομοδίνο. Χτυπώ τα τελευταία πλήκτρα στον υπολογιστή.

Δεν μας ενώνουν όσα δείχνουμε, όσα κάνουμε, όσα λέμε, όσα δημιουργούμε. Μας ενώνουν τα πιο βαθιά μας ένστικτα, οι ανείπωτοι φόβοι, οι πιο τρελές επιθυμίες. Μας ενώνει η ανυπέρβλητη, η κυρίαρχη αίσθηση της ελευθερίας, μας ενώνει η μοναξιά, μας ενώνει η αλήθεια. Μας ενώνει η ανάγκη για μια σφιχτή αγκαλιά...

Αυτή την αγκαλιά φίλε, που σου χρωστάω.

Κλείνω τον υπολογιστή. Χειμωνιάζει, μα νιώθω πιο όμορφα από ποτέ.

Κλείνω τα μάτια μου. Αφήνω μια βαθιά ανάσα.

Αποκοιμιέμαι...

Music: Into my Arms / Nick Cave

Life Rulez

2011-10-14T02:08:00.002+03:00

Αν έβγαινα τώρα δημόσια εδώ, στο blog, και φώναζα "σ' αγαπώ" σε έναν άντρα φίλο, το σίγουρο είναι ότι οι περισσότεροι θα με παρεξηγούσατε.

Αν πάλι το έλεγα με μιαν έμμεση, αλληγορική ιστορία, με ψεύτικους ήρωες που θα εξέφραζαν τον ψυχικό μου κόσμο, οι περισσότεροι δεν θα καταλαβαίνετε τι εννοώ ή θα διυλίζατε το κείμενο μέσα από δικά σας βιώματα οδηγώντας τη σκέψη σας σε όποιο συμπέρασμα σας βόλευε ή σας ενέπνεε.

Το σίγουρο είναι ότι πάντα, σε όλα τα κείμενα που έχω γράψει, μιλάω για πραγματικά γεγονότα, για αληθινούς ανθρώπους, για υπαρκτές καταστάσεις. Ποτέ, μα ποτέ, δεν έκανα πλήρη μυθοπλασία, πάντα κρυβόταν αλήθεια κάτω από την πολύχρωμη κουβέρτα.

Κι όμως, ελάχιστοι ψυχανεμίστηκαν το "τι συνέβαινε". Κι ακόμα χειρότερα, δεν κατανόησαν ούτε καν οι πρωταγωνιστές.

Αυτά όμως ανήκαν σε ένα χρονικό σημείο που πέρασε. Η εποχή εξελίχθηκε. Η ζωή με ανάγκασε να φτιάξω ένα δικό μου παράλληλο σύμπαν, γεμάτο από ανθρώπους που πλέον επιλέγω και μουσικές που ταξιδεύουν το μυαλό.

Κράτησα όλα όσα γέμισαν τη ζωή μου μέχρι τώρα. Κράτησα φράσεις όπως "ερωτεύομαι τους φίλους μου", "λατρεύω την οικογένειά μου", κράτησα μόνο ανιδιοτελή χαμόγελα και συναισθήματα, κράτησα τον πόθο της αγκαλιάς, δίχως ντροπή, δίχως απαίτηση, μα με πλήρη επίγνωση του τι ζητάω και τι μπορώ να ανταποδώσω.

Κι εδώ, καταμεσής στη θάλασσα όσων αγάπησα, στο κατώφλι μιας νέας φιλίας, ενός νέου έρωτα, μιας νέας ζωής -ποιος ξέρει, στέκομαι πιο δυνατός από ποτέ, για να φωνάξω στο χρόνο: "Πιάσε με αν μπορείς".

Βλέπεις, όσα δεν έζησα, όσα όρια δεν ξεπέρασα, ήρθε η ώρα να τα κατακτήσω.

Κι αυτό θα γίνει μέσα από ανθρώπους. Με μια βουτιά σε μάτια, μ' ένα σκαρφάλωμα σε καρδιά, με μια ελεύθερη πτώση απ' το χαμόγελο στο ανέμελο γέλιο του "ζω ρε πούστη, ναι, ζω".

Κι αυτή η τελευταία μπύρα στο σούρουπο, η μαρτυρική, που σημαίνει την ώρα του πρόσκαιρου αποχαιρετισμού, ίσως την άλλη φορά να μην την πιω, να μην την ανοίξω καν, να μην τελειώσει το απόγευμα, να φέρει η νύχτα το ραβδί της, να μαγέψει τις στιγμές, τα λόγια, να μάθω τα πάντα, αυτά που ξέρω, αυτά που φαντάζομαι, κι όσα ακόμα κρύβεις και δεν τολμάς να ξεστομίσεις μα τόσο θέλω να ανακαλύψω.

Γιατί τα όμορφα είναι όλα μπροστά μας. Και χαίρομαι αλήθεια που συναντώ ανθρώπους που τα εκτιμούν, τα νιώθουν, τα μοιράζονται, τα χαρίζουν απλόχερα, τα δημιουργούν από το τίποτα.

Μη φοβηθείς να πεις "σ' αγαπώ ρε φίλε". Είναι ότι καλύτερο υπάρχει. Είναι ότι θα μείνει.

Μη φοβηθείς την αγκαλιά, το κλάμα, την πιο τρελή σκέψη που σου καρφώνεται στο μυαλό. Άντρας δεν σημαίνει τρίχες και αρχίδια μόνο, άντρας σημαίνει ψυχή κι ευαισθησία απέραντη, που χωράει το σύμπαν, που ξέρει να μοιράζεται, που ντόμπρα μιλάει και στηρίζει όσους αξίζουν.

Η ζωή τελειώνει, μερικά φεγγάρια δρόμος είναι, μερικά ποτά, λίγα τσιγάρα... Κι όταν ο άνεμος φυσάει μανιασμένος, κράτα με απ' το μπράτσο, στήριξέ με και στηρίξου, γιατί δικός μου άνθρωπος είσαι και συ που μου 'δωσες καρδιά και πήρες άλλη τόση.

Κι ας σε ξέρω τόσο λίγο.

Η ζωή είναι για να μοιράζεται. Ας τη γλεντήσουμε μαζί...

David Bowie/ Wild is the Wind

Κι έτσι απλά βρεθήκαμε...

2011-10-12T21:41:00.000+03:00

Κι είδα φεγγάρι σαν ελπίδα φωτεινό στου γυρισμού το μονοπάτι, κρεμόταν πάνω απ' την πόλη, κοντά μου όσο ποτέ.

Κι απρόσμενα αναπόλησα τη λάμψη απ' τα μάτια, όχι από ήλιο, μήτε από ποτό, μήτε από φωτιάς καθρέφτισμα, μα απ' της αβύσσου το λυκόφως αναμμένη, που στης καρδιάς τα βάθη σιγοκαίει κρυφά, τις νύχτες που ερωτοτροπεί η λογική με το συναίσθημα.

Και τα ποτήρια τσούγκριζαν του κόσμου τη μιζέρια, διαλύοντας τα σύννεφα στη δύση. Κι είπες πολλά, είπα κι εγώ, λόγια κρυφά δεν έμεναν, σιγά σιγά τα έγδυνε η νύχτα ...

Κι ένιωσα ελεύθερα έπειτα από καιρό, αισθήματα απλώθηκαν τριγύρω στο τραπέζι, στιγμής καθάριας κάλεσμα, τον άγνωστο που είδαμε να περπατά απέναντι φίλο τον αγκαλιάσαμε, για όσο θελήσει ο χρόνος.

Δεν ήταν δύσκολο θυμάμαι, απλά χαμογελάσαμε, στη μοίρα έγνεψες με ένστικτο, στη μοίρα έγνεψα μ' εμπιστοσύνη.

Και η Κλωθώ σοφά αποκρίθηκε και με συμπόνοια, το χέρι άπλωσε, μάγεψε το στρατί, τούτοι οι δυο δρόμοι ένας να λογίζονται.

Κι ήπιες εσύ, ήπια εγώ, μέχρι που χάθηκε απ' ανάμεσα ο τοίχος, ο γκρεμισμένος με θέληση, ο ραγισμένος από έγνοια. Κι είπες εσύ, είπα εγώ, ψυχής ξεσκέπαστης ελεύθερα νοήματα, ξεστομισμένα άφοβα, μ' εμπιστοσύνη στη στιγμή, στη γλύκα και τη ζάλη του ποτού, τα μεθυσμένα λόγια άλλωστε είναι τα πιο σπουδαία.

Έπλαθα λέξεις, συναισθήματα ακόμα, την ώρα του αποχαιρετισμού. Και μέτραγα ασυνείδητα τα λόγια, τις κουβέντες, πόσα ειπώθηκαν, πόσα έμεναν ακόμα να ειπωθούν, κρυμμένα.

Κι όσα ανείπωτα έμειναν το βράδυ εκείνο, σίγουρος είμαι ότι μέσα μας τα ξέρουμε κι οι δυο.

Music: The Smiths/ How Soon is Now

The Storm

2011-10-08T23:09:00.002+03:00

"υπήρχαν φορές που γέμιζαν οι ώρες σιωπή/ λεπτά βουβά που ούρλιαζαν αμφιβολία/ περιπλάνηση του νου στις τελευταίες φράσεις/ αμήχανες κινήσεις / λίγη μουσική/ ένας ελληνικός διπλός για συντροφιά/ τηλεόραση δίχως προσοχή/ αλλού η σκέψη/ σ' εκείνα που δεν τόλμησες να ζητήσεις"

Άφησε το βιβλίο δίπλα του. Έκλεισε τα μάτια. Ακούμπησε το κεφάλι πίσω στον καναπέ. Έσφιξε το κόκκινο μαξιλάρι. Έστειλε την ψυχή του στην άλλη άκρη της πόλης.

Θυμήθηκε τα λόγια.

"Μεγάλη η πόλη ρε, μα δε με χωράει".

Ένιωθε στο στομάχι εκείνο το ανακάτεμα, μπλεγμένος έρωτας με ανασφάλεια, πόνος με ελπίδα, όνειρο με φόβο συντριβής. "Αυτό το κουβάρι δεν είναι που λέγεται αγάπη;".

Μια αστραπή, μια δυνατή βροντή, άρχισε να βρέχει δειλά κι η νύχτα να μυρίζει φθινοπωρινή μελαγχολία.

Θυμήθηκε τα λόγια.

"Δεν θέλω να σε χάσω απ' τη ζωή μου".

Δεν άντεξε άλλο τη σιωπή. Έψαξε λίγο στη ντουλάπα, βρήκε το παλιό αδιάβροχο, το φόρεσε. Δεν το σκέφτηκε πολύ. Βρέθηκε στο δρόμο να περπατάει.

Λες και τον είδαν τα στοιχειά, τον ένιωσαν, και η βροχή ξεθάρρεψε, έπεφτε δυνατή, χορεύοντας στα τσιμέντα της μεγάλης πόλης.

Στο περίπτερο στάθηκε, αγόρασε καπνό, γέλασε όταν τον ρώτησε ο περιπτεράς "πώς στρίβεις τσιγάρο στη βροχή;". "Με ψυχή!" απάντησε, έμεινε λίγο εκεί, κάτω απ' την τέντα, μέχρι να το καπνίσει, ακούγοντάς να του μιλάει για λεφτά, κρίση, καταστροφές. "Όλα καλά" ψέλλισε, δεν τον ένοιαζε στ' αλήθεια, βγήκε ξανά στο δρόμο.

Θυμήθηκε τα λόγια.

"Υπήρχε λόγος που συναντηθήκαμε ρε εμείς, βλέπουμε πέρα από τα όρια".

Άστραφτε και βροντούσε γεμίζοντας δέος τα σωθικά. Έφτασε μέχρι το παλιό στέκι. Μπήκε, κρέμασε το αδιάβροχο πρόχειρα, παράγγειλε μια μπύρα. "Σε μελαγχόλησε η βροχή;" τον ρώτησε η barwoman καθώς ακουμπούσε το μεγάλο ποτήρι μπροστά του. "Μπα όχι" απάντησε, δίχως να είναι σίγουρος, "απλά νιώθω πως βρίσκομαι λίγο πριν την καταιγίδα". "Μη φοβάσαι, εδώ δεν κινδυνεύεις" είπε εκείνη με χαμόγελο.

"Δεν φοβάμαι". Είπε, ήπιε μια γουλιά. Κι έπειτα συνέχισε κοιτώντας έξω από τη τζαμαρία:

"Εγώ είμαι η καταιγίδα".

Είχε νυχτώσει για τα καλά, έξω η βροχή που έπεφτε έκρυβε την πόλη. Έγραψε "πάμε" σε ένα SMS, το έστειλε. Ήπιε την τελευταία γουλιά. Φόρεσε το αδιάβροχο.

Βγήκε στο δρόμο, κοίταξε για μια μικρή στιγμή τον ουρανό, γέμισαν νερό τα μάτια του, το πρόσωπό του...

Έπειτα χάθηκε πίσω απ' την αυλαία της βροχής.

Χαμογελούσε...

Nick Cave / I do dear I do

Η τελευταία, η πρώτη θάλασσα...

2011-09-29T21:48:00.003+03:00

Ανοίξαμε δυο μπύρες, τσουγκρίσαμε τα μπουκάλια.

-Να είμαστε καλά ρε!
-Να είμαστε ζωντανοί κι ελεύθεροι ρε φίλε...

Ήπιαμε πρώτη γουλιά, δεύτερη, τα μάτια του ταξίδευαν στα κύματα.

-Θα 'θελα να καβαλούσα ένα κύμα, να πήγαινα, να πήγαινα, να πήγαινα όσο πιο μακριά μπορώ, να βρω μιαν ακτή δική μου, καινούργια.
-Τα βάζεις με τα στοιχειά της γης.
-Τι πιο όμορφο ρε φίλε, τι πιο όμορφο...

Σαν να μελαγχόλησε λίγο. Ήπιε άλλη μια γουλιά. Προσπάθησα να τον κάνω να χαμογελάσει.

-Γκομενάκια θα έχει σ' εκείνη την ακτή;

Γέλασε με την καρδιά του, έλαμψαν τα μάτια του ξανά.

Ήταν απόγευμα, στην τελευταία θάλασσα του καλοκαιριού, την πρώτη φθινοπωρινή. Είχε πιάσει να φυσάει βοριαδάκι. Είχαμε γνωριστεί τυχαία, σε μια στροφή της ζωής, με δυο κουβέντες, με μιαν ελπίδα, με ριζωμένο εκείνο το αίσθημα της φυγής, της απόλυτης απελευθέρωσης. Λίγο πριν τον έβλεπα να χοροπηδάει στα κύματα με τη σανίδα του, τον ζήλευα αλήθεια, το πάθος του, τη δύναμή του, εκείνο το χαμόγελο του κατακτητή την ώρα που έβγαινε από το νερό, εκείνη την ικανοποίηση ότι νίκησε το χρόνο, κατέκτησε τη ζωή.

-Ξέρεις κάτι; Μ' αρέσει άδεια η παραλία.
-Δεν έχεις άδικο...
-Νομίζεις ότι είναι όλη δική σου.
-Θες μια παραλία όλη δική σου;
-Εσύ δεν θέλεις;

Δεν μίλησα. Σκέφτηκα λίγο. Οι παρατημένες καρέκλες μπροστά στο κύμα έσταζαν μελαγχολία.

-Ξέρεις ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή;
-Για πες...
-Να έχεις κάποιον να σε νοιάζεται αληθινά...
-Εσύ έχεις;

Ήταν η σειρά μου να χαμογελάσω. Προτίμησα να πιω μια γουλιά ακόμα παρά να απαντήσω. Σηκώθηκα. Περπάτησα μέχρι την άκρη της αμμουδιάς, πήρα βαθιά ανάσα. Ήρθε και στάθηκε δίπλα μου.

-Ξέρεις κάτι ρε φίλε; Νόμιζα κάποτε πως ότι εκπέμπεις, αυτό εισπράττεις. Όμως οι άνθρωποι τελικά είναι περίεργοι, και όταν έχουν κάτι σίγουρο το υποτιμούν. Και το παρατάνε. Και φεύγουν. Και συμπεριφέρονται μυστήρια.
-Εμένα μου λες...
-Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι δεν μπορεί, υπάρχει μια στιγμή στο χωροχρόνο που κάποιοι άνθρωποι συναντιούνται και είναι μαγικό το πως δένονται. Να ξέρεις τον άλλον τόσο λίγο και να τον νοιάζεσαι... Είναι τρελό, δεν είναι;
-Ε και; Τρέλα είναι η ζωή..

Μείναμε εκεί μέχρι που νύχτωσε για τα καλά. Μιλήσαμε για όλα. Την ώρα που καβάλησε τη μηχανή του έφερα ένα αντιανεμικό που είχα στο αυτοκίνητο.

-Βάλτο μαλάκα, θα κρυώσεις.

Χαμογέλασε. Δεν είπε τίποτα. Το φόρεσε.

Αφήσαμε πίσω μας μια νυχτωμένη, μιαν αφρισμένη θάλασσα, που αγκομαχούσε να καταλάβει, πάλευε να κλέψει ένα δευτερόλεπτο μονάχα απ' την ανθρώπινη ψυχή.

Music: A good man is hard to find / Tom Waits

Ρακόμελα...

2011-09-28T23:35:00.000+03:00

Μερικές φορές νομίζεις ότι γνωρίζεις κάποιους ανθρώπους χρόνια.

Από μια άλλη ζωή. Από ένα άλλο σύμπαν. Άνθρωποι που σου χαρίζουν μια στιγμή τους και καταλαβαίνεις ότι έχουν θέση στο παράλληλο σύμπαν σου. Ή καλύτερα, ότι βρίσκονταν εκεί καιρό και δεν τους είχες προσέξει, μα ήταν αναπόφευκτο να πέσεις πάνω τους.

Και δεν είναι μόνο το "περνάω καλά" ρε φίλε. Όχι. Είναι κάτι πολύ παραπάνω. Είναι μια αίσθηση ακομπλεξάριστης ελευθερίας. Μια αίσθηση ότι μπορείς να μοιραστείς κομμάτια της ζωής σου αβίαστα, δίχως φόβο. Μια αίσθηση που μένει στον αποχαιρετισμό, "να τα ξαναπούμε" και την κουβαλάς σε όλη τη διαδρομή μέχρι το σπίτι.

Κι όλα δένονται με μερικά ρακόμελα, οι γνωριμίες, οι σχέσεις, οι φιλίες, με μερικά ρακόμελα που κάποιους θολώνουν, μα εμένα μου καθαρίζουν το μυαλό.

Θα πεις, "αλκοολικός είσαι ρε;" Όχι, όχι ρε φίλε, απλά πλέον μεθάω εύκολα με τη ζωή, με τους ανθρώπους, με το φως που κουβαλάνε στα μάτια τους. Όλα αρχίζουν, όλα τελειώνουν, δεν με νοιάζει πια τίποτα, μόνο τις ώρες που μοιράζομαι να τις περνάω όμορφα, τις ώρες που είμαι μόνος να έχω γεμάτη την ψυχή και την καρδιά.

Γνώρισα δυο υπέροχους ανθρώπους απόψε. Το ήξερα ότι θα είναι έτσι.

Και νιώθω όμορφα που η ζωή με αφήνει στο χωροχρόνο να πέφτω πάνω σε χαμόγελα, σε μάτια που δεν κωλώνουν να καρφωθούν στα δικά σου, σε αγνές καρδιές.

Νιώθω όμορφα που στο τσούγκρισμα των ποτηριών κάτι νέο γεννιέται, δίχως να σε νοιάζει πόσο θα διαρκέσει και τι μορφή θα πάρει, με μόνη αίσθηση ότι είμαστε εδώ, παρέα, πίνουμε, με το χρόνο κλειδωμένο στα ρολόγια, με τις βλακώδεις σκέψεις να πνίγονται και τις λέξεις να πηγάζουν από μέσα και να ξεχύνονται δίχως ντροπή, δίχως χθες, δίχως αύριο.

Είναι ωραίο να μοιράζεσαι ένα ρακόμελο, ένα γέλιο, μια αγκαλιά με φίλους.

Για όσο...

Music: Shirley Bassey / Our time is now

Παράλληλο Σύμπαν

2011-09-26T20:23:00.000+03:00

Από μικρός όταν φοβόμουν κρυβόμουνα στη μουσική. Προσπαθούσα τουλάχιστον, μα δεν με χωρούσε το πεντάγραμμο. Θυμάμαι, όποια παρτιτούρα ξεκινούσα να "βγάλω" στο ακορντεόν, στο πιάνο, πρόσθετα νότες, ξέφευγα, τα άλλαζα όλα. Με μάλωναν, "πειθαρχία παιδί μου" έλεγε η κυρία Σοφία, δασκάλα μουσικής, μα πειθαρχία στη μουσική για μένα σήμαινε να χωρέσεις τη θάλασσα σ' ένα ποτήρι.

Έτσι έμαθα να βλέπω τον κόσμο, απέραντα ελεύθερο, μικρό μέσα στο σύμπαν, μα τεράστιο σαν την ψυχή των ανθρώπων που τον κατοικούσαν. Λάτρεψα να χαζεύω για ώρες τη θάλασσα. Και πάντα, όποτε φοβόμουν, κρυβόμουνα στη μουσική ή το έσκαγα στην ακροθαλασσιά. Έπλασα σιγά σιγά δυο κόσμους, έναν που ήμουν αυτός που "έπρεπε" κι έναν άλλον, ατίθασο κόσμο, που ήμουν κρυφά ο εαυτός μου. Κι όποτε αυτά ταυτίστηκαν δεν τρόμαξα, απλά πέταξε σπίθες η ένωσή τους και μ' έκανε να φτάσω με το μυαλό, το κορμί, την ψυχή μου πολύ πολύ μακριά.

Πολλοί άνθρωποι με παρεξήγησαν. Πολλοί προσπαθούν ακόμα να με καταλάβουν. Πολλοί ήρθαν δίπλα μου, είπαν τη μαγική φράση "πάμε ρε φίλε να το σκάσουμε", μα έπειτα εγκλωβίζονταν σε μικρά κι ανούσια, χρήσιμα για τη διατήρηση της ζωής τους και την επιβίωση. Ίσα που άγγιζαν το παράλληλο σύμπαν μου κι έπειτα απλά διάλεγαν να ζήσουν κοντά μου στο συμβατικό πλανήτη, εκεί που όλα λογαριάζονται με τη λογική κι ένα κομπιουτεράκι, με τις αδυναμίες και το κουτσομπολιό, με τους τεχνητούς φόβους και την ανακύκλωση των ίδιων σκονισμένων "ελεύθερων" ιδεών.

Όχι, όχι, δεν με νοιάζει πια να αποδείξω τίποτα. Μπορεί να είμαι ο χειρότερος όλων τους. Δεν με νοιάζει. Ίσως να μη με αφορούν όλα όσα γίνονται εκεί έξω παρά τη θέλησή μου. Χάνομαι μυστικά στο παράλληλο σύμπαν, εκεί που ο κόσμος έχει χρώματα, οι ήχοι είναι μελωδικοί, οι τοίχοι είναι ζωγραφισμένοι όμορφα κι οι λέξεις που ξεστομίζονται γλυκαίνουν το μυαλό. Στον κόσμο αυτό δεν έχει σημασία τι φύλο έχεις, τι χρώμα, τι αδυναμίες, όλοι είναι δυνατοί, όλοι διαθέσιμοι να σου χαρίσουν άπλετα την αγκαλιά τους, συναισθήματα, δίχως ντροπή, δίχως αύριο. Στον κόσμο αυτό οι άνθρωποι ξέρουν ότι η ζωή είναι ένα πρόσκαιρο ταξίδι κι επιδιώκουν να περνούν κάθε λεπτό γεμάτοι κι ευτυχισμένοι.

Κι όμως, ακόμα κι έτσι, πολλές φορές νιώθω μόνος. Ανακαλύπτω ότι το παράλληλο σύμπαν μου μπορεί να είναι απλά μια ιδέα. Μπορεί απλά να είναι όνειρο και να χάνομαι εκεί ουτοπικά σε πείσμα των καιρών. Μπορεί να είναι φούσκα, ένα παραμύθι για την καρδιά, μπορεί να είναι πολύ μακριά στο διάστημα, εκεί που δύσκολα θνητός θα φτάσει.

Τότε, όλη η ελπίδα μου κρεμιέται σ' εκείνη τη μικρή πόρτα. Στη μυστική πόρτα της ψυχής. Και περιμένω. Περιμένω. Και καμιά φορά λέω, δεν μπορεί, μια μέρα θα ακουστεί ο χτύπος, κάποιος θα περάσει το κατώφλι, να τον κεράσω μπύρα παγωμένη κι αλμύρα, να νιώσω ότι τον γνωρίζω από χρόνια, να ξέρω την κάθε σκέψη του πριν τη φωνή του πρωτακούσω, να αντικρίσω ελευθερία στο βλέμμα του, ελευθερία, ελευθερία, ελευθερία -μόνο αυτό αρκεί...

Αυτό θα είναι η απόδειξη ότι δεν λάθεψα ανακατεύοντας, ξεφεύγοντας από τις νότες, πλάθοντας νέες ιστορίες έξω από κανόνες και νόμους.

Αυτός ο φίλος, ο άνθρωπος, θα είναι η απόδειξη ότι το μακρινό, παράλληλο σύμπαν μου, είναι αληθινό.

Music: Lino Cannavacciuolo/ Altalena

Χρεοκοπία: Το μεγάλο ψέμα

2011-09-25T00:45:00.001+03:00

Δεν μου αρέσει να μιλάω πολιτικά, μα όλοι γύρω πολιτικά μιλάνε.

Έλεγε κάποιος, ότι η ευτυχία δεν εξαρτάται από το "πόσα έχεις", αλλά από το "πόσο απολαμβάνεις" αυτά που έχεις.

Σε μια χώρα που παραπαίει, πρωτίστως λόγω του δικού μας, χρόνιου ατίθασου "ταμπεραμέντου", (ο σύγχρονος graffiter θα το αποκαλούσε "μαλακία που μας δέρνει"), και δευτερευόντως λόγω της αλαζονείας ενός συστήματος που αντί να έχει κέντρο τον άνθρωπο και την αλληλεγγύη έχει τις τραπεζικές καταθέσεις, το "growth", τους στόχους και άλλα τινά νούμερα, προσπαθούμε να συνειδητοποιήσουμε "τι άλλαξε" μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα και μηδενίζουμε σιγά σιγά το κοντέρ.

Και ξεχνάμε την Ιστορία, πιπιλίζουμε το κλισέ "η ιστορία επαναλαμβάνεται" μα δεν ξέρουμε ούτε τι είχε συμβεί στο παρελθόν, ούτε με ποιο τρόπο θα επαναληφθεί στο σύγχρονο τεχνολογικό κόσμο που έχουμε αναπτύξει. Δεν ξέρουν ούτε οι ειδικοί. Ούτε οι σπουδαγμένοι. Αποφασίζουν πειραματιζόμενοι όλοι, προσπαθώντας να διατηρήσουν μια πρόοδο, έναν πολιτισμό φούσκα, μη γνωρίζοντας που θα βγάλει ο δρόμος. Με σενάρια. Με εκβιασμούς. Με πολιτική ανίερη και μίζερη, άτολμη και μεροληπτική. Κι όσο δεν φαίνεται φως στον ορίζοντα, τόσο τα χάνουν, τόσο ψάχνουν ημίμετρα πρόσκαιρης επιβίωσης, σαθρού αναχώματος πριν το γκρεμό. Όχι το γκρεμό του ανθρώπου και της ζωής, μα του χρήματος, του συστήματος που έφτιαξαν και τους ανέδειξε ισχυρούς.

Ο άνθρωπος έχει μια απατηλή αίσθηση ότι είναι αθάνατος. Αυτό του προκαλεί φόβο. Νομίζει ότι θα κουβαλάει στη ράχη του για πάντα λεφτά, αγαθά και πλούτη και γι' αυτό φοβάται μην τα χάσει. Έμαθε να περιορίζει τα όνειρά του σε σπίτια, εξοχικά, αυτοκίνητα. Έμαθε να ελπίζει ότι το παιδί του θα τα βρει όλα εύκολα αύριο. Μας έμαθαν έτσι. Έμαθε να ψάχνει την εύκολη λύση, την αρπαχτή, να επαναστατεί επειδή ο φραπέ δεν έχει αρκετό γάλα ή επειδή του πήραν τη θέση στο παρκάρισμα, κι από την άλλη σκύβει το κεφάλι μουλωχτά παραβαίνοντας τους νόμους, το ηθικό, το τίμιο, αυτό που δομεί μια κοινωνία ισονομίας και δικαιοσύνης, αυτό που οδηγεί στην παραγωγή πλούτου μέσα από τον ιδρώτα και όχι μέσα από την ξάπλα και τον ωχαδερφισμό.

Όλη αυτή η μεταπολεμική νοοτροπία, η αντιπαλότητα, η πόλωση, η ανειλεής κόντρα που εκφράζεται από τους "εκλεκτούς", τους "εκλεγμένους" και μη πολιτικάντηδες, οδηγεί, ακόμα και σε κρίσιμες στιγμές, σε μικρότητες και ασυνενοησία. Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις. Υπάρχει αντιπαράθεση ιδεών, brainstorming, και μετά σύνθεση του Εθνικά Σωστού. Υπάρχει Εθνικά Σωστό, είναι αυτό που θα συνθέσει η λογική και το συμφέρον του λαού. Δεν μπορώ να βλέπω πια "αρχηγούς" κομμάτων που αντί να εκπροσωπούν εμένα, το λαό, να εκπροσωπούν τους καρεκλοκένταυρους κλακαδόρους σε ομιλίες και φανφάρες θεωρητικές και ανούσιες, δίχως να μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους στην πιο δύσκολη στιγμή. Δεν μπορώ να βλέπω μειοψηφίες να κάνουν "επανάσταση", νομίζοντας ότι έτσι εκφράζεται η αγανάκτηση.

Έλεγε κάποιος ότι από τότε που οι λαοί εξέλεξαν αντιπροσώπους έπαψαν να είναι κυρίαρχοι, έγιναν υπόδουλοι των αντιπροσώπων. Από την άλλη, λαοί χωρίς ηγέτες γίνονται όχλος και πλοίο χωρίς καπετάνιο δεν μπορεί παρά να τσακιστεί στα βράχια. Όμως η πραγματική "επανάσταση" απέναντι σε ένα σύστημα που έχουμε εκθρέψει και συντηρήσει, δεν μπορεί να γίνει σπασμωδικά, ούτε από τη μια μέρα στην άλλη.

Η επανάσταση, αν και όποτε συμβεί, θα είναι τόσο μαζική, με τόση λαϊκή συμμετοχή, που δεν θα προλάβουν όχι τα ΜΜΕ να τη μεταδώσουν, μα ούτε κανείς να ξεφύγει από την οργή του λαού που στο όνομά του πίνουν και ξεδιψάνε οι επιτήδειοι. Η επανάσταση δεν θα είναι 6-7 πορείες σκόρπιες δω και κει, δεν θα είναι ψευτοπόλεμος με τα ΜΑΤ, δεν θα είναι "λαικές συνελεύσεις" να μιλήσει ο κάθε πικραμένος υποψήφιος μελλοντικός ηγέτης. Η επανάσταση θα αλλάξει τα πάντα, γιατί αν κάποτε συμβεί, θα βγάλει την ψυχή του Έλληνα στο δρόμο, την ξεχασμένη ψυχή, το δίκαιο και την ελπίδα δεμένα στο ίδιο κουβάρι, για έναν καλύτερο κόσμο, για μια καλύτερη κοινωνία, κοινωνία σαν αυτή που έχουν επιτύχει άλλες χώρες όσο εμείς λιαζόμασταν στις καφετέριες πληρώνοντας 4,70 ευρώ τον freddo, στρίβοντας αμερικάνικα τσιγάρα.

Φοβάται ο κόσμος τη χρεοκοπία. Φοβάται αντί για "αρμάνι" να φορέσει τζιν απ' τη βιοτεχνία του Αιγάλεω. Φτιάξαμε μια μεσαία τάξη "φούσκα", σκαλί για να πατήσει η πλούσια κάστα και να γίνει πλουσιότερη. Φοβάσαι ότι αν δεν μπορείς να παραγγείλεις πίτσα θα πεθάνεις, ξέμαθες να τρως φασολάδα και φακές, όπως τότε παλιά, που ήσουν παιδί. Ξεχνάς ότι το αγαπημένο σου παιχνίδι ήταν τα "τσιγκάκια", οι βώλοι, κι όχι το playstation και το "pro". Ξεχνάς ότι μεγάλωσες κάνοντας ποδήλατο κάτω από δέντρα, κυνηγούσες βατράχια και σαύρες σε ποτάμια, έπαιζες μπάλα, μάτωνες γόνατα στις αλάνες, δίχως να πάθεις τίποτα που δεν σε έγραψαν "μπαλέτο", ή που δεν μαλακιζόσουν ολημερίς μπροστά στην τηλεόραση και τον υπολογιστή. Όχι, όχι, μη με παρεξηγήσετε, δεν είμαι κατά της ευημερίας. Όμως πείτε μου ρε παιδιά, πραγματικά, η καινούργια πανάκριβη τσάντα ή το νέο κινητό, δίνουν περισσότερη χαρά από ένα ταβερνάκι με καλή παρέα; Το να κλείνεστε μέσα σε ένα πανάκριβο αυτοκίνητο και να βολτάρετε σας γεμίζει περισσότερο ή το να χώνεστε σε μια αγκαλιά, να χάνεστε σε ένα φιλί, να χύνεστε σε ένα κορμί γεμάτο πόθο;

Η ζωή βρίσκει τον τρόπο να συνεχίζεται αδέρφια. Αν κάτι θετικό μπορεί να βγει από την κρίση, είναι η συνειδητοποίηση ότι δίπλα μας υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν φίλοι που ακόμα χαμογελούν όταν κάθεσαι μαζί τους σε μια παραλία μ' ένα ξυλάκι παγωτό. Υπάρχουν άνθρωποι που μαζί τους μπορείς να τραγουδήσεις, να αναπολήσεις, να νιώσεις, να κάνεις έρωτα, να στηριχτείς και να στηρίξεις. Υπάρχουν αξίες που ξεχάσαμε. Ήρθε η ώρα να μάθουμε το όνομα του γείτονα, να τον καλέσουμε για έναν καφέ. Ήρθε η ώρα να δούμε πιο καθαρά τι είχαμε, τι χάσαμε, ίσως λίγα ευρώ, ίσως μια στάλα εγωισμού, ε, και τι έγινε; Ήρθε η ώρα να αποτινάξουμε από μέσα μας τη νοοτροπία του "γαμώ και δέρνω", να δούμε που πραγματικά πατάμε, που αληθινά στεκόμαστε και τι είναι αυτό που μπορεί να δώσει χαρά και ώθηση στη ζωή μας.

Δεν είμαι ειδικός στα οικονομικά. Δεν ξέρω τι θα γίνει αύριο. Γεωπολιτικά αξίζουμε πολλά για να μας αφήσουν στην τύχη μας. Μα κι αν μας αφήσουν, η τύχη είναι στα χέρια μας, μέσα μας, σε μας τους ίδιους. Θα τα ξαναχτίσουμε όλα, για άλλη μια φορά. Δεν είμαστε καμιά και γαμώ τις ράτσες, το "αρχαίο πνεύμα αθάνατο" το ξεφτιλίσαμε, το πήραμε και το εκφυλίσαμε μέσα από ρουσφέτια και "σταρχιδισμό". Ούτε είναι ώρα να ανακαλύψουμε το "ποιος φταίει", οι δεξιοί, οι κομουνιστές, οι συνδικαλιστές, οι πολιτικοί, οι ταρίφες, οι νταλικέριδες, οι πολυεθνικές. Εμείς είμαστε όλοι αυτοί. Εμείς μπορούμε να δώσουμε στην κοινωνία την ώθηση που χρειάζεται. Εμείς μπορούμε να αρχίσουμε την ανάπτυξη ξανά, μειώνοντας τις ανάγκες μας σε "κέρδος", βοηθώντας την κοινωνία, ο καθένας από το δικό του μετερίζι. Εμείς μπορούμε να ανορθώσουμε την ψυχολογία των γύρω μας, ο ένας του άλλου, να οδηγήσουμε τον τόπο μπροστά με το κεφάλι ψηλά. Και πιστέψτε με, σε έναν τόπο που τον λούζει ο ήλιος κι η θάλασσα απ' όλες τις μεριές, κάτι τέτοιο είναι πολύ εύκολο.

Αν κάτι είναι που φοβάμαι μόνο, είναι η αντίδραση του "συστήματος". Μια αντίδραση που στην προσπάθεια να συντηρηθεί μπορεί να μας οδηγήσει μέχρι και σε πόλεμο, να μας χειραγωγήσει με το φόβο της απώλειας της ίδιας της ζωής. Όμως και πάλι, είμαστε η γενιά που γράφει ιστορία κάθε μέρα που περνάει, η γενιά της "μεταπολήστευσης" έχει γίνει παρελθόν. Ότι κι αν συμβεί στο χέρι μας είναι το "τέλος" να οδηγήσει στη συντέλεια του κόσμου όπως τον γνωρίζαμε, την μετάβαση σε ένα νέο σύστημα αξιών και ηθικής, οικονομίας και ευημερίας.

Θα με πείτε ονειροπόλο και ονειροβάτη. Κι έτσι αν είναι ακόμα, θα σας θυμίσω ότι η ζωή ταυτίζεται με τα όνειρα, όνειρα κι ελπίδα που φτάνουν και πέρα από το θάνατο. Αν συνειδητοποιήσουμε ότι όλοι έχουμε κοινή τύχη σε αυτόν τον πλανήτη, αν γίνουμε λίγο περισσότερο ουμανιστές και δούμε ότι τα νούμερα είναι το "κακό" και τα γράμματα, οι λέξεις ο "Θεός" μας, τότε ο παράδεισος δεν θα απέχει μακριά.

Και τότε, μια μικρή λέξη, ένα "σ' αγαπώ ρε φίλε" θα είναι αρκετό να σου φτιάξει τη μέρα.

Όσο για το ποιος θα μας κυβερνήσει, αυτό δεν το φοβάμαι. Γιατί αλλάζοντας νοοτροπία μέσα μας, είναι μονόδρομος να αλλάξουμε τα πρόσωπα και το σύστημα που μας οδήγησε στο χάος και που πλέον άρχισε να κλυδωνίζεται.

Χρεοκοπία της οικονομίας δεν σημαίνει τίποτα. Είναι απλά άλλο ένα εκβιαστικό ψέμα του συστήματος για να εντείνει το φόβο μέσα μας και να μας χειραγωγήσει. Η επόμενη μέρα θα έχει ξανά ήλιο, θάλασσα κι αμέτρητες ψυχές διψασμένες για δικαιοσύνη κι ελευθερία.

Έλεγε κάποιος ότι ευτυχία δεν είναι το πόσα έχεις, αλλά το πόσο απολαμβάνεις αυτά που έχεις.

Κι ίσως τελικά το μυστικό, η απελευθέρωση εντός μας, να κρύβεται σ' αυτό.

Η μόνη πορεία της χώρας είναι η ΕΕ. Έτσι λένε. Και έτσι θα γίνεται όσο θα αποτελεί συμφέρον της ΕΕ να είναι έτσι. Η ιστορία διδάσκει και δεν πρέπει ποτέ να την υποτιμούμε ποτέ....

Crowded, Lonely Nights...

2011-09-12T00:19:00.000+03:00

"Όλο εκείνο το σκηνικό με κάνει να αισθάνομαι μια παράλογη μοναξιά. Λες και μου λείπουν οι φίλοι. Λες και μου λείπει μια αληθινή αγκαλιά..."

"Αν δεν ήμασταν φίλοι σε προηγούμενη ζωή, μάλλον πρέπει να προλάβουμε σε αυτή..."

"Λες;"

Απόψε είχε πανσέληνο στον ουρανό και στη θάλασσα...

Άραγε σε πόσους ανθρώπους λείπει μια πραγματική αγκαλιά;

"Μάλλον σεληνιάστηκα φίλε απόψε.

Στην υγειά σου..."

Δυο γουλιές ελευθερίας, έπειτα σιωπή. Νιώθω όμορφα...

Ξαναδιάβασα το τελευταίο mail.

"Θέλω να είσαι καλά και να μη νιώθεις μοναξιά."

Θα το θυμάμαι...

Music: Sagi Rei / Free

Simplify

2011-09-09T16:17:00.000+03:00

Αν θέλεις να πεις σε κάποιον ότι δεν θέλεις να τον χάσεις, απλά πες:

"Δεν θέλω να σε χάσω απ' τη ζωή μου".

Αν θέλεις να πεις σε κάποιον ότι τον αγαπάς, απλά πες:

"Ξέρεις κάτι, σε αγαπάω πολύ".

Αν θέλεις να πεις σε κάποιον ότι έχεις ανάγκη την αγκαλιά του, απλά πες:

"Πάρε με μια σφιχτή αγκαλιά".

Αν θέλεις να πεις σε κάποιον ότι σε πλήγωσε, απλά πες:

"Οι λέξεις σου με πλήγωσαν".

Αν θέλεις να πεις σε κάποιον ότι αποζητάς τον έρωτά του, απλά πες:

"Θέλω να κάνουμε έρωτα απόψε".

.....

Αν θέλεις να ζήσεις την ουσία, χωρίς τεχνάσματα και περιττούς λαβύρινθους στο δρόμο σου, μίλα απλά, μην κρύψεις τίποτα.

Έτσι αποκαλύπτεται η Ζωή.

Κι είναι μικρός ο δρόμος για να της επιτρέψεις να μείνει κρυμμένη...

Φίλε, μη σταματήσεις να με εμπνέεις.

Music: That's me trying / William Shetner

"Ότι θέλει η Λόλα" - Summer Edition / Last Session

2011-09-08T23:19:00.000+03:00

Just "click" and listen

The summer inside never ends

Restarting October @ Innersound Radio

Το δεύτερο Tatoo

2011-09-06T20:14:00.000+03:00

- Μ' αγαπάς;

- ...

- Έπαψες πια να μ' αγαπάς;

- ...

- Έπαψες πια να μ' αγαπάς;

- ...

- 'Επαψες πια να μ' αγαπ...

- Κόφτο!

- Έπαψες πια να μ' αγαπάς;

- Χαλάρωσε. Άκου λίγη μουσική.

(Ρουφηξιά Stuyvensant. Βαθιά. Δευτερόλεπτα σιωπής. Άδειασμα του καπνού προς το ταβάνι).

- Μ' αγαπάς;

- Σκάσε πια , φρικάρω.

- Ένα "ναι" ή ένα "όχι" θα ήταν αρκετό.

- Καλά, έχεις φάει κόλλημα.

- Τόσο δύσκολο είναι;

- Με κουράζεις, δεν το καταλαβαίνεις;

- ...

- Τώρα γιατί βούρκωσες;

(Ρουφηξιά Stuyvensant. Ελαφρό τρέμουλο στα χείλη. Δευτερόλεπτα σιωπής. Βλέμμα γυρισμένο στο δρόμο. Άδειασμα καπνού πάνω στο τζάμι).

- Γιατί δεν μιλάς τώρα; Τι έπαθες;

- ...

- Έλα, κούλαρε, αφού το ξέρεις ότι σ' αγαπάω.

- ...

- Θα με κοιτάξεις τώρα; Γιατί το κάνεις αυτό;

- ...

- Εντάξει! Ήθελες και καφέ. Αν το ήξερα ότι θα σπαστώ δεν θα ερχόμουν! Άει στο διάολο πια, δεν με σκέφτεσαι ποτέ, δεν σε νοιάζει ποτέ τι νιώθω, όλο να κλαις ξέρεις και να αναρωτιέσαι για μας! Σε ρώτησα εγώ ποτέ αν μ' αγαπάς; Αφού στο δείχνω κάθε μέρα! Τι άλλο θέλεις πια να κάνω;

(Νευρικό στρίψιμο τσιγάρου. Πεσμένος καπνός στο τραπέζι. Νευρικό σάλιωμα, στραβό κόλλημα. Αμήχανο άναμμα, βίαιη πρώτη ρουφηξιά, λοξή καύτρα. Βίαιο άδειασμα καπνού πλάγια, προς το πάτωμα. Βλέμμα πίσω, έρευνα χώρου, έλεγχος, "ποιος μας βλέπει". Βλέμμα ξανά στο τραπέζι. Στη φωτογραφία. Δεν ήταν πριν εκεί. Τώρα είναι.).

- Που τη βρήκες αυτή;

- ...

- Ρωτάω, που τη βρήκες αυτή τη φωτογραφία;

- ...

- Σταμάτα να κλαις και λέγε. Που βρήκες αυτή τη φωτογραφία!

- Αυτό έχεις να πεις;

- Είναι πολύ παλ...

- Δεν είναι παλιά... Την κοιτάω σαν χαζή από το πρωί, δεν ήθελα να πιστέψω! Νόμιζα ότι είναι παλιά, μα είσαι ψεύτης! Κοίτα ρε μαλάκα, κοίτα το tatoo στο πλευρό σου, πέρυσι το έκανες μαλάκα, πέρυσι, για το δεύτερο παιδί μας...

- ...

- Ήθελες να γαμήσεις, μα κρύβεσαι, σαν το ποντίκι! Όλα ψέμματα... Όλα... Όλα όσα μου έχεις πει... Όλα παλιομαλάκα... Δεν είχες καν τ' αρχίδια να ξεκαθαρίσεις τη θέση σου...

- Τι να σου έλεγα! Ότι η σχέση μας είχε παγώσει; Ότι δεν έβρισκα πια αυτά που ήθελα; Τι θα καταλάβαινες;

(Νευρικό σβήσιμο στριφτού τσιγάρου στο τασάκι. Ένα κομμάτι καύτρας καπνίζει ακόμα. Στάλες ιδρώτα στο ένα πρόσωπο, υγρά μάγουλα στο άλλο. Τελευταία ρουφηξιά Stuyvensant. Σβήσιμο στο τασάκι. Καλό σβήσιμο, σβήνει και την καύτρα που κάπνιζε).

- Δεν σε θέλω άλλο στη ζωή μου. Μου έλεγες ψέμματα...

- Άκουσέ με...

- Δεν θέλω πια να σε ακούσω...

- Μα τι λες τώρα; Εντάξει! Έκανα μια μαλακία! Ήταν μια φάση, είχα μεθύσει, έκανα μια μαλακία! Κι εσύ μπορείς να κάνεις αύριο! Αξίζει μια μαλακία να διαλύσουμε μια ζωή;

- Θέλω να φύγεις.

- Μα δεν ακούς τι σου λέω; Δεν καταλαβαίνεις ότι στο βάθος υπάρχει αγάπη μεταξύ μας κι αυτό ήταν μόνο μια στιγμή σεξ, μια ηλίθια στιγμή που παρασύρθηκα;

- Θέλω να φύγεις. Κι αν δεν φύγεις θα πάρω τα παιδιά και θα φύγω εγώ.

- Μα θα γκρεμίσεις μια ζωή; Τα παιδιά; Δεν τα σκέφτεσαι; Χάθηκε όλη σου η αγάπη για μένα;

(Απότομο κάρφωμα στα μάτια. Αμηχανία. Σταγόνες ιδρώτα. Στεγνά μάγουλα. Βλέμμα βλοσυρό, παγωμένο. Φωνή σταθερή. Φώτα χαμηλωμένα, κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο, ένας προβολέας πάνω του).

- Δεν θα χωρίσουμε επειδή δεν υπάρχει αγάπη. Φεύγω επειδή ποτέ δεν με θεώρησες Φίλη σου σε αυτή τη σχέση. Φεύγω γιατί αγαπάς μόνο τον εαυτό σου. Φεύγω επειδή σε νοιάζει μόνο να νιώθεις εσύ καλά. Φεύγω γιατί μου έχεις πει άπειρα ψέμματα. Φεύγω γιατί είσαι ανώριμος και δεν ξέρεις να αγαπήσεις. Φεύγω γιατί πάντα σκεφτόσουν με το πουλί σου. Φεύγω γιατί άξιζα λίγο σεβασμό. Κι ένας άντρας με αρχίδια ρε μαλάκα, ξέρει να είναι ντόμπρος και να σέβεται. Άντρας ρε αρχίδι είναι αυτός που όταν του δώσεις συναίσθημα το θεωρεί πολύτιμο, πιο πολύτιμο κι απ' τη ζωή του, και δεν το προδίδει στα μουλωχτά!

....

Γύρισαν σπίτι αμίλητοι.

Κοιμήθηκαν χωριστά, εκείνη στο κρεβάτι, εκείνος στον καναπέ.

Θαρρείς περίμενε την αυγή να τον λυτρώσει.

Για πρώτη φορά στη ζωή του φοβήθηκε ότι θα χάσει κάτι πολύτιμο.

Τέλειωσε τα χαρτάκια, τον καπνό.

Φοβήθηκε...

....

- Ξέρω ποιος της έστειλε τη φωτό.

- Ποιος ρε φίλε;

- Η καριόλα η κολλητή της. Μόνο αυτή το ήξερε, κοιμόταν στο σπίτι καμιά φορά.

- Τώρα τι κάνετε;

- Τίποτα, είμαστε λίγο ψυχρά, αλλά οκ, cool.

- Δεν θα προχωρήσει σε διαζύγιο;

- Τι να προχωρήσει ρε μαλάκα... Αφού είναι θύμα! Τι νομίζεις θα κάνει μόνη της με δυο παιδιά;

- Κι εσύ;

- Ε εντάξει, θα μαζευτώ λίγο, να ξεχαστεί. Της είπα ότι είναι μαλακία όλο αυτό, μια φάση χωρίς νόημα.

- Πιστεύεις θα σε συγχωρέσει ρε; Εδώ μπαίνουν θέματα εμπιστοσύνης...

- Έλα ρε μαλάκα κι εσύ, για τη γυναίκα μου μιλάμε!

- Έχει ανάγκη να είστε Φίλοι, να την αγαπάς, να την κάνεις να νιώθει ποθητή, να της κάνεις έρωτα. Ρε μαλάκα, αξίζει να τη σέβεσαι. Κι αν δεν την θέλεις, είναι πιο τίμιο να το ξεκαθαρίσεις εσύ, σταράτα. Ούτε οι πρώτοι θα είστε ούτε οι τελευταίοι που χάσατε κάτι από τη σχέση σας στο δρόμο...

- Ωχού, βαλτός είσαι τώρα; Εντάξει, θα δω τι θα κάνω. Χέσε με.

- Πόσους φίλους έχεις ρε μαλάκα;

- Δύο.

- Κοίτα, μη σε αφήσουν κι αυτοί καμιά μέρα.

- Έβαλα κι εσένα μέσα στους δύο.

- Κι εγώ με έβαλα σ' αυτό που σου είπα.

....

Χώρισαν από το καφέ, αγκαλιάστηκαν, "μην είσαι μαλάκας" ήταν η τελευταία κουβέντα του.

....

Πήρε τηλέφωνο σπίτι του.

- Έχω meeting, θα αργήσω λίγο. Θέλεις να φέρω κάτι;

- Γάλα για τα παιδιά.

- Οκ, αν προλάβω.

....

Χτύπησε το κουδούνι της.

- Εγώ είμαι. Άνοιξε. Θέλω τόσο να σε δω...

....

Music: Imany / You will never know

September Blue

2011-09-04T23:28:00.003+03:00

Είχα καιρό να ζηλέψω κείμενο. Και το έπαθα διαβάζοντας την ανάρτηση ενός νέου φίλου. Ήταν ημερολογιακό τέλος καλοκαιριού, ξέρεις, η εποχή που είσαι απόλυτα χαλαρός και φιλοσοφημένος, όταν διαβάζοντας σε μια μόνο στιγμή ένιωσα ότι το όριο δεν βρίσκεται στο διάστημα, μα εδώ, στη Γη.

Το όριο είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Είναι οι αλήθειες που δεν μοιράστηκαν. Είναι οι φόβοι που δεν κυνήγησες μακριά. Είναι ο εγωισμός που έσβησε τον έρωτα, την αγάπη. Είναι η ματαιοδοξία που γκρέμισε την αγκαλιά, απομεινάρι πέτρινο πια, δίχως ζωή και θέρμη.

Αλλάζει ο άνθρωπος, δεν λέω. Μα αν στην απλότητα βρίσκεται ο πυρήνας της ζωής, η ίδια η ψυχή, τότε αλήθεια αναρωτιέμαι ρε φίλε αν ζήσαμε ποτέ απλά ή πάντα επιδιώκαμε τα πολύπλοκα. Άπειρα λόγια πεσμένα στο χώμα, φύλλα φθινοπωρινά, σ' ένα Σεπτέμβρη που χάραξε νέους δρόμους στη λογική μου.

Μια βασική παράμετρο δεν θα διαγράψω ποτέ απ' τη ζωή μου, όσο κι αν αλλάξω: την αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας. Σε όλα. Ήταν και είναι το απόλυτο κριτήριο στην επιλογή φίλων, συντρόφων, εραστών. Ήταν ο οδηγός σε συζητήσεις που άγγιξαν την αυγή, σε συναντήσεις που τις σκέπασαν τ' αστέρια. Ήταν το μέτρο στο πιοτό και στο τσιγάρο μας, ήταν η άβυσσος στα θέλω και σ' όλα όσα δοκίμασα...

...Και που δεν έμαθε ποτέ κανείς.

Μα βλέπεις, όλοι δεν αντέχουν το ίδιο. Κάποιοι πρόσκαιρα ελεύθεροι λογίζονται, ίσα να δοκιμάσουν τι σημαίνει ζωή, κι έπειτα χάνονται στους δρόμους που επέλεξαν, με σιγουριά ότι η ελευθερία μπορεί να κυλήσει σε μονοπάτια σημαδεμένα.

Χάσαμε κάτι στην πορεία μας, μα που ξέρεις, ίσως να είναι εκεί, στην επόμενη στροφή που θα ξανασυναντηθούμε.

Γι' αυτό σου λέω, ζήλεψα εκείνο το κείμενο του Δημήτρη, ίσως επειδή ένιωσα το σκίρτημα, μύρισα την απόλυτη ελευθερία εδώ στη Γη, κι ένιωσα ότι τυφλωμένος περπατούσα αναζητώντας τη στο διάστημα, πεισμένος ότι δεν μπορώ πια στο χρόνο που κυλά να την προλάβω.

Ή μήπως μπορώ;

Κοίτα να δεις που ο Σεπτέμβρης άναψε ξανά φωτιές...

Music: Marianne Faithful / Flamming September

New Mood

2011-09-01T00:46:00.002+03:00

Κι έτσι τέλειωσε ο Αύγουστος. Κάποιοι ήδη ακούνε το άσμα των Green Day - "Wake me up when September ends". Είναι αυτοί που σου λένε "πέρασα τέλεια" και κατευθείαν από τη θάλασσα βουτάνε στο άγχος του "κρίση", "δουλειά", "επιβίωση" κι άλλων παρόμοιων ρεαλιστικών (ή σουρεαλιστικών;) εννοιών, που όμως κομμάτια είναι στο παζλ της ζωής, μικρά κομμάτια, στη θέση που εμείς τα τοποθετούμε, ανάμεσα σε μυριάδες άλλα κομμάτια "παρέας", "αγάπης", "βόλτας", "έρωτα", "γέλιου", "συζητήσεων", "αγκαλιάς", "συντρόφου", "μουσικής", "τέχνης", "ονείρων", "ελπίδας", "δημιουργίας", "ταξιδιών", "ιδανικών", "τσίπουρου", "ρακόμελου", "μεζέδων" και διάθεσης σφυρηλατημένης από το μυαλό μας μονάχα.

Θα ήθελα να γράψω πολλά απόψε μα είναι αργά, είμαι κουρασμένος. Περισσότερο έκανα αυτή την ανάρτηση για να μοιραστώ μαζί σας το παλιό τραγούδι που ακούγεται. Ένα κομμάτι που είχε συνδεθεί μέσα μου με την έλευση του Σεπτέμβρη και το τέλος των διακοπών, από το σχολείο ακόμα. Ήταν το σημείο που ξανασυναντούσα τους παλιούς φίλους, μαυρισμένους, με μάτια να λάμπουν, ανθρώπους που ποτέ δεν είχαμε κάτι να κρύψουμε μεταξύ μας σε μια άτυπη, αφελή ίσως έννοια της ελευθερίας, στο βωμό της εξερεύνησης, της ανακάλυψης του κόσμου.

Το φετινό Φθινόπωρο θα με βρει ερωτευμένο, διψασμένο για θετικές κουβέντες, ανάμεσα σε νέους ανθρώπους που γνώρισα και ελάχιστους παλιούς που κράτησα, με μόνο κριτήριο το "νιώθω ελεύθερος" που εκπέμπουν. Πράγμα δύσκολο αλήθεια, πολλοί που συνάντησα στο ταξίδι της ζωής ψέλλισαν λόγια "λύτρωσης", υποσχέθηκαν να πετάξουν δίχως σύνορα στο αύριο, μα έπειτα φοβήθηκαν, χώθηκαν στο καβούκι τους, δεσμευμένοι χειρότερα σε υποκατάστατα που ονόμασαν "ελευθερία", τρομαγμένοι από την ολοκληρωτική, απέραντη αγάπη, μουρμουρίζοντας ασυναρτησίες, δικαιολογίες βλακώδεις για την "τέλεια ζωή τους", που σε ράγες κυλάει, μπρος, πίσω, μπρος, πίσω, που τους πάει όπου θέλει, μπρος, πίσω, μονότονα, δίχως να μπορούν να αντιδράσουν, δίχως να καταλαβαίνουν ότι βρίσκονται ακόμα στο σημείο που ξεκίνησαν...

Κι έτσι, ατενίζοντας νέα λαμπερά μάτια που με κάνουν να γελάω και να νιώθω όμορφα σήμερα, ελπίζοντας στο ιδανικό αύριο, σε ιδανικούς ανθρώπους και ζωή, κρατώ ένα καλό κομμάτι καλοκαίρι στην ψυχή μου, θες φυλαχτό, θες ανάμνηση, θες προτροπή, να ανατρέχω όταν επίπλαστα άγχη θα κάνουν τον καρνάβαλο τριγύρω, να θυμάμαι αυτή τη γλυκόπιοτη αίσθηση της θάλασσας, της ανεμελιάς, της επικοινωνίας, της ελευθερίας δίχως όρια.

Κρατώ ένα κομμάτι καλοκαίρι μέσα μου κι εύχομαι με όσους συναντηθώ στην αλλαγή των εποχών, να μπορέσω να τους δώσω ένα μέρος του, να το αγγίξουν, να θυμηθούν, να βγάλουν αυτόν τον αναστεναγμό αναπόλησης, ξαλαφρώματος, που αποφορτίζει την ψυχή.

Βλέπεις, ο χρόνος κυλάει κι επαναλαμβάνει αέναα, κυκλικά τις εποχές, το κορμί μας όμως κινείται σε ευθεία τροχιά προς το θάνατο.

Και ξέρεις, δεν μπορώ άλλο να μένω κολλημένος, θέλω να μοιραστώ όσα περισσότερα μπορώ πριν το τέλος.

Κι όπου μου βγει.

Music: Poor Man's Moody Blues/ Barclay james Harvest

SAND-DAY

2011-08-06T21:32:00.002+03:00

Είναι κι αυτά που κολλάνε πάνω σου σαν τη βρεγμένη άμμο, απ΄ το χειμώνα ακόμα.

Ξέρεις τώρα, μην τα ξαναλέω.

Άνθρωποι, εσύ, ο άλλος, λόγια, τυχάρπαστα, αληθινά, αισθήματα, μπλα μπλα, μπλα μπλα, έρωτες, μπλα μπλα, δουλειές, απουσίες, συμπεριφορές, μπλα μπλα, μαλάκες που αγνόησες, "ηθικές" πουτάνες που εμπιστεύτηκες, καλοί φίλοι, φίλες, "ανήθικοι" αγαπημένοι... Συνάδελφοι... "Γνωστοί"... "Περαστικοί"...

Μπλα μπλα...

Βρεγμένη άμμος, κολλημένη...

...

Ναι, ναι, τώρα που το ξανασκέφτομαι, είναι αυτή η βρεγμένη άμμος πάνω σου το δειλινό, που κολλημένη μένει, στο καλοκαίρι που ακούραστα σε συγκινεί, στη θάλασσα σιμά, με τα παράθυρα του παραλόγου κλειστά, τη λογική να "διακοπεύει".

Κι εσύ ανάμεσα, στο απόλυτο κενό, μάτια κλειστά, αυτιά μπουκωμένα ήχους παράταιρους, τους ήχους των λίγων ημερών, ταξιδιάρικους, μακρινούς, πιο αθώους από φωνές φάλτσες ή λέξεις που κρύβουν μουσική, πιο τίμιους από νοήματα κι αισθήματα που χρώμα αλλάζουν ασύδοτα.

Εκεί, απλά αφήνεσαι στο χρόνο να σε γεράσει όπως αυτός θέλει, με το δικό του ρυθμό, με την αρμύρα, με τη φωτιά, με τον αγέρα.

...

Είναι κι αυτή η βρεγμένη άμμος πάνω σου, που ακόμα μένει σαν κοκκινίζει ο τόπος.

Κι είναι περίεργο αλήθεια, φτάνουν δυο χούφτες θάλασσα να καθαρίσουν το κορμί σου.

Φτάνει μονάχα ένα κύμα της να σε ξεπλύνει.

Music: Madelleine Peyroux / Threw it All Away

6

2011-08-05T20:55:00.000+03:00

Μνήμη

Μια αγκαλιά

Σκέψη

Αγάπη

Δεν φαντάζεσαι...

Song: Hallelujah / Leonard Cohen

2 steps 2 end

2011-08-03T21:27:00.000+03:00

Κι όταν ο "έρωτας" περάσει και το "γαμήσι" που γέμιζε την ανασφάλεια του "νιώθω" σου ρουτίνα μοιάσει,

κι όταν τα "λόγια" ξεθυμάνουν κι όσα "σε θέλω στη ζωή μου" που άκουγες, κι όσα "δεν θα σ' αφήσω να φύγεις" που ψιθυρίστηκαν, ξεθωριασμένα κι ανούσια θα σου φανούν,

κι όταν μια μέρα ξύπνιος θα βρεθείς και καταλάβεις πόσο η μοναξιά σε κύκλωσε, πόσο αδύναμος στάθηκες, πόσο σε χειραγώγησε εσένα τον "ελεύθερο", το εφήμερο, το πρόσκαιρο, το δίχως βάθος και αξία, το δίχως αύριο "κάλπικο πάθος" εκείνης της κόκκινης νύχτας,

εσένα, τον "ελεύθερο", που για χατήρι ηδονής ανθρώπους πλήγωσες, τη λογική θυσιάζοντας σε όσα σου υπαγόρευε το δήθεν "σ' αγαπώ",

κι όταν αντικρύσεις την αλήθεια αναγνωρίζοντας με μασημένες δικαιολογίες ότι θολωμένος έσφαζες τη λογική, το "αιώνιο" που άνθρωπο και φίλο και άντρα σε χρίζει,

τότε θα εύχεσαι να είναι εκεί κοντά, να στέκονται με άδικη υπομονή, οι φίλοι.

Τότε θα εύχεσαι να μην αδίκησες εκείνους.

Τότε θα εύχεσαι να μην είναι πια πολύ αργά...

Music: At swim Two Birds / Things we'll never Do

Summer Nights

2011-07-27T23:37:00.000+03:00

Είμαι Διακοπές.

Έχω αδειάσει. Σκέψεις, προβλήματα, μαλακίες που συσσωρεύουν στη ζωή σου οι άνθρωποι, έχουν απλά χαθεί.

Το καλοκαίρι είναι μια γομολάστιχα. Σβήνει όσα δεν με καλύπτουν πια. Σβήνει πληγές, ανθρώπους, ότι δεν αξίζει, ότι δεν γεμίζει πραγματικά τη ζωή μου, ότι με πρόδωσε εγωιστικά κι αδικαιολόγητα...

Και μένει μεγάλος χώρος μέσα μου, κατακλύζεται από νέες ιδέες, δημιουργικές, αλλοπρόσαλλες, ιδέες που ο κομπλεξικός δεν θα καταλάβει αλλά ο ελεύθερα σκεπτόμενος θα χειροκροτήσει. Κι ότι κρατάω τελικά είναι η αξία των όμορφων λέξεων, τα πιο ειλικρινή αισθήματα, οι πιο αγνές αγκαλιές, ο πιο αληθινός, ακομπλεξάριστος, αμοιβαίος έρωτας...

Γράφω ακούγοντας το βουητό της θάλασσας. Τα κύματα σκάνε ανάκατα με νότες ενός πιάνου, από το κοντινό εστιατόριο. Γέλια φέρνει η αύρα στα αυτιά μου από την παραλία, χάνονται έπειτα στης θάλασσας τη δύναμη και στη γουλιά την τελευταία του ποτού, σ' αυτή τη νύχτα που ανασαίνω ήρεμα, ήρεμα, ναι, ήρεμα, όπως είχα ξεχάσει να ανασαίνω, σκεπτόμενος το άδικο που στοίβαξε ο χειμώνας μέσα μου και πόσο χαζός, μα πόσο χαζός ήμουν να το αποδέχομαι, να το συντηρώ, αυτό το άδικο που με πλήγωνε κι όσους καβάλα πάνω του να πάρουν μόνο αποζητούσαν, χωρίς να δίνουν σπιθαμή απ' τη ζωή τους για μένα...

Τελευταία γουλιά ποτού, οι νύχτες μου, οι μέρες μου βάφτηκαν μ' όλες τις αποχρώσεις του γαλάζιου, του πράσινου, του καφέ, μύρισε αρμύρα το δέρμα μου, πήρε φωτιά η λογική μου, κι ακόμα περισσότερο, μπόρεσα να κοιτάξω καθαρά την αξία του χρόνου, του εαυτού μου, όσων αγαπάω.

Οι επόμενες μέρες θα κυλήσουν παρόμοια. Τόσο, που φοβάμαι ότι γυρίζοντας πίσω κάποτε, δεν θα με αναγνωρίζουν οι φίλοι, μα δεν θα τους αναγνωρίζω πια ούτε κι εγώ.

Πάμε μια βόλτα στη θάλασσα απόψε. Κι έπειτα το "καληνύχτα" που θα πούμε, ας είναι ένα οριστικό "αντίο" σε ότι, σε όποιους, δεν μας γεμίζουν πια.

Γιατί όλα, μα όλα, σβήνονται, όλα, μα όλα, αρχίζουν ξανά, μέσα στο καλοκαίρι.

Music: Melody Gardot / Goodnight

Βόλτα

2011-07-19T22:53:00.001+03:00

Θυμάμαι παίζαμε κρυφτό ανάμεσα σε σεντόνια μπουγάδας στην ταράτσα, σαν διαφήμισης απορρυπαντικού παιδιά, μικρά παιδιά ευτυχισμένα στη λιακάδα, μ' ένα μήλο στο χέρι, με λίγο καρπούζι, μ' ένα φιλί, με μια αγκαλιά στο στρώμα έξω στην αυλή, με ιστορίες για τ' αστέρια που απέραντα απλώνονταν στο στερέωμα, σαν τη φαντασία μας, λίγο πριν μας πάρει ο ύπνος ξέγνοιαστους, μ' έναν αναστεναγμό ευτυχίας την ώρα που βυθιζόμασταν σε όνειρα με αρκουδάκια, παπάκια, παιχνίδια και ζαχαρωτά...

Κι έπειτα χάσαμε το μέτρημα των αστεριών, του χρόνου. Ή μάλλον, παίξαμε κυνηγητό μαζί του, ποιος θα προφτάσει να τερματίσει νικητής. Άνιση μάχη, βλέπεις μας έκρυψαν ότι το χρόνο τίποτα δεν τον νικάει.

Και μεγαλώσαμε. Και περάσαμε πολλά. Κι ένα βράδυ, ήταν καλοκαίρι θυμάμαι, σε μια παρέα ανέμελη, έμαθα απρόσμενα ότι το χρόνο τον νικάει η "στιγμή". Μια στιγμή μονάχα μπορεί να τον χαρακώσει, ν΄αλλάξει τη ζωή, το χαρακτήρα, τη σκέψη, τον τρόπο που αγαπάμε, που ερωτευόμαστε, που πορευόμαστε. Μια στιγμή αγκαλιάς, φιλιού, χαμόγελου, μια στιγμή δημιουργίας, μουσικής, χρωμάτων, μια στιγμή αυταπάρνησης, θυσίας, μια στιγμή αληθινής επικοινωνίας, κατανόησης, μια μικρή στιγμή παρέας ξέγνοιαστης στην άκρη της θάλασσας, μια στιγμή με ένα φίλο αληθινό -το πιο δύσκολο απ' όλα, μια μικρή στιγμή μοναχικού τσιγάρου, μια ειλικρινής ματιά που καρφώνεται στην ψυχή, μια αστεία κουβέντα -παρηγοριά στον πόνο.

Έτσι είναι. Το χρόνο που καταδυναστεύει αμείλικτα το σύμπαν, κατατροπώνουν οι ίδιες του οι στιγμές, όπως τον άνθρωπο χειραγωγεί το συναίσθημα εντός του. Αυτό το μικρό αλλά βαθύ συναίσθημα που παλεύεις να εκφράσεις, να γιγαντώσεις στην ανταπόκριση του άλλου, ή να το πνίξεις πονώντας στην απόρριψη.

Καλοκαίριασε, κι άοπλος νιώθω. Μα δε με νοιάζει. Έχω τον τρόπο μου να ζω, τις μυστικές στιγμές μου. Ξέρω να τις φυλάω, να τις μοιράζομαι, να δίνομαι, να προσπερνάω, ν' ακούω παροτρύνσεις, "ζήσε! ζήσε! ζήσε!", να "ζήσω", να"ζήσω", απ' όσους μ' αγαπάνε αληθινά πολύ, απ' όσους δεν τους νοιάζει ο δρόμος μου, απ' όσους δεν θέλησαν ποτέ να με γνωρίσουν.

Μα όλα αυτά δεν έχουν σημασία απόψε.

Είπαμε, είναι καλοκαίρι. Κι οι ανάγκες μας χωράνε σ' ένα παγωτό, σ' ένα πείραγμα, σε μια βόλτα.

Μια βόλτα θα σκότωνε το χρόνο ετούτη τη βραδιά.

Πάμε μια βόλτα! Για ένα ποτό. Για μια αγκαλιά. Για δυο κουβέντες. Για μια στάλα κρυφού έρωτα, δικού μας μόνο. Για το χαμόγελό σου...

Κι αν το ξημέρωμα μας βρει ακόμα εκεί έξω, μη φοβηθείς.

Θά 'ναι ακόμα μια φορά που κέρδισες την ίδια τη ζωή με τη ζωή σου.

Music: Craig Armstrong / Let's go out tonight

Α, όπως Αλήθεια.

2011-07-13T23:52:00.000+03:00

Η φίλη μου η Α. έγραψε κάπου στο δίκτυο μερικές λέξεις. Ένα μήνυμα άμεσο, σοφό, διαχρονικό, που η αλήθειά του λειτούργησε σαν παράθυρο στο κεφάλι μου.

Δεν φοβήθηκα να το ανοίξω. Να μπει καθαρός αέρας.

Η φίλη μου η Α. άφησε κάπου ένα μήνυμα χαριστική βολή σε έναν Ιούνη που με ταλαιπώρησε.

"...ένα έχω να σου πω!! Wake up and look around you!! Όπως λέει ένα γνωστό κι αγαπημένο από τα παλιά άσμα!! Σταμάτα να τυραννάς τον εαυτό σου έτσι, είναι ψυχοφθόρο και μαζοχισμός... Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν πολύ όμορφα πράγματα στη ζωή σου που απλώς αυτή τη στιγμή εξαιτίας της επονομαζόμενης προδοσίας τα προσπερνάς".

Ήταν ζεστό τ' απόγευμα. Οδήγησα μέχρι την παραλία. Περπάτησα για ώρα, μέχρι το τέλος του μονοπατιού.

Φτάνοντας στην κόγχη του βράχου, είχα ξεπεράσει για άλλη μια φορά τον εαυτό μου.

Άλλη μια φορά...

Ξανά...

Και ξανά...

Thanks...

Music: Mick Flannery / Wish you Well

For sUmmer

2011-07-12T14:47:00.000+03:00

Κι έπειτα, εκεί που το κύμα έγλυφε τα πόδια, εκεί που πρώτη φορά όρισα την ελευθερία, σώριασα το κορμί, έμπηξα τα γόνατα στην άμμο.

Έκλαψα μ' αναφιλητά, απελευθέρωσα κρύσταλλα αρμυρά στο πέλαγος, κομμάτια που με βάραιναν πολύτιμα, νεκρά.

Κι εκείνο θέριεψε, μ' αγκάλιασε, "ελευθερία" μούγκρισε όπως ούρλιαζα "ζωή".

Και η ψυχή ξαλάφρωσε, θεραπευμένη.

Δεν ξαναμίλησα ποτέ για αγάπη.

Ήξερα... Ένιωθα...

Music: Aggelos Spyrou / Dancing Alone

Το Τέλος που με Μάγεψε

2011-07-03T22:53:00.001+03:00

Υπήρξε μια στιγμή ζωής στον πρόσφατο χρόνο, που νόμιζα ότι χάνω τον κόσμο κάτω από τα πόδια. Και δεν βρέθηκε κανείς το χέρι μου να σφίξει...

Μετά κατάλαβα ότι ο κόσμος στηριζόταν πάνω μου, όχι εγώ σ' αυτόν.

Αποτραβήχτηκα τότε στο μικρό σπίτι στο δάσος, κοντά στη λίμνη με τα ξωτικά, λίγα λεπτά δρόμο απ' τη σπηλιά με τα πολύχρωμα παραμύθια, εκεί που έμενε η καλή Νεράιδα, η Μάγισσα της Βελανιδιάς, ο καλός ο Λύκος και ο Δράκος με την Ασημένια Σέλα.

Κάθησα στην κουνιστή πολυθρόνα καθώς νύχτωνε, ήρεμος, ευτυχισμένος, ερωτευμένος με όλα όσα είχα μπροστά να συναντήσω.

Άναψα το σιδερένιο φανάρι που απ' την ξύλινη σκεπή κρεμόταν, να φέγγει για μένα, για όποιον γούσταρε το κατώφλι να διαβεί, θες απ' ανάγκη, θες από στοργή, θες από έρωτα, θες από κάτι πιο βαθύ -το πιο δύσκολο απ' όλα.

Απόλυτη σιγή, μπορούσες ν' ακούσεις όνειρα να έρχονται πατώντας απαλά στα φύλλα. Έτσι μου άρεσε να τα φαντάζομαι, να φτάνουν σαν άνεμος απρόσμενα, να με τυλίγουν, να με δροσίζουν, κι όλη η πλάση ευγενικά να υποκλίνεται με λίκνισμα ελαφρύ, με θρόισμα απόκοσμο, στο πέρασμά τους.

Κι ήταν τα όνειρα μάτια ανθρώπων, και λέξεις, και χαμόγελα, και αγκαλιές, και ελευθερία, και συναισθήματα αγνά, αναλλοίωτα.

Κι όταν το άλμπουμ άνοιξα ξανά, παλιές φωτογραφίες να χαζέψω, θέλεις η νύχτα, θέλεις τα μάτια μου, θέλεις ο χρόνος που ξετρυπώνει την αλήθεια, κατάλαβα ότι πρόσωπα δύσκολα πια μπορούσα να διακρίνω. Μόνο εκείνο το γλυκόπικρο συναίσθημα μουτζούρωνε σε μια γωνιά σελίδες, το "σ' έχω ανάγκη" απ' τα χείλη φίλων ειπωμένο που μ' έφερνε κοντά τους, το "ερωτεύτηκα" που τους έδιωχνε μακριά.

Κατάλαβα πως η ζωή που πέρασε ξεθώριασε.

Κι αυτό μου έφτιαξε τη διάθεση ακόμα πιο πολύ.

Ήταν σαν θαύμα, θαρρείς τα χρώματα άρχισαν πάλι να ζωντανεύουν.

Ο ήλιος χαμογελούσε την ώρα που το φανάρι έσβησα της στέγης, μα το δικό μου ελεύθερο χαμόγελο ήταν ακόμα πιο πλατύ.

Υ.Γ. Διαλέγω να το σκάσω. Διαλέγω να ζω στο παράλληλο σύμπαν, να γίνω κάτοικός του μόνιμος, το σύμπαν με τη μουσική, τον έρωτα, την τέχνη... Θα χαρώ να βρεθούμε εκεί.

Music: Tom Baxter / Miracle

i-Scream

2011-06-30T15:08:00.002+03:00

Λοιπόν.

Επειδή τον τελευταίο καιρό έχω εκτεθεί σε πολλές συζητήσεις και έχω υποβάλλει τον εαυτό μου σε μεγάλο προβληματισμό σχετικά με διάφορες συναισθηματικές καταστάσεις που προκύπτουν στη ζωή απορρέοντας κυρίως από τις διαπροσωπικές σχέσεις οι οποίες δημιουργούνται, συντηρούνται ή καταστρέφονται, επηρεάζοντας την καθημερινή διάθεση των εμπλεκομένων σ' αυτές, οδηγώντας σε διάφορες συμπεριφορές που εμπεριέχουν από αφόρητο πόνο στην απουσία, την απόρριψη ή την αδιαφορία μέχρι αναβλύζουσα υπέρμετρη ευτυχία στην αποδοχή, το διαμοιρασμό, την έκφραση της αγάπης και την εκδήλωση στοιχειώδους αλλά ουσιαστικού ενδιαφέροντος του ενός για τον άλλον, εκφραζόμενο απλά με δυο-τρεις απλές, όμως τόσο ουσιαστικές ειλικρινείς λέξεις, του τύπου: "είσαι καλά;" ή "μου λείπεις",

(μισό, ανάσα... οκ)

θα ήθελα να δηλώσω ότι για μένα ο όρος "φίλος" ιεραρχείται σε θέση παραπάνω από τον έρωτα, έξω από τη συμβατική λογική, ταυτισμένος με την ελευθερία, εμποτισμένος με τη ζωή αυτή καθαυτή.

Γιατί αγαπητοί μου, σεξ μπορείς να κάνεις με πολλούς ανθρώπους, πουτσομεζεδάκια και τσιμπομουνάκηδες θα βρεις παντού, με ή χωρίς συναίσθημα, με ή χωρίς προφυλακτικό, με ή χωρίς γάμο, με ή χωρίς φαντασία και λογική, ικανοποιώντας σωματικά ή ψυχικά το έμφυτο αναπαραγωγικό σου ένστικτο και τις ποικίλες ανάγκες (βίτσια) που γεννά, υποτυπωδώς ή ουσιαστικώς...

Και ίσως να νιώθεις όμορφα ερωτευμένος σε μια σχέση, να χάνεσαι μέσα της για ένα διάστημα, δίχως η λογική να παίζει ρόλο, απολαμβάνοντας το πιο όμορφο ένστικτο που έχει ο άνθρωπος. Ένα ένστικτο όμως που πάντα, μα πάντα, ξεθωριάζει και στο τέλος χάνεται για το πρόσωπο που ποθούσες, για να ξαναγεννηθεί πρόσκαιρα για κάποιο άλλο κ.ο.κ. (ειδικά αν έχεις βγει... ερωτύλος).

Δεν χάνεται όμως αυτό το συναίσθημα ανάμεσα σε φίλους. Φίλους, που με την ουσιαστική έννοια του όρου, στη ζωή αποκτάς ελάχιστους, ίσως έναν-δύο μόνο. Και είναι πραγματικά αξιοπερίεργο πώς όλα τα στοιχεία που συνθέτουν το "θέλω" και το "νιώθω" ενός ανθρώπου, μπορούν να συμπεριληφθούν σε μια τέτοιου είδους σχέση, στην οποία αβίαστα και αμοιβαία βγαίνει το "νοιάζομαι", το "αγαπώ", το "γελάμε", το "κλαίμε", το "αγκαλιαζόμαστε", το "στηρίζουμε", το "τρελαινόμαστε", το "δημιουργούμε", το "καταλαβαινόμαστε", το "μοιραζόμαστε" τα πάντα, κι αυτά και όσα ο μέσος νους δεν βάζει...

Τονίζω εδώ το "αμοιβαία" για όσους διαβάζουν πεταχτά.

Κι επειδή έχω ζήσει όμορφα όλα αυτά τα χρόνια έχοντας καλύψει τις βασικές μου ανάγκες, κι όσες ανάγκες δημιουργούνται στο παρόν προσπαθώ από επιλογή ή από συνήθεια να τις καλύπτω με τον τρόπο μου, (μην είστε κουτσομπόληδες),

αν κάποτε με βοηθήσει η ζωή, ο χωροχρόνος κι ο εαυτός μου να πετύχω στο δρόμο μου έναν τέτοιο φίλο, ίσως τελικά να νιώσω απόλυτα ευτυχισμένος.

Είχα γράψει κάποτε ότι ερωτεύομαι τους φίλους μου. Δεν ξέρω αν αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί παράνοια ή διαστροφή. Ξέρω όμως ότι περικλείει την απόλυτη αποδοχή για τον άλλον, για αυτό που νιώθει, αυτό που κάνει, αυτό που πορεύεται. Και χαίρομαι όταν πνίγομαι σ' αυτό το συναίσθημα, με πόνο ή με χαρά, ξανά και ξανά, γιατί έτσι συνειδητοποιώ ότι ακόμα είμαι ζωντανός κι έχω πολλά να δώσω.

Και να ζήσω.

Πάω να φάω τώρα Ice Cream.

Υ.Γ. Δεν έγραψα κάτι για το μνημόνιο ή τα μέτρα, θα βρείτε σε όλα τα υπόλοιπα blogs και tweets αναφορές για το θέμα. Ίσως είναι καιρός, φτωχαίνοντας αργά και βασανιστικά, μέχρι να έρθει η ανάπτυξη στον τόπο, να επενδύσουμε σε ανθρώπους δίπλα μας, σε αισθήματα και σε ιδέες. Αυτά θα μας μείνουν και θα μας οδηγήσουν όταν η κρίση σε λίγα χρόνια περάσει.

Music: Alexander / Truth

B-Tray

2011-06-14T15:12:00.003+03:00

Μερικές φορές, ο μόνος λόγος για να ζήσεις είναι να υπάρχει κάτι που θα μπορούσες ακόμα και να πεθάνεις γι' αυτό.

Ένας έρωτας.

Ένα παιδί.

Ένας φίλος.

Όλα τα παραπάνω...

Music: Boys Racing/ Anne Clark

Ανάποδα

2011-06-13T00:17:00.000+03:00

Συνέθεσα στο πιάνο ένα μικρό τραγούδι. Ένα σκοπό που στο μυαλό μου είχε καρφωθεί καιρό, τότε που πρώτη φορά σε άκουσα να μουρμουρίζεις πόθους.

Έπειτα ξάπλωσα στη νύχτα μου, σιγοσφυρίζοντας τις νότες. Μάτια ορθάνοιχτα, ύπνος πουθενά. Σκάρωσα στίχους, λέξεις μικρές, τη μουσική να ντύσω, να σου μιλήσει.

Σκάλισα λέξεις όμορφες, μια ήταν "έρωτας", μια άλλη ήταν "αγκαλιά", μιαν άλλη που θυμάμαι πρόχειρα ήταν "θέλω". Έπειτα, στο ρεφρέν, όλα μπερδεύονταν γλυκά, κορμιά και όνειρα, κορύφωση και πτώση, ανθρώπων μοίρα, πόθοι και οργασμοί σαν τύμπανα που δυναμώνουν στο φινάλε.

Κάποτε σε ρώτησα απρόσμενα θυμάμαι αν ο έρωτας κάνει διακρίσεις, κι απάντησες "δεν βγαίνει κάτι μέσα μου, απάντηση δεν έχω, ίσως μια μέρα, ίσως..."

Ο χρόνος κύλησε και έξυσε το φόβο. Μαθαίνει όποιος περπατάει στο σκοτάδι με ανοιχτά τα μάτια. Βλέπει καλύτερα τι απομένει όταν η ύλη κρύβεται και την ψυχή του συναντά.

Και την αλήθεια.

...

Μη φοβηθείς, είναι μονάχα ένα μικρό τραγούδι, κανείς δεν θα το προσέξει... Τις λέξεις που του κάρφωσα στις φλέβες μονάχα εσύ μπορείς ν' αναγνωρίσεις, να νιώσεις, να σκεφτείς, να εκπληρώσεις, να ζήσεις.

Μιλούν για εκείνη την τελειότητα στο σεξ, στις σχέσεις, στη φιλία, στο "νοιάζομαι", στο "αγαπώ", στο "νιώθω", στο "ονειρεύομαι".

Στο "ζω".

Στο "Ζω".

Στο "ΖΩ..."

Μικρό τραγούδι, με όμορφο σκοπό, δεν παίρνει ώρα, μονάχα δυο χαμόγελων κι ενός βλέμματος χρόνο.

Τόσο χρόνο χρειάζομαι ανάποδα τον κόσμο να γυρίσω και τη ζωή, όχι σαν τέχνης κέλευσμα, μα σαν ανάγκη.

Μα τώρα που το σκέφτομαι, φόβος φυτρώνει μια σταλιά, τα λόγια σου.

"Δεν έχει νόημα, είναι πια αργά να τον ακούσω..."

Η κολοκυθιά τέλειωσε.

Music: Lhasa del sela / Small Song

Εκείνο το Βράδυ

2011-06-11T19:29:00.000+03:00

Κορμιά τριγύρω, ήχοι πετούσαν μουσικής, ποτό κρυστάλλινο αποστείρωνε τα σωθικά μου, "φίλοι", "γνωστοί" ολόγυρα, κουβέντες σκόρπιες, όλοι χαρούμενοι γελούσαν, μα εμένα σκότωνε αργά η μοναξιά.

Στην τελευταία γουλιά κατάλαβα πως τούτη η μάχη εντός μου άδικη ήταν. Είναι στημένο βλέπεις το παιχνίδι όταν η λογική την ψυχή αντιπαλεύει.

Από τη σύγκρουση αυτή τοίχοι γκρεμίζονται απόρθητοι και κάστρα, που νόμιζες στο χρόνο στέρεα ότι θα μένουν.

Τότε, εκτός ελέγχου το συναίσθημα ξεχύνεται, ελευθερώνεται ορμητικό, ασυγκράτητο, πνίγοντας πρώτα εσένα.

Κι ο μόνος τρόπος να επιβιώσεις είναι μ' αλήθεια να μιλήσεις, με λέξεις απλές, τις πιο απλές που υπάρχουν.

"Είμαι ερωτευμένος".

...

Ήταν αργά, και η στιγμή που αποζητούσα στριμώχτηκε ανάμεσα στον κόσμο. Κι όλος ο χείμαρρος του πάθους γύρισε κατά πάνω μου τη νύχτα εκείνη, που δύναμη δεν βρήκα να σταθώ μπροστά σου.

Καμιά αλήθεια πλέον δεν αρκεί να με παρηγορήσει...

Στη σκέψη στοίχειωσες. Και σε μικρές, πολύ μικρές στιγμές, σε μια σου λέξη κρεμασμένες, γεμάτες αιωνιότητα.

Και στην ελπίδα...

Όλα είναι έρωτας τελικά...

Music: How Insensitive / Iggy Pop

Δυο Φίλες

2011-06-09T16:25:00.002+03:00

Η Άννα κι η Μάρω ήταν φίλες.

Κολλητές. Σχεδόν από την τελευταία τάξη του σχολείου μέχρι σήμερα, στα τριαντατόσα τους χρόνια, παρέμεναν πιστές στο Σαββατιάτικο ραντεβού τους, στη γωνιακή καφετέρια, που είχε αλλάξει τρεις φορές όνομα όλα αυτά τα χρόνια.

Και μιλούσαν. Μιλούσαν για όλα. Για τα πιο δύσκολα, για τα πιο εύκολα, για τα πιο όμορφα. Η φιλία τους είχε σφυρηλατηθεί στο χρόνο, είχαν ζήσει ότι μπορεί ένας άνθρωπος να φανταστεί, είχαν ταξιδέψει μαζί, είχαν θρηνήσει, είχαν δακρύσει από ευτυχία, είχαν ακόμα κάνει έρωτα ένα φεγγάρι, παλιά.

Και ονειρεύονταν. Και μιλούσαν για τα πάντα...

-Πήγες σπίτι του;
-Πήγα...
-Και;
-Τι να σου λέω...
-Τι;
-Είναι αλλού. Δεν με θέλει.
-Του έκανες κουβέντα;
-Ναι.
-Και;
-Του είπα ότι δεν είμαι σίγουρη αν υπάρχει μόνο μια σκέτη, απλή φιλία ανάμεσά μας ή κάτι παραπάνω.
-Και;
-Μου είπε ότι σημασία έχει να νιώθεις καλά.
-Μαλακία αυτό. Και;
-Του είπα ότι δεν είμαι σίγουρη πια αν τον βλέπω μόνο φιλικά.
-Και;
-Ε, και, και... Σου είπα ρε, είναι αλλού.
-Του την έπεσες;
-Τι να του την πέσω ρε Μάρω, αφού σου είπα...
-Μαλακίες κάνεις...

Ο έρωτας ήταν βασικό συστατικό της ζωής τους. Η Άννα χωρισμένη, η Μάρω παντρεμένη, με ένα παιδί, αλλά κατανοούσε την ελευθερία στον έρωτα καλύτερα από τον καθένα. Κι ας αγαπούσε, ας ήταν πιστή στην οικογένειά της, ένιωθε εντελώς ελεύθερα απέναντι σε μια μικρή, εφήμερη περιπέτεια. Η Άννα από την άλλη, ήταν πιο εγκεφαλικός τύπος. Δεν πίστευε στις αιώνιες σχέσεις, μα δεν θα πήγαινε και για μια ξεπέτα.

-Με περίμενε στην πόρτα με ένα άσπρο T-shirt και μια βερμούδα, ξέρεις, από αυτές με το μαλακό ύφασμα που αφήνει να διαγράφεται ο ...εσωτερικός του κόσμος.

Η Μάρω γέλασε.

-Και μετά;
-Τι μετά; Έριχνα κλεφτές ματιές κάθε λίγο. Δεν ξέρω αν με κοιτούσε με τον ίδιο τρόπο...
-Α καλά. Δεν κάνεις για τίποτα.
-Μετά βγήκα για τσιγάρο στη βεράντα, ήρθε μαζί. Ήθελα να τον αγκαλιάσω, να τον φιλήσω με γλώσσα, να χαϊδέψω το στήθος του, να χουφτώσω ανάμεσα στα σκέλια και να τον σφίξω πάνω μου, να νιώσω τη σκληράδα.
-Άννα, έχεις λυσσάξει, θα μας καυλώσεις ρε πρωί πρωί;

Η Άννα γέλασε.

-Μετά φάγαμε, γελάσαμε, μου είπε τα δικά του.
-Κι εσύ τον άκουγες.
-Ναι.
-Μπράβο! Τι να σου πω τώρα...
-Τι να έκανα, μου μιλούσε για άλλη κατάσταση, είναι αλλού σου λέω! Τι να του έλεγα, "παράτα ότι γαμάς, κι έλα με μένα;"
-Ναι!
-Ε, καλά... Φεύγοντας τον αγκάλιασα, τον φίλησα. Του είπα "είσαι μαλάκας, αλλά σ' αγαπάω". Δεν κατάλαβε γιατί του το είπα.
-Ναι ρε, βρίσε τον κι από πάνω.
-Αυτό μου ήρθε.
-Και μετά;
-Τίποτα, έφυγα.
-Ωραία. Με τη συνείδηση ήσυχη.
-Τι ήσυχη ρε Μάρω, με δουλεύεις; Το πρωί ξύπνησα μες στην καύλα με τη σκέψη του. Έχω φτάσει στο σημείο να χαϊδεύομαι με φαντασίωση να του παίρνω πίπα και να χύνει πάνω μου. Χτες έχυσα μουγκρίζοντας, θα νόμιζαν οι διπλανοί ότι τον είχα εκεί, πάνω μου, να γαμιόμαστε...
-Άννα, έχεις πρόβλημα.
-Μάρω, είμαι ερωτευμένη;
-Άννα, υποφέρεις έτσι.
-Δεν ξέρω, αλήθεια, δεν ξέρω πως να φερθώ πια.
-Δύο λύσεις υπάρχουν. Ή τον κερδίζεις, ή τον ξεπερνάς.
-Τον αγαπάω πολύ για να μπω σφήνα στη ζωή του, θέλω να κάνει αυτό που νιώθει.
-Και σένα; Πόσο αγαπάς εσένα, που υποφέρεις;

Έμειναν για λίγο βουβές. Ήπιαν λίγο από τον καφέ τους.

-Θα έρθεις το βράδυ;
-Ναι.
-Θα είναι ωραία, θα έρθουν κι ο Πέτρος με τη Σοφία, κι η Σύνθια. Τη θυμάσαι τη Σύνθια;
-Ναι...
-Θα φέρει και τον Αντώνη, είναι καινούργιος στην παρέα, που ξέρεις, μπορεί με μια άλλη γνωριμία να ξεκολλήσεις.
-Ναι...
-Θα περάσουμε ωραία, θα κάνουμε και μπάρμπεκιου να φάμε... Και μπύρες!
-Ναι...

....

Το βράδυ του έστειλε ένα μήνυμα στο κινητό.

"Ελπίζω να είσαι καλά".

Δεν της απάντησε. Κοιμήθηκε με μια αγωνία ανάμικτη με πόθο και πόνο να τρώει το στήθος της.

Το πρωί κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Έφτιαξε τα μαλλιά της.

"Δεν αξίζεις αυτό μωρό μου" μουρμούρισε στο είδωλό της.

Πήρε τηλέφωνο τη Μάρω.

-Τι ώρα είπες να βρεθούμε;
-Νομίζω κατά τις 7 είναι καλά, μέχρι να μαζευτούμε.
-Μάρω, σ' αγαπάω.
-Ξέρεις τι σημαίνει αυτό;
-Απλά να νοιάζεσαι...

Πηγαίνοντας το απόγευμα προς το σπίτι της Μάρως, γκάζωσε στην Αττική οδό.

Για μια στιγμή ένιωσε ότι πέταξε πίσω της στην άσφαλτο όσα συναισθήματά της δεν έβρισκαν ανταπόκριση.

Υ.Γ. Στην παρέα υπήρχε και η Ευγενία, που δούλευε κομμώτρια στο "Κομμώσεις Μπάμπης, αντρικό-γυναικείο-παιδικό", αλλά επειδή ήταν βούρλο και γενικά τον έπαιρνε εύκολα, δεν την ανέφερα.

Music: Lhasa del Sela / Love came here

4u

2011-06-08T01:43:00.000+03:00

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από αυτόν της "απουσίας", όσων μέσα σου ριζώνουν, τη λογική προδίδοντας.

Κι αν υπάρχει, ίσως να είναι αυτός που στο στήθος φυλακίστηκε απόψε, θέριεψε με τη νύχτα, με τη σιωπή της...

Να κοιμηθώ... Να κοιμηθώ λιγάκι... Μήπως αλλάξουν όλα το πρωί...

Κι εκείνο το παγκάκι, που καθισμένοι, βουβοί, σχεδόν αθάνατοι, αφουγκραζόμασταν στοιχειά, λόγια μιας άλλης Γης που έψησαν το κορμί, χαμόγελα χαρίζοντας στην ηρεμία τής πιο βαθιάς ανθρώπινης επαφής, μοναχικά άδειο στέκεται, μ' αρμύρα ιδρωμένο, θάλασσα ν' ατενίζει...

Όνειρο ήταν;

Να κοιμηθώ... Να κοιμηθώ λιγάκι... Μήπως ξανά ονειρευτώ...

"χάσαμε το "αγαπώ" στο δρόμο, και δεν μας πήγε πουθενά".

Music: Brad Sucks / You're not going anywhere

To "Πάρτυ"

2011-06-07T21:03:00.002+03:00

Την Πέμπτη 9/6, γύρω στις 21:30, σας περιμένουμε στο TIKI Athens (Φαλήρου 15, Αθήνα).

Οι VINYL SUICIDE πρώτα θα τραγουδήσουν live, και αμέσως μετά DJ set από τους FoFoQUEIRAS, σε ένα πάρτυ που θα κρατήσει μέχρι αργά.

Θα πιούμε, θα γνωριστούμε, θα χορέψουμε.

Χορηγός ο Innersound Radio.

Τα λέμε εκεί.

Τελικώς...

2011-05-29T23:40:00.000+03:00

...δεν είπα "σ' ονειρεύομαι", άφησα να μιλάει για ώρα πολύ.

-Είσαι ερωτευμένος;
-Είμαι.
-Σιγά μην είσαι!
-Είμαι.
-Με ποιαν;
-Δεν σου λέω.

Έπειτα νύχτωσε για τα καλά, ανάψαμε τη λάμπα στη βεράντα.

Μίλησε κι άλλο, για την ομορφιά της "ακροβασίας", την ισορροπία, την πτώση, ψεγάδι δεν υπάρχει στο "αισθάνομαι" που φτερουγίζει βαθιά στο στήθος, μήτε σωστό ή λάθος στον έρωτα. Μιλούσε και σκεφτόμουν "τη γαμάς τώρα την ισορροπία ή δεν τη γαμάς;"

Έπειτα με συμβούλεψε, "να κάνεις αυτό", "να βρεις εκείνο", γιατρικά δοκιμασμένα, έμπειρα, συνοδευμένα με λέξεις "ξέρω", "το ένιωσα", "γιατρεύει"...

Ήξερα τα γιατρικά. Μα δεν μίλησα, για άλλη μια φορά. Τι άλλο έμενε να πω; Να πει ότι το παίζω έξυπνος; Άλλωστε τα είχα εξηγήσει "όλα" για μένα σε όσους για ώρες είχαν μιλήσει μαζί μου τα τελευταία χρόνια, μα δεν είχαν καταλάβει το πιο βαθύ, το πιο δύσκολο, το πιο καταστροφικό μα συναρπαστικό συνάμα: Το άδειο μισό στο στήθος μου που στοίχειωνε την κάθε κουβέντα μου, αυτό που απορρίφθηκε πολλές φορές κι άλλες τόσες ξαναγεννήθηκε.

Γιατί εκεί κρύβεται η ευτυχία, στο "γεμάτο" στήθος.

Στρίψαμε τσιγάρο. Αποφεύγαμε τα μάτια.

-Θέλω να κοιμηθώ μόνος...
-Τελείως μόνος;
-Ποτέ δεν είσαι τελείως μόνος...

Μεσολάβησαν μερικά λεπτά που μαδούσα μια φανταστική μαργαρίτα στο κεφάλι μου, γεμίζοντας λευκά πέταλα τα σωθικά μου.

-Θέλω να φύγω.
-Που θα πας;
-Θα εξαφανιστώ για λίγο.
-Μόνος;
-Ποτέ δεν είσαι τελείως μόνος...

Κι όλα άλλαξαν έξαφνα.
Κι η πάλη να "εκφράσω", "να νιώσω", "να παραδοθώ", μετατράπηκε σε πάλη "να ξεπεράσω".

Τελικά, "όλοι" ήξεραν τα πάντα για μένα.

Εκτός από μένα...

Κι έτσι, μια νύχτα που είχε θόρυβο στην πλατεία, έφυγα.

Music: Julie London/ You go to my head

Πόρτα

2011-05-22T17:30:00.000+03:00

Νομίζεις ότι τα "ξέρεις" όλα, ότι "καταλαβαίνεις" βαθιά τα κείμενα, τα λόγια, τα υπονοούμενα, τα αισθήματα, τα βλέμματα, τ' αγγίγματα, τις προτροπές, τα "θέλω", τα "νιώθω", τα "ελπίζω", τα όνειρα και τις ευχές, τους πόθους και τ' απωθημένα, τον άνθρωπο εκείνο που γνώρισες...

...Και κόλλησες...

Κι έτσι στα ξαφνικά, ένα απόγευμα, μια "πόρτα" που δεν είχες δει ανοίγει στον εγκέφαλο, κι ανακαλύπτεις πως όσα "νόμιζες", όσα καυχιόσουν φιλάρεσκα ότι "ήξερες" και "ένιωθες", ήταν όλα λάθος.

Εκτεθειμένος στην ψυχή σου, που την κορόιδευες με όσα η φαντασία έστησε παραμύθια, παλεύεις να μην αποκαλύψεις άλλο κομμάτι απ' την αλήθεια σου τώρα πια...

Όλα γκρεμίζονται, όλα αρχίζουν απ' την αρχή να χτίζονται σε νέα θεμέλια, καρφωμένα σε μια γλυκόπικρη αίσθηση που καταπίνει όσα δεν τόλμησες στα φανερά να ξεστομίσεις τη χρονιά που άρχισε και τέλειωσε με άνοιξη.

Σβήνεις ένα ένα, αργά, όσα συσσώρευσε μέσα σου ο χρόνος.

Κι εκείνη η συνάντηση που έσπρωξε απαλά την πόρτα αφήνοντάς σε μόνο να κοιτάς το διάδρομο της λογικής, έκανε το ταβάνι να χαμηλώσει ακόμα περισσότερο...

Music: Melody Gardot / Cry Wolf

Ταβάνι

2011-05-20T23:47:00.000+03:00

Περίεργο πράγμα το ταβάνι...

Από τη μια σε προστατεύει από τη βροχή.

Από την άλλη σ' εμποδίζει να δεις τον ουρανό και τ' αστέρια...

Νύχτωσε πάλι...

...

Εκτόξευση.

Music: Tom Waits/ If i had to go

Απόσπασμα

2011-05-09T16:41:00.000+03:00

"Ήθελα τόσο ν' ανοίξω την πόρτα, να σε τραβήξω στο δρόμο, έξω, στον ανοιξιάτικο ήλιο, στη ζωή, μα τόσο όμορφα είχες χτίσει το κάστρο σου, πέτρα πέτρα, ξύλο, σίδερο, μια τάφρο με νερό ολόγυρα, να μη μπορεί να σε πλησιάσει εύκολα φίλος ή εχθρός, να σκέφτεσαι διπλά να το σκάσεις απ' τη μεγάλη αμπαρωμένη πύλη.

Και ψέλλιζες λέξεις όμορφες, περιγραφικές συναισθημάτων και ιδανικών μεγαλύτερων από σένα, μυριάδες "αγαπώ" αμόλαγες σαν δίχτυα στους "μικρούς" ανθρώπους, μήπως ψαρέψεις μιαν αγκαλιά, ένα βλέμμα στοργής, τη σάρκα του έρωτα ίσως ακόμα.

Σε τύφλωνε το ακόρεστο της ψυχής σου...

Και τα κατάφερνες καλά καμιά φορά, κι όμορφη έδειχνες στο παραθύρι σου, όμως στο τέλος δεν κατάλαβες πως το ίδιο το "νιώθω" σου απωθούσε πικρά όσους σε λάτρεψαν...

Αυτό το "νιώθω", που είχε γίνει η φυλακή και η καταστροφή σου..."

Άγγελος Σπύρου

"Κάθε μέρα, μια ζωή"

Music: Between the bars/ Elliott Smith

Last Wish

2011-05-05T14:56:00.000+03:00

Άραγε αν ξαναγεννιόμουν, θα 'σουν εκεί;

Κι αν ήσουν,

ποιαν αλήθεια θα ντυνόσουν;

....

Έδινες κουτουλιές στο τζάμι,

δυνατές, να το ραγίσεις.

Όχι από ενοχή ή φόβο,

όχι,

μήτε από ζήλιας ξέσπασμα
ή θυμού εκτόνωση.

Έδινες κουτουλιές στο τζάμι,

το μέλλον να βιάσεις,

"κι αν σπάσει, τι έγινε;"

"Κι αν σπάσει, τι θα γίνει;"

Πίστεψες πως δεν νιώθεις πια,
ακόρεστη φυγή,

μα έβραζε στο στήθος εκείνο τ' ανεξερεύνητο συναίσθημα,
πρωτόγονο,

καυτό σαν πυρωμένο μέταλλο,

που δεν τολμάς να ακουμπήσεις.

"Άστο έτσι, ποτέ μην το σκαλίσεις".

....

Άλλη μια μέρα στα αζήτητα...

Άλλη μια νύχτα που το διάστημα χαμήλωσε,

σε σκέπασε, δυο λέξεις παραμύθι,

"εκτόξευση κυβερνήτη",

στο βουβό ασύρματο.

....

Μια αγκαλιά.

Να ξαναγεννιόμουν μέσα της...

....

Μάτωσες το μέτωπό σου.

Το τζάμι άθικτο ανάμεσα.

Λίγες σταγόνες κόκκινο μονάχα,

πλανήτες που αιωρούνται ανάμεσά μας...

Και μιαν ευχή*.

"Ποτέ ξανά"...

* με σταυρωμένα δάχτυλα

Music: Jacqui Naylor / Losing my religion

Νύχτες

2011-05-02T15:29:00.000+03:00

Την ώρα που νυχτώνει και τη λογική αντικαθιστά το όνειρο,

είναι όμορφο να ξέρεις ότι κάποιος, εκεί έξω, καμιά φορά σε σκέφτεται.

Νιώθω τυχερός για όσα έδωσα και όσα πήρα,

για όσα ένιωσα στη ζωή,

για όσα νιώθω σήμερα.

Κι αν ο πόνος είναι αδυναμία,

δεν πειράζει,

στο θάνατο θα συναντηθούμε με τους "δυνατούς".

Κι αν ο έρωτας είναι κουσούρι,

εντάξει,

ας είναι αυτό το ψεγάδι μου.

Είναι όμορφο να ξέρεις ότι υπάρχει μια αβίαστη αγκαλιά να σε τυλίξει,

αν απλά το θελήσεις.

"Για δες! 

Οι νύχτες παίζουν μουσική..."

Music: Lucky (Jazz Version)/ Jason Mraz & Colbie Caillat

Ανάγκες

2011-05-02T00:56:00.001+03:00

Όλοι έχουν ανάγκες.
Διαφορετικές.
Αταίριαστες.

Όλοι έχουν όνειρα.
Συνήθως ταυτισμένα με τις ανάγκες τους.
Πάντα διαφορετικά, πιο περίπλοκα, απ' αυτά που έχουν κατακτήσει στη ζωή τους.

Οι ανάγκες και τα όνειρα κάνουν τους ανθρώπους να συναντιούνται, να ερωτεύονται, να αγαπιούνται.
Κάνουν τους ανθρώπους να απομακρύνονται.
Να χωρίζουν.

Τα ένστικτα είναι η κινητήρια δύναμη, μα οι "ανάγκες" είναι ο δρόμος.

Απομακρύνουν τους ανθρώπους οι "προτεραιότητες" όταν δεν εκφράζουν την αλήθεια,
ή όταν την εκφράζουν "διαστρεβλωμένα",
στο βωμό μιας εύθραυστης "ισορροπίας" που αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει.

Οι "προτεραιότητες" και οι "κανόνες" δηλητηριάζουν τον εγκέφαλο.

"Δευτέρα βγαίνω με φίλους, Τρίτη βλέπω τηλεόραση, Τετάρτη χαλαρώνω, Πέμπτη πάω συναυλίες, Παρασκευή την αφιερώνω στο γιο μου, Σάββατο στη γυναίκα μου, Κυριακή στον εαυτό μου...".

Ο αυθορμητισμός μου θα με έκανε να τρελαθώ σε μια τέτοια παραδοχή "κανόνων".

"Πότε είπαμε είναι η μέρα για τη γυναίκα μου, γιατί είχε ένα πρόβλημα και θέλει να το συζητήσουμε;"

"Γαμώτο, δεν μπορώ σήμερα να μου πεις το σοβαρό που θέλεις, είναι Τετάρτη, δεν είναι η μέρα των φίλων".

Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι η συχνή επαφή των ανθρώπων οδηγεί σε αδιέξοδα τη σχέση τους.

Εν αρχή είναι ο έρωτας που τυφλώνει και εξομαλύνει όλες τις ανασφάλειες,
τις ιδιοτροπίες,
τις συμπεριφορές.

Μετά ο έρωτας αρχίζει να ξεφλουδίζει.
Μπορεί να μείνει μια αγνή φιλία από κάτω;
Δεν ξέρω.
Μάλλον τίποτα δεν μένει.
'Ισως μια ηλεκτρονική επικοινωνία.
Αόριστη.

Φτάσαμε να μιλάμε με αγνώστους στο διαδίκτυο και να μας καταλαβαίνουν καλύτερα από τους γνωστούς μας...

Όταν οι άνθρωποι μοιραία κάποια στιγμή επιλέξουν το "εγώ" τους, οι σχέσεις αναφλέγονται.
Καίγονται.
Γίνονται στάχτη,
με καταλύτη το χρόνο που κοροϊδεύει,
από τι μία καταστρέφοντας,
από την άλλη θεραπεύοντας τα εγκαύματα της ψυχής.

Παίζει με την ψυχή. Σαν τον έρωτα.
Σαν την ερωμένη, τον εραστή.
Σαν το φίλο, τη φίλη...

Παγώνει την ψυχή.
Τη σφυρηλατεί καινούργια.
Τη διαλύει με μια κίνηση...

Όταν οι άνθρωποι αρχίσουν να κατανοούν μόνο τις δικές τους ανάγκες και όχι την ανάγκη του άλλου,
του φίλου,
του εραστή,
του ανθρώπου που ζει κοντά,
τότε η επικοινωνία γίνεται τυπικότητα,
ένα "χρόνια πολλά" ίσως, μια φορά το χρόνο.
Κι ότι χτίζεται σαν όνειρο απλά ξεθωριάζει.

Πόσες φορές το έχω νιώσει αυτό;
Λίγες.
Μα ποτέ δεν ήρθα κοντά με πολλούς ανθρώπους.
Κι όταν ήρθα, το μόνο που έκανα καλά, ήταν να αναδείξω τις ανάγκες τους.
Κι έφυγαν.
Γιατί ανακάλυψαν το "εγώ" τους μέσα από μένα.

Κι έμεινα μόνος, όχι πληγωμένος απαραίτητα, μα με σκισμένα όνειρα.
Με μεγαλύτερη απώλεια αυτή της "αγκαλιάς",
μα αν το σκεφτείς καλύτερα,
μιας αγκαλιάς που ποτέ πραγματικά δεν είχα.

Σήμερα δεν έγραψα για την "Άννα", για μπερδεμένα αισθήματα,
για απεγνωσμένα ή εκπληρωμένα όνειρα ενός ήρωα, μιας ηρωίδας.
Δεν έγραψα μαλακίες για ανεκπλήρωτους έρωτες ή γλυκανάλατες οικογενειακές ιστορίες.

Σήμερα δεν με ένοιαζε κανένας, παρά μόνο ο εαυτός μου.
Φοβήθηκα για μια στιγμή, ότι ανακάλυψα το "εγώ" μου.
Ότι σαν ανθρωπάκι θα κρυφτώ, θα φύγω.
Θα φοβηθώ να "με" αντιμετωπίσω.

Έπειτα όμως...

Έπειτα είδα ότι η καθαρή αλήθεια μπορεί να με εξιλεώσει.

Η παραδοχή ότι στη ζωή μου ερωτεύτηκα παράφορα, άντρες, γυναίκες,
η αναγνώριση του ότι πόνεσα για ανθρώπους όσο δεν πόνεσαν αυτοί για μένα,
η αποδοχή του πόσο έχω πληγωθεί και πόσο με φοβίζει αυτό καμιά φορά στο σήμερα...

Η παραδοχή ότι "ναι, έχω ανάγκη την αγκαλιά", κι αυτό δεν είναι αδυναμία παρά δύναμη, να πάρω, να ανταποδώσω, να νοιαστώ, να με νοιαστούν...

Η παραδοχή ότι είμαι ερωτευμένος, ότι αγαπάω, αυτή τη στιγμή που γράφω...

Μου έλεγε ένας φίλος τις προάλλες σε ένα παρακμιακό καφέ που καθόμασταν, ότι βαρέθηκε πια να κάνει πάντα αυτός πρώτος όλες τις κινήσεις με τους φίλους του, με τη γυναίκα του, με τους συναδέλφους του. Βέβαια, η έννοια "φίλος" χρήζει μεγάλης συζήτησης εδώ, αλλά έλεγε ότι με τους ανθρώπους που ήρθε κοντά, ήθελε να νοιώθει την αμοιβαιότητα σε πράξεις, σε συναισθήματα, σε ένα τηλέφωνο, σε μια βόλτα. Κι απομακρύνονταν άνθρωποι από κοντά του, με πρόσχημα τη "ζωή", τη "ρουτίνα", λες και είναι πιο σημαντική η ρουτίνα από έναν άνθρωπο...

Και καλά να χάσεις έναν -εν δυνάμει;- φίλο. Σκέψου όμως να χάνεις λίγο λίγο τον άνθρωπό σου...

Κακά τα ψέμματα, οι πράξεις μας χαρακτηρίζουν το ποιοι είμαστε, και όχι αυτό που νιώθουμε ή που νομίζουμε ότι νιώθουμε. Ένα "σ' αγαπώ" δεν σημαίνει τίποτα, ακόμα κι αν ειπωθεί, αν δεν έχω στο μυαλό μου μια "δικιά μας" στιγμή που ο κόσμος πέθανε ολόγυρα και μείναμε οι δυο μας μόνο ζωντανοί. Αγκαλιασμένοι.

Δεν έχει νόημα αν δεν μπορώ να φτιάξω ακόμα μια τέτοια στιγμή, στα ξαφνικά, στην επόμενη ώρα.

Βλέπεις κάθε μέρα γύρω σου ζευγάρια συμβιβασμένα, στο βωμό ενός παιδιού ή της κοινωνικής κατακραυγής, που συναντιούνται τυπικά, χαμογελάνε ψεύτικα, κάνουν έρωτα για την σαρκική ηδονή, μια "μαλακία" για δυο, και το βράδυ κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι, ο καθένας στη δική του άκρη, δίχως να υπάρχει καν ο ένας στα όνειρα του άλλου...

Κι όπως γράφω αυτές τις γραμμές, νιώθω ότι δεν είμαι έτσι, όχι, όχι, ούτε έγινα ποτέ έτσι, ούτε θα γίνω. Δεν είμαι ο τέλειος, δεν είμαι ο άμεμπτος ούτε ο ιδανικός σύζυγος και φίλος, δεν θα ισχυριζόμουν ποτέ κάτι τέτοιο, όμως οι επιλογές μου είναι συνειδητές, με γερό υπόβαθρο. Βάζω δύσκολα Χ διαγραφής σε ανθρώπους, μα όταν μπει είναι αμετάκλητο γιατί ακριβώς ανακαλύπτω ότι το υπόβαθρο είναι σαθρό,δίχως ουσία, ελπίδα, δίχως νόημα να συνεχίσεις το "χτίσιμο".

Πιστεύω ότι κατά βάθος τα πάντα υποκινούνται από την ανάγκη του ανθρώπου για "σεξ". Κι όσο κι αν μπορώ να το παίξω ψυχρός, σαν εραστής σε one night stand, σας λέω και πάλι ότι απαραίτητο συστατικό για να εκπληρώσεις το όνειρο για "τέλειο σεξ", είναι η ύπαρξη της "τέλειας αγκαλιάς".

Ίσως τελικά η ουσιαστική ανάγκη να παίρνει μορφή. Τη μορφή της ουσιαστικής αγκαλιάς, της επαφής με κάθε κύτταρο, με το μυαλό, με την ψυχή, με το όνειρο, με την απόγνωση, ακόμα και με το φόβο.

Αυτή η αγκαλιά είναι η ανάγκη μου.

Κι η ανάγκη γι' αυτό το κατεβατό ίσως τελικά απορρέει από ένα μικρούλη πόθο, ίσως πάλι από μια μικρούλα, τόση δα ανησυχία που ξεπηδάει μέσα μου αυτή την αφέγγαρη νύχτα.

Πολλές φορές νιώθω ότι αγαπάω δίχως ανταπόκριση.

Με άδεια "αγκαλιά".

Αυτό με φοβίζει...

Music: Duke Ellington and John Coltrane / In a sentimental mood

Strip Naked

2011-04-27T20:26:00.001+03:00

Συναντήθηκαν το απόγευμα.

Δεν μίλησαν.
Δεν φοβήθηκαν τη σιωπή.
Ούτε το βλέμμα.
Tο άγγιγμα...

Βρέθηκαν γυμνοί, κόκκινοι, να φιλιούνται πρωτόγονα, στερημένα, να μπαίνει μέσα της, στο σώμα, στην ψυχή της... 'Oλα χώρεσαν εκεί, στο μικρό δωμάτιο, πλημμύρισαν τη "στιγμή", ξεπήδησαν απ' τα κόκκινα όνειρα, ενώθηκαν, θέριεψαν τ' απωθημένο πάθος, το γιγάντωσαν, πριν καταρρεύσει με ορμή, με ηδονή, πάνω στο κόκκινο σεντόνι.

Έφτασαν σε οργασμό πολλές φορές, μουγκρίζοντας, αφρίζοντας, με κάθε κύτταρο του κορμιού να σπαρταράει.

Γυμνοί αποκοιμήθηκαν.

Δίχως αγκαλιά.

...

Το πρωί η Άννα έλαβε μήνυμα.

"Θέλω να είμαστε μαζί..."

Περπατούσε στην Άνοιξη, δίχως όνειρα, δίχως ελπίδα, δίχως απόγνωση.
Απελευθερωμένη από "κώδικες".
Όλα απλουστεύτηκαν.
Όλα ξεκαθάρισαν.

Κοντοστάθηκε.
Πληκτρολόγησε.

"Σεξ ήταν, όμορφο, τέλειο σεξ. Τίποτα παραπάνω..."

Πάτησε "αποστολή".

Χαμογέλασε.

Music: Surround me with your love/ 3-11 Porter

Little Notebook

2011-04-19T21:59:00.001+03:00

"Λένε, ο έρωτας πως είναι όμορφο συναίσθημα. 

Έτσι λένε. 

Εγώ πάλι λέω πως ο έρωτας διογκώνει τις απουσίες. Θεριεύει τη μοναξιά. Δεν παρηγορεί το κορμί, το λιώνει, το κατατρώει, το καίει... 

Λέω πως ο έρωτας θολώνει τις νύχτες, την αγωνία κάνει μαρτύριο.

 Ναι, το λέω απόψε, ο έρωτας με αποδιώχνει, με κάνει να θέλω να φύγω μακριά..."

Έκλεισε το σημειωματάριο.
Σουρούπωνε η Άνοιξη.
Πάπλωμα το τελευταίο ημίφως στο δωμάτιο.

Τράβηξε την κουρτίνα.
Το φεγγάρι κατρακυλούσε.
Τα σύρματα φυλάκιζαν τον ουρανό.
Ουτοπίες.

Κοίταξε το τηλέφωνο.
Άναψε τσιγάρο.
Ήξερε πως κι αυτό το όνειρο θα σβήσει,
βλέπεις,
ο χωροχρόνος είναι αμείλικτος,

οι "λάθος" στιγμές που συναντιέσαι

και νιώθεις
και δίνεσαι
καταδικάζουν το συναίσθημα
σε μια παρωδία καταστάσεων,
λέξεων,
νοημάτων,
με δραματικό τέλος.

"Ότι έλεγα, δεν αφορούσε εσένα..."

Περίεργο... Αρέσει στους ανθρώπους να μαζοχίζονται.
Ανίκητος εγωισμός...
Κόλλημα...

Της το έλεγε ο Δημήτρης καμιά φορά:
"Άννα, ξεκόλλα, δεν θα γίνει τίποτα μεταξύ σας".

Μα ο έρωτας δεν την άφηνε.
Ο φόβος.
Η σιωπή.
Το όνειρο.
Η φυγή.
Η ολοκλήρωση...

Ήξερε πως μια μέρα όλα θα άλλαζαν.
Ξαφνικά.
Μα ήταν νωρίς,
νωρίς απόψε,
να σταματήσει
να νιώθει...

Έπιασε ξανά το σημειωματάριο, το άνοιξε...

"Λένε ο έρωτας πως είναι η ζωή. Μα απόψε μέσα του αργοπεθαίνω..."

Music: Duke Ellington & John Coltrain / My Little Brown Boook

Dark Heart

2011-04-17T09:26:00.001+03:00

Τελευταίος πελάτης.
Τελευταία γουλιά.

- Πολλές σκέψεις απόψε, ε; είπε ο barman καθώς καθάριζε τα διπλανά τραπέζια.

- Θα κάνεις ένα τελευταίο τσιγάρο μαζί μου Αντρέα;
- Κάτσε, να κεράσω ένα μικρό Jack, να το απολαύσουμε.

Έκλεισε τη γυάλινη πόρτα, κλείδωσε μια φορά, έφερε δυο σφηνάκια και το μπουκάλι μαζί. Άναψαν τσιγάρο. Κοιτούσαν τα χαμηλωμένα φώτα στο ταβάνι, τα θόλωναν με καπνό. Η μουσική ακόμα έπαιζε.

- Δε μου πέφτει λόγος, αλλά κάτι έχεις απόψε, ε; είπε σε λίγο ο barman.

Για λίγα λεπτά δεν μίλησε. Ύστερα σήκωσε το κεφάλι, γύρισε το σφηνάκι στο λαιμό, το ακούμπησε στο τραπέζι. Ρούφηξε τσιγάρο, έβγαλε αναστεναγμό καπνού.

- Μάλλον περνάω φάση... μίλησε σιγά.

Ο Αντρέας έγειρε πιο κοντά, θαρρείς θα άκουγε την πιο όμορφη ιστορία του κόσμου.

- Έρωτας;
- Δύσκολα ρωτάς.
- Γκομενοδουλειά;

Σκέφτηκε λίγο.

- Τι είναι πάνω από τον έρωτα;
- Α, το πας μακριά εσύ! χαμογέλασε ο Αντρέας, έπιασε το μπουκάλι, σέρβιρε άλλο ένα μικρό Jack.

- Πως γεμίζει το κενό μέσα σου;
- Ξέρω γω... Με σεξ;
- Ναι με σεξ Αντρέα... Με σεξ...
- Σου λείπει το σεξ;
- Το τέλειο σεξ.
- Α, μη με μπερδεύεις! Το σεξ είναι σεξ, δεν θέλει συναίσθημα.

Γύρισε το κεφάλι, τον κοίταξε στα μάτια. Έπειτα απλώθηκε χαλαρά πίσω στο κάθισμα.

- Του έστειλα μήνυμα απόψε. Είχα ανάγκη να του μιλήσω.
- Και;

Χαμογέλασε πικρά. Σήκωσε τους ώμους. Ήπιε μονορούφι το σφηνάκι.

- Ξέρεις τι έχεις πάθει; άρχισε να μιλάει ο Αντρέας. Ερωτεύτηκες μάλλον έναν άνθρωπο που έχει μαύρη καρδιά. Ερωτεύτηκες έναν άνθρωπο που ονειρεύεται μα δεν έχει ανάγκη την αγάπη τελικά, δεν τον απελευθερώνει.

Τον άκουγε προσεκτικά.

- Κάποτε είχα ένα φίλο... συνέχισε ο Αντρέας. Δεν ξέρω αν ζήσαμε μαζί τον έρωτα, την αγάπη, πως το λες αυτό, ξέρω μόνο ότι όποτε το είχε ανάγκη χωνόταν στην αγκαλιά μου, κι εγώ το ίδιο σ' αυτόν. Δεν χρειαζόταν να του μιλήσω, με καταλάβαινε πριν το κάνω. Δεν ήταν ανάγκη να μου ζητήσει να πάω εκεί, ήμουν δίπλα του πριν καν το καταλάβει. Ίσως κάποιες φιλίες μεταξύ αντρών να είναι άλλου τύπου, ριζώνουν στην ανάγκη τους να φαίνονται σκληροί κι ελεύθεροι. Ξέρω ότι το συναίσθημα όποτε βρισκόμασταν ήταν σχεδόν ερωτικό. Ίσως τελικά, σ' αυτό που ρώτησες, εκεί να είναι η απάντηση. Αυτές οι σχέσεις να είναι πιο πάνω από τον έρωτα. Όμως, όσο πιο ψηλά είναι μια σχέση, τόσο πιο εύκολα κομματιάζεται σαν καταρρεύσει.
- Που είναι τώρα αυτός ο φίλος σου;
- Μακριά, μα πιστεύω ότι θα είναι δίπλα μου... Όποτε τον χρειαστώ...
- Είδες; Μιλάμε για κάτι άλλο...

Έσβησε το τσιγάρο στο τασάκι.

- Να βάλω άλλο ένα; πρότεινε.
- Όχι, όχι, θα πάω λίγο έξω, να περπατήσω στη νύχτα.
- Τέτοια ώρα; Περιμένεις να κλείσω, να περπατήσουμε μαζί;

Του χαμογέλασε, για πολλοστή φορά απόψε.

- Όχι... Όχι... Άσε... Μια άλλη φορά ίσως... Θέλω να παλέψω λίγο με τη μοναξιά απόψε.
- Όπως θέλεις...

Σηκώθηκαν, πλησίασαν την πόρτα, ο barman ξεκλείδωσε, άνοιξε.

- Καληνύχτα Αντρέα! Αλήθεια στο λέω, ευχαριστώ πολύ για την παρέα απόψε.
- Δεν έκανα και τίποτα! χαμογέλασε εκείνος.

Βγήκε στο δρόμο, έστριψε, έκανε δυο βήματα.

- Να σου πω! φώναξε από τη μισάνοιχτη πόρτα.
- Τι;
- Μόλις συνειδητοποίησα ότι εσύ ξέρεις το όνομά μου κι εγώ δεν ξέρω το δικό σου!

Κούνησε το κεφάλι.

"- Άννα. Άννα με λένε! είπα.

Γύρισα, άρχισα να βηματίζω.

Περπάτησα αργά στο πεζοδρόμιο, κάτω από τις νεραντζιές, στην Άνοιξη της πόλης, στη νύχτα που ήξερε να σκεπάζει, να κρύβει καλά τα πιο βαθιά συναισθήματα των ανθρώπων."

Το κινητό δεν χτύπησε.

Music: Melody Gardot / Your heart is as Black as Night

To Silence...

2011-04-13T17:12:00.002+03:00

Τις τελευταίες μέρες, ότι κι αν πω, ότι κι αν γράψω, παρεξηγιέται.

Οι τελευταίες νύχτες μ' εκδικούνται κι ας φωνάζω "αθώος".

Η άνοιξη ντύθηκε κόκκινη στις γειτονιές της πόλης. Μύρισαν άνθη νεραντζιάς, ανάκατα με καμένο λάστιχο και φούμο.

Η δύναμη εξαντλήθηκε, ξοδεύτηκε σε "κατασκευάσματα" κι όχι σε αισθήματα...

Το "νιώθω" γραμματοσειρά, όχι αγκαλιά. Το "χαμογέλα" emoticon, όχι πρόσωπο. Τα "αγαπώ", "ποθώ", "ονειρεύομαι", το "θέλω" που σκαλίζαμε στην ακροθαλασσιά, έγινε Bold, Underlined, ψηφίο μαυριδερό, νεκρή σιγουριά, ανέγγιχτη, ασφαλής αλήθεια, άυλη, αιώνια προσμονή.

Κι η ελπίδα κρεμάστηκε, καθώς στο απόσπασμα απέναντι με έστησαν, να με πετροβολήσουν, πίσω από μια οθόνη, πίσω απ' το τζάμι του αυτοκινήτου, με το τηλέφωνο στο χέρι...

Η Ζωή φώναζε "φύγε! κάνε ένα βήμα μπροστά!" μα φορούσα ακουστικά, άκουγα μουσική δυνατά.

Αγκάλιασέ με, φίλα με, δεν το λέω από ανάγκη, όχι, όχι, είναι ότι μπορώ να σου ανταποδώσω.

Άντε γαμήσου έρωτα!

Έρωτά μου...

Μάτωσα, λίγο πριν δύσει ο ήλιος.

Music: Placebo / Battle for the Sun

Sudden Life *

2011-04-13T00:11:00.000+03:00

- Και να ξέρεις, μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα, μπλα μπλα νιώθω μπλα ~~μπλα μπλα~~ μπλα, μπλα μπλα μπλα για μένα μπλα, μπλα μπλα μπλα.

- Οκ, μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα, μαζί σου, μπλα μπλα μπλα μπλα, μπλα μπλα θέλω μπλα μπλα, μπλα μπλα μπλα, το "νιώθω", μπλα μπλα μπλα φίλε, μπλα μπλα μπλα μπλα, μόνο μπλά μπλά μπλά, μπλα μπλα, αυτό μετράει!

- Κι εσύ μπλα μπλα, μπλα μπλα μπλα μπλα, μπλα μπλα μπλα, μπλα μπλα μπλα, μπλα μπλα σκέφτηκες, μπλα μπλα μπλα, μπλα μπλα τον εαυτό σου...

- Μπλα μπλα μπλα συγνώμη; Μπλα μπλα μπλα ξαφνικά; Μπλα μπλα μπλα, μπλα μπλα μπλα;

Φίλε, οι καλές φιλίες μπλα μπλα μπλα, μπλα μπλα ελευθερία, μπλα μπλα, μπλα μπλα μπλα μπλα, αν χαθεί μπλα μπλα μπλα μπλα, η φιλία πεθαίνει. Μπλα, μπλα μπλα; Περίμενα μπλα μπλα μπλα μπλα, περίμενα μπλα μπλα μπλα μπλα, περίμενα μπλα μπλα μπλα μπλα...

....

- Λέω να πάω μια βόλτα.
- Να πας αν σου βγει.
- Θα μου βγει, έχω πολλά μέσα μου.
- Εγώ άδειασα, νιώθω τέλεια.
- Ίσως αυτό μας έκανε να μπερδευτούμε...
- Ποιο;
- Τη στιγμή που εσύ άδειαζες κι ένιωθες τέλεια, εγώ ήμουν πνιγμένος μέχρι το λαιμό...
- ...

Το ίδιο βράδυ, ο ένας βυθιζόταν σε αλκοόλ, καπνό κι ανθρώπους που του χαμογελούσαν, κι ο άλλος σε μουσικές που γέμιζαν την ψυχή του.

Μπλα μπλα.

* Η ουσία είναι εκεί, έξω από το παράθυρο, σε αυτά που σε κάνουν να εκφράζεσαι, να νιώθεις, σε αυτά που θα έρθουν. Μόνο εκεί.

Music: The heavy / Stuck

Dancing Alone

2011-04-11T16:41:00.000+03:00

Ονειρευόμουν να σε σφίγγω στην αγκαλιά μου, κάθε μεσημέρι, κάθε βράδυ, κάθε που γελούσες, κάθε που με λύπη κάρφωνες τον ορίζοντα, μήπως μετριάσω τον πόνο, μήπως διπλασιάσω τη χαρά σου.

Ονειρευόμουν ~~να κάνουμε έρωτα~~ να λάμπουν τα μάτια γεμάτα ελπίδα, κάθε φορά που με πάθος μιλούσες για τα όμορφα, τα απελπισμένα όμορφα στοιχεία που συνθέτουν τη ζωή μας.

Ονειρευόμουν κάποτε, μια μέρα, να βάλεις ένα "θέλω" σου σε μια "στιγμή μου", να ανταποδώσω στο πολλαπλάσιο...

Ονειρευόμουν ελεύθεροι να είμαστε, δίχως δεσμά, χωρίς δικαιολογίες σάπιες ανάμεσά μας, τύψεις να μη χωράνε, μήτε απολογίες στις κουβέντες μας, να λέω "εσύ" και να δακρύζω, να λες "εσύ" και να χαμογελάς.

...

Δεν θα πάψω να ονειρεύομαι.
...
Να δεις πως το είπε... "Κόλλα ένα τσιρότο στην πληγή, κι όλα περνάνε"...

Όμως...

Music: Aggelos Spyrou / Dancing Alone

Άννα

2011-04-09T10:31:00.001+03:00

"Σε μισώ γι' αυτό το σφίξιμο που νιώθω στο στομάχι όταν σε σκέφτομαι... Σ' αγαπώ για όλα τ' άλλα..."

Όταν η Άννα μύρισε άνοιξη, ήταν βαθύ σκοτάδι. Οι διακόπτες της ζωής είχαν κατέβει, ξάγρυπνη μετρούσε "στιγμές" βυθισμένες σε νεκρό χρόνο. Τα τελευταία του λόγια της έφερναν πονοκέφαλο. Μια έτσι... Μια αλλιώς...

Το Κυριακάτικο πρωινό τη βρήκε στο Ναύπλιο, καθισμένη στον ήλιο να πίνει τσιγάρο με καφέ.

"Τόσον καιρό περίμενα μια λέξη σου. Κάτι να πεις... Να έρθεις πρώτος εσύ... Για μια φορά μόνο. Έστω για λίγο..."

Χτύπησε το τηλέφωνο, τελευταίες λεπτομέρειες από τη γκαλερί που έστηνε την έκθεση. Ένας πίνακας, με τίτλο "αγκαλιά", δεν φωτιζόταν καλά.

Μέχρι το μεσημέρι είχε παραμερίσει το κουβάρι των καταστάσεων. Περπάτησε στο ντόκο, δίπλα στους φοίνικες, έφτασε στο φάρο, στην άκρη της γης, εκεί που ξεκινούσε η θάλασσα.

Τον σκέφτηκε μια στιγμή, τελευταία. Έπειτα έβγαλε το μεγάλο μπλοκ και ζωγράφισε.

"Θυμός κι αγάπη, έρωτας και πόνος, ίδιο συναίσθημα, σε κατακτά και σε τρελαίνει... Έχω τρελαθεί...".

Σχεδίασε θάλασσα, στην άκρη μια γυναικεία φιγούρα αχνή, καθισμένη στα βράχια, με ακουμπισμένο το κεφάλι στο χέρι, το ένα πόδι πιο μπροστά, να στηρίζει κορμί στη γη, αισθήματα στον απέραντο ουρανό, να περιμένει, να περιμένει, να περιμένει αιώνια μιαν επιστροφή, μια αγκαλιά, ένα λόγο... Ποιος ξέρει...

Έβαλε τίτλο στο σχέδιο. "Σφίξε με".

Με πήρε μετά τηλέφωνο.

"Θα είσαι το βράδυ σπίτι; / Έλεγα να έρθω από κει. Να κάτσουμε μέσα απόψε, μαζί... Να μιλήσουμε. / Θα φέρω εγώ κρασί, επιστρέφω από Ναύπλιο, θα πάρω δυο μπουκάλια απ' τον κυρ-Παντελή. / Δεν με νοιάζει να μαγειρέψεις. Να μιλήσουμε θέλω. / Μέχρι τις 10 θα είμαι εκεί. / Ξέρεις, σε σκεφτόμουν πολύ όλη μέρα... Ήμουν αλλού τον τελευταίο καιρό... / Όχι ρε, όχι, καλά είμαι. Απλά, μου έλειψες... / Εντάξει, θα τα πούμε το βράδυ τότε. / Σου έχω και μια ζωγραφιά με αφιέρωση. / Όχι για την έκθεση ρε μαλάκα, για σένα..."

.....

Τέλειωσε ουρλιάζοντας, πριν καταρρεύσει αποκαμωμένη στο στήθος μου.

Music: Kate Hanvevik / Grace

Στο "για Πάντα" τελειώνει η Ζωή...

2011-04-03T22:43:00.001+03:00

Με έχει διδάξει η ζωή ότι "για πάντα" στις σχέσεις δεν υπάρχει.

Με έχει διδάξει η ζωή πως η υπερβολική αγάπη δεν σε ανασταίνει, μα σε σκοτώνει αργά.

Με έχει διδάξει η ζωή να είμαι ανοιχτό βιβλίο στους ανθρώπους. Το έκανα, μα να εκτίθεμαι μόνο κατάφερα, ν' ακούω κουβέντες σοβαρές, αστείες, κρίσεις, επικρίσεις, αποκρίσεις... Κι όποτε ξεστόμιζα την πρώτη λέξη, πάντα, μα πάντα σου λέω, βρισκόμουν απολογούμενος, να δικαιολογώ αισθήματα, υποσχέσεις, να ικανοποιώ τις αδυναμίες που κουβαλάει ο καθένας για λογαριασμό του...

Με έχει διδάξει η ζωή να "δίνομαι" ολοκληρωτικά σ΄ όποιον αγάπη μου χαρίζει, ελάχιστη νοείται η πληρωμή αυτή, μηδαμινό τίμημα στο ανεκτίμητο των αισθημάτων. Η αγκαλιά στον πόνο, στη χαρά του άλλου, το φιλί, αυτό είναι ζωή, αυτό είναι η ουσία του ανθρώπου, η καρδιά του "αγαπώ".

Με έχει διδάξει η ζωή να σκέφτομαι αισιόδοξα, να το μεταδίδω σε όσους ανάγκη έχουν. Άνθρωποι πέρασαν, πήραν "κομμάτια" μου, μια λέξη, πολλά παραπάνω, ένιωσαν καλύτερα. Έφυγαν έπειτα δίχως αντίο, με έπαρση ότι "μόνοι τους τα κατάφεραν".

Με έχει διδάξει η ζωή ότι ότι τα "αξιώματα" αξίας στερούνται, το ίδιο ο πλούτος. Πολύτιμη η ελευθερία, η αυτογνωσία και η αβίαστη αποδοχή της αγκαλιάς του άλλου, παρακαταθήκη ευτυχίας, γαλήνης, σημείο αντιπαράθεσης με τους περισσότερους "εκεί έξω", που μνημονεύουν πρώτα τα λεφτά και την καριέρα, μετά την υγεία και τελευταίο το μεταλλαγμένο "νιώθω" τους...

Έλεγε ο πατέρας μου θυμάμαι, "να γίνεις καλός άνθρωπος όταν μεγαλώσεις". Αν καταφέρεις να θεωρήσεις τον εαυτό σου "καλό άνθρωπο" και θελήσεις να το μεταδώσεις σαν στόχο ζωής στο παιδί σου σήμερα, πρέπει λίγο να το διασκευάσεις για να είσαι ευθυγραμμισμένος με την κοινωνία: "Παιδί μου, να γίνεις μαλάκας σαν μεγαλώσεις"...

Με έχει διδάξει πολλά η ζωή σε σταυροδρόμια, στην κρίσιμη επιλογή της επόμενης πόρτας που θα ανοίξω, στου οργασμού το τελείωμα, στου ύπνου τον προθάλαμο, στης θάλασσας το βουητό, στην απόλυτη ησυχία του ήλιου που γλιστράει στον ορίζοντα...

Καμιά φορά ελπίζω να πέσει μέσα σε όλα αυτά...

Αρχίζω να βλέπω, φίλε μου καλέ, πως δεν υπάρχει "για πάντα" στην πραγματικότητα...

Μαθαίνεις να προφυλάσσεις την καρδιά σου, το "νιώθω" σου, που τελικά είναι το πολυτιμότερο "στοιχείο" που σου χαρίζει η αιωνιότητα.

Κι αν μοναξιά απέραντη δένει τα σωθικά σου, όταν περιστοιχισμένος από ανθρώπους βρίσκεσαι, τότε καταλαβαίνεις ότι "για πάντα" δεν υπάρχει.

Τότε καταλαβαίνεις ότι στο "για πάντα" μόνο ο θάνατος έχει δικαίωμα. Και κανένας άλλος.

Music: Hiding my heart away / Belinda Carlile

Lyrics' Excerpt: "But like everything I've ever know, I'm sure you'll go one day / So I'll spend my whole life hiding my heart away / And I can't spend my whole life hiding my heart away..."

Εκείνο το βράδυ...

2011-03-28T22:19:00.002+03:00

"Κι η απόσταση ανάμεσά τους σε "ανθρώπους" μετριόταν, δυο κορμιά πιο δω, ένα κορμί παρακεί, τείχη από άγουρα αισθήματα, υποφερτά μα κάλπικα, ψευδαίσθηση του "αγαπώ" ντυμένη "καύλα", απόσταση, σε ανθρώπων "μονάδες" μετρημένη: πότε ένας, πότε δύο, πότε τρεις, χόρευαν, γελούσαν, μπλέκονταν στο σκοτεινό ουρανό, ανάμεσά τους...

Αργούσε να ξημερώσει, ατέλειωτο το βράδυ εκείνο, όλη η ουσία στριμώχτηκε σε τέσσερα δευτερόλεπτα, ίσως πέντε, σκάρτα πέντε, αμήχανος χρόνος, βιαστικός, κινήσεις που πρόδιδαν μα κι έκρυβαν συνάμα...

Εκείνο το βράδυ τέλειωσε μ' ένα φιλί ακόμα, όπως αρχίζει, όπως τελειώνει ο έρωτας, όπως αρχίζει, όπως τελειώνει η ζωή.

Κι η απόσταση ανάμεσα, σε "ανθρώπους" μετριόταν.

Δυο κορμιά πιο δω, ένα κορμί παρακεί..."

- Πέρασες καλά;
- Ναι...

Music: Current 93 / A Silence Song